Κουρσαρος της Αγιας Μαυρας

καπου εδω τελειωνει η παρεα μας.....

Τεσσερα χρονια ναυπηγισης, τεσσερα χρονια εργασιων φτασαν στο τελος τους... Απο τον Απριλη στις 13 του 2008 οταν επεσε η Καρινα μεχρι  τουδε που πηραμε το π.γ.ε. στα χερια μας....
Και ναι ο Κουρσαρος μας ειναι ετοιμος να ταξιδεψει σαν επαγγελματικο τουριστικο στο Ιονιο αλλα κ στο Αιγαιο... Μοιαζει σαν ονειρο ολη ετουτη η πορεια... κοιταζαμε με τον Πανο τις πρωτες εκεινες τις φωτογραφιες με τα ποδοσταματα κ την καρινα στο χωραφι στημενα... Δεος μας επιασε σαν αντικρισαμε βημα βημα τα σταδια της μετουσιωσης των ξυλων σε πλεουμενο... βουνο μας φαινεται τωρα εκ των υστερων ολη η προσπαθεια....Ειμαι συναισθηματικα φορτισμενη τωρα που γραφω ετουτες τις γραμμες... Τι κ αν εχω ζησει τρεις φορες μεχρι τωρα την χαρα της δημιουργιας ενος ξυλινου σκαφους... Καθε φορα οταν φτανει η ωρα το δημιουργημα των κοπων να αρχιζει να ταξιδευει , νοιωθω πως κλεινει ενας κυκλος.... κ ανοιγει ενας νεος καινουργιος , συναρπαστικος κ αυτος με τροπο αλλιωτικο....πιο θαλασσινο...
Δεν ξερω τι να πρωτογραψω εδω σημερα... Σιγουρα θελω μεσα απο την καρδια μας να ευχαριστησω ενα σωρο ανθρωπους που σταθηκαν με τον εναν ή τον αλλο τροπο αρωγοι κ συμπαραστατες....  ομως πραγματικα η υποστηριξη που εισπραξαμε ολο αυτο τον καιρο ηταν αμεριστη... θα ξεκινησω με οσους συνεβαλαν εθελοντικα στις εργασιες, δινοντας ενα χερι βοηθειας πολιτιμο την ωρα ακριβως που αποκαναμε....Φυσικα  κ ενα μεγαλο ευχαριστω σε κεινους που οτι δεν τους ηταν χρειαζουμενο μας το προσφεραν...πανια, ξαρτια, βιτζι, εργατες, βαρκα κλπ κλπ της κολεγιας...κ στους καπεταναιους μας για τις συμβουλες της πλευσεις ... κ στους ναυπηγους για τις συμβουλες της θεωριτικες... στους υπαλληλους εκεινους - τους ελαχιστους- που ξεραν την δουλεια τους ....κ στο χωρο που τοσο καιρο μας φιλοξενισε κ "ανεχτηκε" την σκονη μας κ την βαβουρα...κ στους συγγενεις που με τον δικο τους τροπο ηταν διπλα.... Και φυσικα θα ημουνα αχαριστη αν δεν εγραφα ενα μεγαλο μεγαλο ευχαριστω σε ολους εσας τους φιλους αυτου του μπλογκ που με τα σχολια σας κ τα μηνυμα μας εμψυχωνατε....
Ναι ειμαι περιφανη πραγματικα για τον Κουρσαρο... Δεν ξερω αν δρεπει δαφνες σαν σκαρι - αν κ εγω το λατρευω- ομως γεμιζω περιφανια γιατι ξερω πως ειναι αποτελεσμα αδολων κ αγνων προσπαθειων, με ακρατο σεβασμο σε καθε εννοια κ ορισμο της ναυπιγικης , της ελληνικης μας παραδοσης... αποτελεσμα "ψαξιματος" κ αναζητησης για πληροφοριες, ορμηνιες, παλιακες γνωσεις κ εμπειριες... Ειμαι περιφανη που με το οποιο τροπο μου συνεβαλα σε τουτο το τολμημα... Αν κ κοιτωντας πισω ξερω πως ηταν αποκοτια μεγαλη, να ξεκινας απο το μηδεν με μονο γνωμωνα ενα παιδικο ονειρατο( "Τι θα γινεις οταν μεγαλωσεις?" "Τατετανιος".... ) ...ομως δεν υπαρχει μεγαλυτερη ικανοποιηση απο την χαρα της δημιουργιας κ την πραγματωση του ονειρου....Κ οταν σφιγγαν τα ζορια ανακαλουσα στο νου τον αγαπημενο στιχο "αξιζει φιλε να υπαρχεις για ενα ονειρο κ ας ειναι η φωτια του να σε καψει"...
Και τωρα που το σκεφτομαι... σε ολο τουτο τον αγωνα ,ποιο ηταν το ζορι το μεγαλυτερο... Δεν ηταν τα χρηματα...δεν ηταν τα ξυλα..... ουτε τα μερεμετια.... Εκει που σηκωσα τα χερια ψηλα ηταν με την ΑΠΙΣΤΕΥΤΗ γραφειοκρατια.... δυο φορες απελπιστικα....( για λογους δεοντολογιας δεν αναφερω ποτε ) ομως πραγματικα αν κατι μας αποτρεψει απο μελλοντικη νεα κατασκευη θα ειναι μονο το καθεστως των σφραγιδων κ των υπογραφων διχως νοημα....

Βεβαια την ωρα που πηραμε στα χερια μας το Π.Γ.Ε. ο Πανος μου εδωσε μια υποσχεση... πως το επομενο σκαρι μας θα ειναι αρχαιοελληνικο... κωπηλατο... να παμε λεει μεχρι το Βολγα ... την διαδρομη του μυθου του Ιασωνα... Ειχα καποιες ενστασεις... για γαλερα του ελεγα κωπηλατη αλλα να εχει κ ενα πανι τριγωνικο....βεβαια κ ενας δρωμωνας Βυζαντινος με συνεπερνει.... (ξερω ξερω θα λετε πως ειμαστε τρελλοι κ ονειροπολοι.... κ αδικο δεν εχετε ομως θα κλεισω ετουτο το μπλογκ με τα ιδια λογια που το ξεκινησα "Τα φωτα μην σε κλεβουνε των πλοιων των μεγαλων....αυτη για μας ειναι η ζωη ... η αλλη ειναι των αλλων".... Κ εμεις στους αλλους δεν ανηκαμε ποτες....


Αλλα μην νομιζετε πως ο Κουρσαρος θα σας αφησει χωρις νεα.... Η θαλασσινη του η σελιδα ειναι ετοιμη.... http://corsaros.blogspot.gr/  κ στο facebook τα νεα μας Online θα τα βρισκετε.... (https://www.facebook.com/pages/Corsaro-del-Santa-Maura/212308275558361)

και κλεινοντας ....
Και για να θυμηθουμε πως ξεκινησαν ολα ... μια μικρη φωτογραφικη αναδρομη...

 

το σχεδιο που ηταν η εμπνευση  μας 

1

Κρουαζιερα θα σε παω (με γευματα δίχως γλουτενη)

Οπως καθε χρονο ετσι κ φετος δημιουργησαμε καποια ταξιδια - προσφορα για τους πασχοντες απο κοιλιοκακη κ τις οικογενιες τους.
Τα ταξιδια πραγματοποιουνται με τα σκαφη μας Αιγαιωτισσα Ι & Αιγαιωτισσα ΙΙ κ παρεχονται με προνομιακη εκπτωση 60% στους κοιλιοκακικους.
Οι προγραμματισμενες ημερομηνιες ειναι
α) 31 Ιουνιου - 07 Ιουλιου. Ενα 7ήμερο ταξιδι στις Κυκλαδες με το Αιγαιωτισσα ΙΙ . Αναχωριση απο Λαυριο κ προσεγγισεις στα νησια Κυθνος- Σεριφος - Σιφνος - Παρος - Ναξος- Δηλος- Μυκονος- Συρος - Κεα - Λαυριο. Τιμη κατ ατομο 450 ευρω το ατομο η βδομαδα (περιλαμβανει  την  ημιδιατροφη, το σκαφος, το πληρωμα, τα πετρελαια, τα λιμενικα τελη). Τα παιδια μεχρι 13 ετων δωρεαν.
β)  07-14 Ιουλιου. Ενα 7ήμερο ταξιδι στις Κυκλαδες με το Αιγαιωτισσα ΙΙ . Αναχωριση απο Λαυριο κ προσεγγισεις στα νησια Κυθνος- Σεριφος - Σιφνος - Παρος - Ναξος- Δηλος- Μυκονος- Συρος - Κεα - Λαυριο. Τιμη κατ ατομο 450 ευρω το ατομο η εβδομαδα (περιλαμβανει  την  ημιδιατροφη, το σκαφος, το πληρωμα, τα πετρελαια, τα λιμενικα τελη). Τα παιδια μεχρι 13 ετων δωρεαν.
γ)  12-16 Αυγουστου.4ημερο με το Αιγαιωτισσα Ι στο Σαρωνικο . Αναχωριση απο Μαρινα Ζεας κ προσεγγισεις σε Αιγινα,Υδρα, Σπετσες, Πορο τιμη των 220 ευρω το ατομο (περιλαμβανει  την  ημιδιατροφη, το σκαφος, το πληρωμα, τα πετρελαια, τα λιμενικα τελη). Τα παιδια μεχρι 13 ετων δωρεαν.
πληροφοριες για τα σκαφη , την προσφορα, τα δρομολογια στο μειλ aegeotissa@gmail.com η στο egeotiss@otenet.gr  . Τηλ. 6945539438

καραβισιο ονειρατο....

Ηταν λεει σαν να μακραινε ο κοσμος…
Στο Αιγαιωτισσα το μικρο μπαρκαρισμενη..…Μολις ειχε πεσει από τα καρναγια…δεν ηταν όμως στο Βλυχο , ουτε στις θαλασσες τις δικες μας… Βαθυ μπλε το χρωμα των νερων… τρομαχτικο κ αγριο… κ κατι γκρεμνα στις ακτες σαν της Αμοργου τον αποκρυμνο γυαλο… και ξεκιναμε με μπουνατσα για ταξιδι αλαργινο… δεν τα ξερα τα πελαγα εκεινα… στην Γεφυρα ηταν ο Καπτα Σταυρος, ηταν κ ο Χρηστος?(δεν θυμαμαι)… στο καταστρωμα εγω να μαζευω τα μπαλονια κ να ντανιαρω τα σκοινια… κ όπως σαλπαραμε ολοενα να βαθαινει , να σκουραινει το μπλε της θαλασσας… Ειχαμε επιβατες? Δεν θυμαμαι…Ειχαμε πει όμως σε ολους τα φινιστρινια να κλεισουν καλα γιατι η μουνταδα του ουρανο προμήνυε επερχομενη καταιγιδα….
Και ξαφνου, σπηλιαδα δυνατη, και κυματα πελωρια χτυπουσαν την μασκα μας… Λογκαδα, βουβα , διχως να αφριζουν… Κ η πλωρη βουτηξε με το μπαστουνι μεσα (σαν τοτε οξω από την Μυκονο), αλλα το σκαφος δεν ετριξε, δεν κοπανισε , δεν ζοριστικε… Κ βγαινει ο Καπτα Σταυρος στην βαρδιολα και μας φωναζει να δουμε αν μπασαμε νερα γιατι το στριντζο ηταν ανοιχτο… Κ σκυβω από την κουπαστη κ βλεπω από τα φινιστρινια να βγαινει θαλασσα… σαν σεντινονερα από  σωληνα ιντζων πολλων… κ μπηγω φωνη πως τα παραθυρα είναι ξεσφαλιστα….. κ σκυβω κ άλλο να δω  την γραμμη φορτωσης κ αν το σκαφος είναι πατημενο… κ παει ο Βεσσαριος  να δει φραχτες κ στεγανα … κ λενε ενταξει τα φινιστρινια σαν μπουνια δουλεψαν κ τα νερα βγηκαν…όμως πρεπει να τα σφαλισουμε τωρα… κ αλλαζουμε ροτα … πρυμα , πρυμαδευτερα ο καιρος… κ κρεμιεται από το τακαδο ο Πανος κ ο Βεσσαριος ανταμα για τα κλεισουν λεει απ εξω καλυτερα… κ ω του θαυματος καλμα, λαδι η θαλασσα, νηνεμια κ όμως το μαβι το χρωμα εξακολουθει να βαβει τα νερα κ την καρδια. μου … και εμφανιζεται από το πουθενα γατα γοβιολισια πορτοκαλια να επιπλεει, να κολυμπα κ να βουτα σαν κολοβουτα στα μαυρισμενα τα νερα… με δοντια γαμψα ,μυτερα κ απειλιτικα να ορμα κατά πανω τους…" προσεχετε την γατα ", φωναζω … κ αυτή κανει αναστροφη κ χανεται στα βαθη…
Και μπαινουμε σε ένα στενο, σε ένα διαυλο… με ρηχαδες , με ξερες κ σημαδουρες…. Στ αριστερα μας στην στερια , λιμανι, ντοκος όμως κοντα δεν μπορουμε να παμε … αροδου λενε να αραξουμε… στερια ξενη…. Χωρα ξενη… Το Τσανακ Καλε πιανει τα αυτι μου ότι είναι…. Μα γιατι δεν δενουμε αναρωτιεμαι… κ η απαντηση απροσμενη…
-«Το βλεπεις εκεινο το ιστοφορο το μεγαλο… εχει κατσει… για αυτό δεν παμε κοντα…»
Κ στρεβω το βλεμμα κ αντικριζω εικονα βγαλμενη από ασπρομαυρη φωτογραφια εποχης… από γκραβουρα ισως…
Ιστιοφορο φορτηγο ατμοπλοιο μεγαλο… 50, 60 μετρα μηκος και… με καταρτια δυο… ΑΘΗΝΑ στο ονομα …ασπρο , στενο κ στελαδο…καθισμενο κ ακινητο… κ στην πλωρη του ή μηπως στην μασκα , ποσταλακι μικρο , ασπρο κ αυτό με κολοζωστη ζωμενο προσπαθεια αποκολησης να επιχειρει…ΠΗΓΑΣΟΣ 1 , το ονομα του…. Και πλωρα πρυμα εκεινα τα παραξενα τα τουρκικα σκαρια… οι πολυχρωμες αλαμανες… με αρμενισταδες ψηλους….  Και φουνταραμε  κ χαζευα τα σκαρια ετουτα… κ σκεφτομουν πως σε εποχη παραξενη με ειχε μεταφερει το ονειρο το θαλασσινο… μα κατι μου θυμηζαν τα πλεουμενα τα μεγαλα κ ας ειχαν αλλιωτικα ονοματα… Σαν το «Αθηναι», σαν το «Γλαρο» το πρωτο … σαν το «Κυδων» το δευτερο… και τα καμαρωνα ολοζωντανα να μανουβραρουν, χαζευα τις γραμμες τις ναυτικες,τις καρφωτες τις λαμαρινες ,τα καπονια τους, τα καταστρωματα τους γεματα πληρωμα , τους  μαυρισμενους αξιωματικους , τους θαλασσοδερμενους ναυτικους  , … κ ηταν τα καραβια αυτά  γεματα ζωη, φωνες, βρισιες, εβλεπα κ επιβαινοντες, με ημιψηλα, με κρινιολινα.….Κ εγω εψαχνα εναγωνιωδως να βρω φωτογραφικη μηχανη, ένα i-phone, κατι να αποθανατισω ετουτες τις εικονες , να τις στειλω λεει στον Εφοπλιστη για δημοσιευση….

…Όμως το φως της αυγης με ξυπνησε κ εμεινε μια αναμνηση από το ονειρο ετουτο

το σημερινο, το Θαλασσινο κ μ αλμυρα ποτισμενο…Κ επειδη στον υπνο μου ουτε camera ειχα ουτε κινητο, ειπα να γραψω τις εικονες που αντικρισα σε μια κολλα χαρτι… ετσι για να υπαρχει καπου ετουτο το ταξιδι μου το παραξενο…

Διαυλος Λευκαδας 2012....

Διαβαζω πρωι πρωι στον διαδυκτιο την δυθυραμβικη ανακοινωση... μετα βαιων κ κλαδων....
"

Κατά την έναρξη του ανταγωνιστικού διαλόγου το έργο της Ζεύξης της Λευκάδας θα περιλαμβάνει:

1. Την κατασκευή οδικού τμήματος συνολικού μήκους 3 χλμ. περίπου (περιλαμβανομένης και της υποθαλάσσιας σήραγγας). Με την υποθαλάσσια σήραγγα μαζί με τα απαραίτητα τεχνικά έργα εισόδου και εξόδου να έχουν μήκος 1,1 χλμ.
2. Τη διαπλάτυνση του διαύλου Λευκάδας, από το τεχνικό έργο της υποθαλάσσιας σήραγγας μέχρι το κάστρο Αγ. Μαύρας,
3. Τη δημιουργία μαρίνας μεγάλων τουριστικών σκαφών, στην περιοχή του διαύλου βορειοανατολικά του υπό λειτουργία Τουριστικού Λιμένα σκαφών αναψυχής (Μαρίνα) Λευκάδας.

Και τα δύο αυτά έργα θα αναβαθμίσουν - βελτιώσουν την πρόσβαση στα νησιά, τις κυκλοφοριακές συνθήκες εντός των νησιών, τη θαλάσσια κυκλοφορία στα στενά των διαύλων και τις περιβαλλοντικές συνθήκες στις αντίστοιχες περιοχές. Σύντομα θα προκηρυχθούν διαγωνισμοί και για την πρόσληψη Συμβούλων του Δημοσίου, οι οποίοι θα υποβοηθήσουν στη διεξαγωγή των ανωτέρω διαγωνισμών, ιδιαίτερα κατά την φάση του ανταγωνιστικού διαλόγου και της αδειοδότησης των έργων."

Ωραια θα αναφωνησει καποιος καλοπιστος κ αφελης στις φαμφαρονικες κορωνες... επιτελους ενα εργο υποδομης με αξια... που θα δωσει αναπτυξη κλπ κλπ κλπ  ..... Μεχρι να υλοποιεηθει (και αν) δεν ξερω αν θα εχει μεινει σκαφος να επιχειρει την διευλευση του διαυλου κ της αμμογλωσσας....
Η κατασταση ειναι τραγικη ... ουτε καν η "κουταλα" της τσαπας απο στερια -αν ειναι δυνατον- που επιχειρησε το χειμωνα την "διανοιξη" -λεμε τωρα- μπορεσε να κανει κατι... Η μαλλον εκανε...μην ειμαστε κα αχαριστοι.... λοφακια λοφακια , βουναλακια βουναλακι.... αμμου ατακτως ειρημμενα στην παραλλια του Αη γιαννη... Θα στρωναν την παραλια κ καλα... κ τωρα η εικονα θυμιζει εργοταξιο....Α κ τα φορτηγα που την μετεφεραν πατηκωσαν κ κατεστρεξαν τις πλακες του παλιου λιθοστρωτου στην παραλια της Αμμογλωσσας.... Α και η αμμος που "διεφευγε" απο την κουταλα, κατεληγε στην αμμο και νεα βουναλακια , μικροι υφαλοι ξεφυρτωναν στα ξαφνικα στα αχαρτογραφτητα νερα της μπουκας... ουτε με τα "παλια σημαδια" δεν μπορουσαν να περασουν οι ανεμοτρατες....το χειμωνα... "μπροσω / αναποδα" κ καλα αν ηταν μπουνατσα... Βραδυα ομως βροχερα με ρεστια δεινοπαθουσαν κ σιχτιρουσαν.......

Επανελημειμενες οι εκλησσεις του τοπικου λιμεναρχειου, των ψαραδων, ολων των εμπλεκομενων στο θαλασσιο τουρισμο της περιοχης...και στην υδρογραφικη κ στην υπηρεσια Φαρων κ σε λιμενικα ταμεια κ σε νομαρχιες κλπ κλπ...." Θα καλοκαιριασει, θα εχουμε τα γνωστα τα περσυνα...." Συνεχως σκαφη κ σκαφακια να καβαλανε ειτε τις πλακες στην εισοδο, ειτε τσακισμενους πασσαλους κ σπιθες μεσα στα 4 χιλιομετρα του διαυλου... Α κ μην ξεχασω Ευθυνη Πλοιαρχου η διελευση.... που σημαινει πως οτι ατυχημα συμβει Εκεινος φταιει...

Και φτασαμε σημερα , εν αναμονη του Αμφιδρομου που για εναμιση μηνα θα αντικαταστησει την πλωτη την Γεφυρα της Αγιας Μαυρας που παει για συντηριση  ( με τρωει το χερι μου να γραψω κ για αυτο... το παρασκηνιο κ της φημες.... ομως οχι Πιπερι στο στομα.... παραειναι καυτη πατατα, )... και θα ανοιγει η γεφυρα λιγες ελαχιστες φορες την μερα... ξεμερωματα κ βραδυ για τα γριγρια κ στο ενδιαμεσο για τα λοιπα τα σκαφη... Εν αναμονη της οδηγιας για ναυτιλωμενους....

Ομως το θεμα δεν ειναι εκει ( ουτε στην ταλαιπωρια των σκαφων, ουτε στην ταλαιπωρια των οδηγων - εν οψη Πασχα ουρες χιλιομετρων μεχρι τον Αη Αντωνη κ ακομη πιο περα....) ειναι στον υπαρκτο κ αμεσο Κινδυνο να κλεισει ο διαυλος για την διευλευση ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΣΚΑΦΩΝ ως επικυνδυνος για την ναυσιπλοια  λογω των συνεχων προσχωσεων (κ της αδιαφοριας των υπευθυνων που κλασσικα κοφευεουν σε ολες τις εγγραφες αναφορες ).Αν αναλογιστει κανεις τον αριθμο των σκαφων που εχουν ως εδρα την Λευκαδα, των αριθμο των διερχομενων , των αριθμο των τουριστων μιλαμε τοτε για ολικη καταστροφη του Θαλασσιου Τουρισμου κ οχι μονο. Ηδη περσι με τα κυαλια βλεπαμε μεγαλα σκαφη / κοτερα κ θαλαμηγους , φετος ουτε βαρκουλα δεν θα κιοταει να μας πλησιαζει....

Εχω βαρεθει να φωναζω, να κραυγαζω, να γραφω για αυτο το θεμα....Απαιτητε λυση αμεση κ οχι εμπαιγμος με ανακοινωσεις για μελλουμενα "Εργα πνοης". Στο τωρα , στο σημερα κ στο κοντινο αυριο τι γινεται. Πρεπει να πιασουμε πατο για να αφυπνιστουν?

(φωτογραφιες απο το αρχειο μου με σκαφη καθισμενα στην αμμογλωσσα)

δοκιμαστικο με τα πανια....

 Μου εγραψε πριν λιγες μερες ο φιλος Τριπολιτης ενα σχολιο... στο μπλογκ του Κουρσαρου
"Εχεις και άλλες φωτογραφίες.
Δώσε τροφή στο λαό σου.
Αναμένουμε με αγωνία.
Πανέμορφο έχει γίνει."

Το διαβαζαμε βραδακι με τον Πανο κ χαμογελασαμε... σαν πολυ πισω αφησαμε τον Κουρσαρο... Καταπιαστικαμε με δουλειες αλλες, με ασχολιες διαφορετικες, μας εριξαν κ οι ιωσεις κ οι χειμωνιατικες οι γριππες κ ο καιρος ο αγριος κ βροχερος...... Δικαιολογιες πολλες...
 Αλλα το σχολιο μας αφυπνησε.... να παμε δοκιμαστικο με τα πανια...να δουμε πως δουλευουν φλοκοι κ σταυρος, μεσιανο κ πρυμιο ιστιο... τι αερα μαζευουν , αν βρισκουν σε ξαρτια κ μουφες...αν οι σκοτες βολευουν...
Μια  αποφαση ηταν...Γριπιασμενη κ με πυρετο , του ελεγα ενταξει αλλα να γιανω πρωτα...που θα πατε χωρις τον "υποπλοιαρχο"... Δεν εγιανα γρηγορα ομως κ οι μερες περνουσαν κ χτες , με σβερκα πιασμενα, με ιλιγγο, ξαπλωμενη το μεσημερακι με περνει ο Πανος τηλεφωνο... πως λυνουμε καβους κ παμε δοκιμαστικο ταξιδι ..θα ανοιξουμε κ πανια μου λεει... γινοταν να λειπω?Οχι βεβαια... του θανατα θα επεφτα...Ξεχνω κ πονο κ ζαλαδα κ βηχα...μονο να ερθει καποιος να με παρει για αδυνα...το να οδηγησω... κ θαυμα του θαυματος... μολις αμολυσαμε το τελευταιο σχοινι, μολις γυρισε η προπελα, μολις ανεβηκε ο πρωτος φλοκος ...... τιποτα δεν ενοιωθα.
 Εδενα σκοτες, μαζευα μποσκα,μετραγα μιλια με το κομπασο, εβγαζα ταχυτητα....εβγαζα κ φωτογραφιες.... ...κ του vhf το ακουσμα ,μεχρι κ το securite securite για αναγγελια θυελλωδων ανεμων σαν τραγουδι μελωδικο μου ακουστηκε.... Παραπηρα φορα ομως κ να τα γραψω με την σειρα πρεπει... 
Στο μωλο λοιπον ο Πανος με τον Μακη κ τον Βαγγελη αμολουσαν καβους...Αρτι αφιχθεις κ ο Βεσσαριος...Ολοι με ναυτικη ικανοτητα αποδεδειγμενη με χαρτια - πλην του βαγγελη- κατα το δοκουν κ κατα το νομο συμφωνο .... και φυσικα χωρις πλοιαρχο που να αποπλευσουμε...νασου λοιπον κ ο Καπτα Σταυρος...την ωρα που λυνονταν το παλαμαρι το τελευταιο...

βγαινουμε απο το διαυλο, περναμε τις σημαδουρες (εγω σαμαδουρες αρεσκομαι κ επιμενω να τις αποκαλω) κ μετα τις σπιθες τις τελευταιες, ανοιγουμε πανια... 
Φλοκος πρωτος, φλοκος επομενος... Και σειρα εχει ο σταυρος (τ' αγπημενο μου).... παμε κ για το μεγαλο το μεσαιο... σβηνουμε κ την μηχανη ολοτελα... ησυχια... μονο της θαλασσας οι ηχοι κ ο πλαφασμος... μακρυα απο στεριανα βασανα κ απο τον κοσμο (αντε να λυσουμε να ξεκινησουμε και τους βαρεθηκα δεν τους μπορω- ξερω πλατιαζω ...)...Ανεμος πρυμα, πρυμαδευτερα αλλα ανυπαρκτος ουσιαστικα... τετοιονε ομως αποζητουσαμε για την πρωτη την δοκιμη... μην σκαλωσει κανα σκοινι, κανα μανταρι... Γυρναμε κ την μπουμα την πρυμια κ σηκωνουμε κ κοινο το παραξηγιμενο μικρο πανακι που πιοτερο δουλευει απο ολα....Και αρμενιζουμε σιγα σιγα σιγα... κ απο την Λυγια ξεπροβαλει ψαροκαικο... σκαρι γνωστο... κ χτυπα το τηλεφωνο του πανου... ελατε κοντα καλουμε το γρι με του φιλους κ ορντινα δινουμε να μας τραβηξουν φωτογραφιες (μολις τις παρω θα τις ανεβασω κ αυτες) να δουμε πως δειχνουμε απεξω...κ σημαδι βαζουμε κατι ψαροβαρκες κ κατι καλαδουρια. Μολις τα περασουμε να μπαταρουμε πανια κ να μαζεψουμε αφου ο ανεμος ηταν πια ανεπαρκης... Και στο γυρισμο ειπαμε να μετρησουμε με κομπασο τα μιλια... σε στροφες πολλες κ να βρουμε την οικονομικη την ταχυτητα...
και περνουμε τον καβο διοπτευση κ χρονομετρω κ μετα τριβω τα ματια μου ... και κανουμε κ ξανακανουμε υπολογισμους... δεν μπορει να πιασαμε την ταχυτητα που βγαζουμε... 12,5 τα μιλια μας κ ειχε κ αλλες στροφες... "διπλωμα ταχυπλοου θες πειραζαμε τον Πανο"... και το βλεπες το σκαφος οτι γλυστρουσε , οτι τσουλαει απιστευτα... και μεσα στον διαυλο κοβουμε πολυ... και τα κανουμε τα 4.400 μετρα σε λεπτα 19,24. και σε αναγωγη σε μιλια περιπου 7,5... με κομμενες πολυ τις στροφες...Ειναι η γαστρα , ειναι το σαβουρωμα, ειναι το σκαρι και οι γραμμες??? ποιος ξερει... παντως η ταχυτητα που επιασε ηταν εκπληξη πολυ ευχαριστη... Που ειναι κεινοι που λεγαν πως ουτε 6 δεν θα πηγαινει... Και δευτερο τηλεφωνο απο την Λυγια , απο ψαρα φιλο... "πανο εσυ εισαι? που πατε? καρναγια? μια χαρα ειστε. πολυ καλο δειχνει..και δρομο παει." και καμαρι εμεις....
αλλα η πολυλογια μου μεγαλη... και εσεις διψατε για εικονες...Ιδου λοιπον...

Μακης κ Πανος στη γεφυρα μας την εξωτερικη

Στον διαυλο στην εξοδο

Η αγκυρα μας αγγλικου ναυαρχειου

Ιριδιζουσα θαλασσα

"Γερο Χρηστος" το γρι γρι... φιλοι καλοι ...χαιρετισμος ... αστεια... και φωτογραφιες αμφορτεροι..."Ποζα , παρε ποζα μας φωναζαν" κ ο Μακης εδειχνς μπουτι ωσαν Μοντελα...

Ε τοσες αναρτησεις εχω κανει, μια φωτογραφια μου να δειτε ποια ειναι αυτη η θαλασσομαγενη που τα γραφει ολα τουτα δεν ειχα βαλει ποτε....

ξεφυλιζοντας τευχος παλιο του εφοπλιστη...

ειπα λοιπον να ξεφυλισσω παλια τευχη του Εφοπλιστη- τοτε που εγραφα ακομη εκει-... επεσα πανω στο τευχος 95 μαρτιος του 2001... το τελευταιο αρθρο μου σε τακτικη βαση που εγραψα εκει... συνειδητη επιλογη μετα το ναυαγιου του Σαμινα... Ηταν μια "αναμεταδοση" της τελετης βραβευσης για τους διασωστες του Ναυαγιου... Ημουν εκει με διττη παρουσια... σαν κορη του βραβευμενου Καπτα σταυρου απο το αιγιαωτισσα και σαν απεσταλμενη του εφοπλιστη... Πηγα στην παρο με τον Απολλωνα... ο υποπλοιαρχος ηταν ο ιδιος που ηταν στο Σαμινα (οχι ο ψυχογιος, ο δευτερος)... ακουσα στην γεφυρα σην βαρδια του και μετα στο σαλονι απιστευτες ανθρωπινες λεπτομεριες... την αλλη μερα η βραβευση ...θα την διαβασετε παρακατω... ημουν θυμωμενη πολυ θυμωμενη με οσα ακουσα, με τον υπνο του "δικαιου" /"αδικου κατ εμε" που κοιμουνταν οι κρατικοι υπευθυνοι ...εγραψα το κειμενο στο καραβι της επιστροφης, κλεισμενη στην καμπινα μου απομαγνητωφωνοντας οργισμενη... την αλλη μερα το εστειλα με φαξ στο περιοδικο...θυμαμαι μονο την απορια και την ερωτηση του εκδοτη… «στεφη εισαι σιγουρη  πως θελεις να το δημοσιευσεις αυτουσιο? Θα θυμωσουν»… κεφαλι αγυριστο φυσικα και δεν αλλαξα ουτε λεξη και φυσικα δεν μετανοιωσα….

Τι εγραφα τοτε λοιπον….
«παρόντες απόντες οι ηρωες της Παρου»

«απονομη ναυτικων Μεταλλιων Α ταξεως σε πολιτες και στρατιωτικους , διοτι στις 26 Σεπτεμβριου 2000, παρα τις δυσμενςι και αντιξοες καιρικες συνθηκες που επικρατουσαν στην περιοχη και του σκοτους, επιβιβαστηκαν μολις ελαβνα γνωση του συμβαντος σε μικρα σκαφη… και ελικοπτερα και κατεχομενοι από αισθημα αλληλεγγυης και αλτρουισμου και αυτοθυσιας διεσωσαν 488 ναυαγους από την θαλασσα». 18 Φεβρουαριου 2001.
Σχεδον 5 μήνες από την μαυρη νυχτα που σημαδεψε με μελανα χρωματα τη ναυτικη ιστορια της Ελλαδας, αμαυρωσε τη ναυτοσυνη μας και επιβεβαιωσε ακόμη μια φορα την ανικανοτητα του κρατικου μηχανισμου να αντεπεξέλθει αποτελεσματικα στα δύσκολα.
Το κρατος αποφασισε να τιμησει, με μια σεμνη τελετη στην παροικια, τους θαλασσινους (ψαραδες, ιδιωτες, ναυτικους, γυναικες και αμουστκα παιδια) εκεινους που καταφεραν ουσιαστικα το αδύνατο. Να διασώσουν 488 ατομα από τους επιβαινοντες στο ΕΞΠΡΕΣ ΣΑΜΙΝΑ , σε συνθηκες κολασης, διχως αν λογαριασουν το κινδυνο στον οποιο εθεσαν την ζωη και την περιουσια τους. Αψηφώντας και καταπνιγοντας κάθε φόβο ανθρωπινο, με μια τεράστια δύναμη ψυχης να παλέψουν κόντρα σε λόγικη και στα στοιχεια της φυσης.
Από το πρωι στον εκκλησιασμο κατι εδειχνε να πηγαινει στραβά , να μην κολλαει, μια εντυπωση αδιορατη που σιγα σιγα γινόταν εμμονη.
Ηταν μια σκια , η σκια του ναυαγιου που βαραινε και για πολύ καιρο θα βαραινει  το νησι και τους ανθρωπους του. Ηταν το κουφαρι του ΣΑΜΙΝΑ που ήξερες ότι αναπαυονταν γαλήνια στον υγρο του τάφο (… «να, βλεπετε εκεινη τη λαδια της θαλασσας, καποου από κάτω είναι…»).
Ηταν η μπουνατσα που έκανε την ιδα εκεινη θαλασσα να φαντάζει τόσο υποταγμένη σε καίκια και ανθρωπους. Ηταν οι Πορτες οιυ εδειχναν τοσο κοντα στην στερια-σωτηρια και τόσο ακινδυνες. ΗΤαν οι σκορπιες λεξεις που επιανε το αυτί: «σώσαμε», «μαζεψαμε»…
Ηταν που ολοι αναλογιζονταν τους 82 που τσακιστηκαν στα βραχια, που πνιγηκαν από την οργη των κυματων. Ηταν τα χαμηλωμενα βλεμματα των Παριανων ψαραδων, ηταν όμως και καποια ματια που βουρκωσαν όταν ακουστηκε η φραση «αιωνια τους η μνημη». Ηταν που αυτοι οι ανθρωποι ουτε μπορουν, ουτε θελουν να ξεχασουν, ουτε να θάψουν στην λήθη του νου τα όσα αντικρισαν.
Ηταν η εντονη – αυτή τη φορα!- παρουσαι της κρατικης μηχανης. Ηταν ακόμη αυτή καθαυτή η παρουσια του πολεμικου πλοιου, του πλωτου του Λιμενικου Σωματος, του ναυαγωσωστικου παντος καιρου, που ανέμελα αρμένιζαν μέσα στο λιμ΄ναι.
Ηταν και τα καικια που δεμενα στον μολο εμοιαζαν αμηχανα, αμετοχα σε αυτή την φιεστα.
Ηταν τελος το γιατι που ακομη ζητα την απαντηση του. Και ένα παραπονο που πλανιοταν στην ατμοσφαιρα και εβλεπες ότι μια διεξοδο, μια αφορμη ζητουσε μονο για να ξεσπασει…
Οι λογοι από μικροφωνου επεινων εκφωμένοι με τη γωνστοτατη ξύλινη γλωσσα των πολιτικων , κανονος την ψυχη δεν κεντρισαν. Μαλλον περισσοτερα ερωτηματικα και συγχυση προκαλεσε μια φραση του υπουργου Χρηστου Παπουτση, ότι το τραγικο αυτό ναυαγιο μας γεμισε «Θλιψη και οργή, θλιψη για αυτους που χάθηκαν και οργη για ατυο το τραγικό ναυτικό ατύχημα», αλλα ή απορια εύλογη. Αυτή η οργή που διοχετευεται?
Σε αυτό καθαυτο το ατύχημα, στην κακια ωρα και στιγμη και στον ανθρωπινο παραγοντα?
Η και στην ανυπαρξια κρατικης επαγρυπνισης για την αντιμετωπιση τετοιων γεγονοτων?
«Κυριε Υπουργέ, ασς μην ψαχνουμε μονο για εξιλαστηριους θυτες 0 τα θυματ είναι υπαρκτα και ζητουν και θα ζητουν τη δικαιωση- προκειμενου να κατευνασουμε το «κοινο περι δικαιου αισθημα» και να αποποιουμαστε τις δικες μας ευθυνες».
Υπήρξαν όμως και ομιλιες συγκινιτικες που αγγιξαν τις καρδιες των θαλασσινων, αναφερόμενες στην «ιερη φλογα της ανθρωπιας που εκεινο το βραδυ αναψε», στις «πολλες μικρες ηρωικες πραξεςι και κατορθωματα που ακόμη δεν ηρθαν στην επιφανεια», στον «υπερτατο αγώνα της ζωης, για την αυτοθυσια».
Και ηταν και μια φραση ακροτελευταια που όμως περικλειε ολες τις διαστασεις , προσοχή όμως, μια και μοναδικη , αυτή από τον βουλευτη Κυκλαδων νικο Λεβογιαννη:
-«τιμη και δόξα στον αξιωματικό Μαλαμα, τιμή και δόξα σε αυτους που εχασαν τη ζωη τους , τιμη και δόξα σε αυτους που αγωνισθησαν για να σώσουν αλλους, για να αναδειχθει ακομη μια φορα πως εδώ περα υπαρχει ανθρωπια»

Και άρχεται η εκδήλωση για την απονομή των μεταλλιων και στο περιθώριο της τα πηγα΄δακια των Παριανων (και όχι μονο), η πιο ενδιαφερουσα στιγμη αυτης της συναθροισης. Ανθρωποι ήρωες που ότι εκαναν βγήκε από μια φοβερη αυταρπανιση, αβιαστα, από την δυναμη της καρδιας τους.
-«Ηταν χρεος μας , δεν μπορουσαμε να το αρνηθουμε».
Η ερωτηση μου αντηχησε αι σε μενα την ίδια γελοια: «Καπετανιε φοβηθηκατε καθολου?»
-«Ε όχι βεβαια. Ρισκαραμε τα παντα. Τη ζωη μας , τη ζωη των δικων μας, των παιδιων μας, των γυναικων μας , τα καικια μας, την περιουσια μας. Όμως επρεπε»
-«Εγω ημουν με το ΧΡΙΤΙΝΑ που μας εσπασε η μηχανη.»
Η χαρα για την ζωη που εδωσαν πισω.
-«Μαζεψαμε δυο παιδακια από τα βραχια, τα κραταγαν σφιχτα στην αγκαλια τους αγνωστοι τους ναυαγοι, ηταν γραφτο τους , τους εμμελε να ζησουν».
Η κοπελια που ειδε τις φωτοβολιδες και πρωτη μαζι με τον αντρα της και τον ξαδερφο της εσπευσαν στο ναυαγιο, που αντικρισε το Σαμινα να χανεται, που με ένα καικι 11,90 μέτρων περισυνελεξαν 80 ψυχες, που όμως εχασε τον πατερα της , δεν ξαναπέρσε από τις Πορτες, δεν μπορεσε να ξαναταξιδεψει με ποσταλι.
-«Εμεις ημασταν με το ΑΝΤΙΠΑΡΟΣ. Μαζεψαμε δεκαπεντε ανθρωπους και τον καπετανιοα, τον Γιαννακη, τοτε δεν τον ξεραμε.ΗΤαν το σκαφος ψηλο και δεν βοηθουσε.»
-«Εγω σου φωναξα στο vhf  ότι θα μεινω στην Μαυρη Σκαλα με το ΑΙΓΙΑΩΤΙΣΣΑ μεχρι να ερθει το εγγλεζικο ελικοπτερο»…
-«Πρεπει εκει να ειχαν και καποιον από το πληρωμα, καποιος τοςυ εκανε κουμαντο, δεν τους αφηνε να πεσουν στην θαλασσα για να μην πνιγουν»….
Πραξεια και πτυχες μικρες και μεγαλες, λεπτομεριες σημαντικες και ασημαντες, που ισως ποτε δεν θα γινουν ευρεως γνωστες.
Αλλα τι εννοια μπορει να εχει ένα μεταλλιο για αυτους τους ανθρωπους που η μετριοφροσυνη τους είναι κατι περισσοτερο από συγκινιτικη?
-«Μια ψυχολογική ανακουφιση, γιατι βεβαιως στη ζωη μου ξθελα να κανω παντα καλο και με την κινηση αυτή αισθανομαι πως συμπληρωσα τον κυκλο της ζωης μου. Να προσφερω σε ανθρωπους που καλως ή καως ηθελαν τη βοηθεια μου. Εκπροσωπω τον ΚΑΠΕΤΑΝ ΑΝΤΩΝΗς  που μαζεψαμε εβδομηντα τεσσερεις»

Διχως υπερβολες , με περιγραφες συντομες και σουσιαστικες . σαν αν κουραζονται όταν τα ξαναθυμουνται και να τα ξανζουν ακομη και τωρα που ο χρονος υποτιθεται πως σβηνει τα σημαδια.
Ποναει ακομη το ναυαγιο και ποναει πολύ.
Και συγκεντρωθηκαν ολοι αυτοι οι γνωστοι και ανγωνστοι, οι αφανεις ηρωες για να παρουν ένα μεταλλιο, έναν επαινοκαι το παραπονο που στηναρχη δειλα, ισα που αχνοφαινονταν, ξεχειλισε στο τελος της εκδηλωσης και ηταην συγκεκριμενο.
Και ηταν τα μικρα και ασημαντα που οδηγουσαν σε αυτό το συμπερασμαμ όπως μια ξερη αναφορα μονο στα ονοματα των τιμηθεντων, διχως να ακουστει από πιο σκαφος ηταν- γιαιτ και τα ψαροκαικα πονεσανξαθ αυτά, ειχαν ψυχη και αγκομαχουσαν,.Διχως ανα ακουστει ενας εστω εκπροσωπος των διασωστων, καποιος από τους ναυαγουςμ μια λεξη, εστω μιση, για το ιδιο το πληρωμα(δεν επεσαν μονοες τους οι βαρκες, τα σωσιβια καποιο τους τα εδωσαν) , διχως να τιμηθουν ολοι ανεξαιρετως –όπως στον λογο μετα βεβαιοτητας κοπτωνταν- αλλα στην εκδήλωση δεν συνεβη.
Τελος , μηπως αραγε ειανι ρατσισμος που δεν τιμηθηκε κανεις από τους Αιγυπτιους ψαραδες του ΚΑπεταν Αντωνης που εδωσαν την ψυχη τους?
Ηταν όμως και μια λέξη, μια μονο λέξη παο το στομα του κυριου υπουργου που εθιξε, που πειραξε, που μειωσε, σκοτωσε ολη την τιμη που η πολιτεια θελησε να τους αποδωσει.Η λέξη «υποβοήθηση».
-«…ιδιαιτερη εμφαση στην αξια της εθελοντικης προσφορας αλλα και στην αξια που ειχε στην υποβοηθισει του εργου των κρατικων αρχων…»
Καποιοι νιμισαν πως παρακουσαν, κοιτχτηκαν αμηχανα, σχολιασαν χαμηλοφωνα, μετα όμως και εεξω οι ψιθυροι εγιναν κραυγη στο στομ ατου ψαρα:
-«Υποβοηθησαμε, υποβοηθησαμε…» ελεγε και ξανλεγε ωρυομενος.
Και μειναν αυτοι οι ναυτικοι, που εκτος από ναυαγους , εσωσαν εκεινο το βραδυ την τιμη της Ελλαδας, το γοητρο της ναυτοσύνης, να απορουν για την κρατικη αλαζονεια. Να θυμουνται τις απεγνωσμενες  τους κραυγες για φως, γιααπο αερος βοηθεια, την οργη τους την άλλη μερα για την ανυπαρξια της ουσιαστιαστικης κρατικης υποβοηθησης στο δικο τους εργο διασωσης…
Αυτοι οι νησιωτες, ο απλος αυτος λαος, που δεν υπακουσαν σε κανενος Νομου το γραμμα, περα από τυον της καρδιας και της ανθρωπιας τους, γιαν ρισκαρουν εκεινο το βραδυ τα παντα , ειχαναναγκη η επιβραβευση τους να γίνει όχι από τυπικη υποχρεωση, αλλα από χρεος ιερο.
Τελικα ναι . Υπαρχει καυρει Υπουργε , οργη για το ναυαγιο. Όχι μονο με τις προεκτασεις πους της προσδιδετε και με την εννοια που εσεις αντιλαμβανεστε….

οτι απεμεινε....(Λ.Λ. 5137)

Οτι απεμεινε απο το τρεχαντηρι που "σπαστηκε" στο βωμο των κοινοτηκων επιδοτησεων... 

Στην μια του την πλευρα φτιαχνω την πλωρη καραβοσκαρου ξυλογλυπτο διχως λεπτομεριες πολλες...Δεν το επιτρεπει το ξύλο... σκληρο γαρ καθως το  - κορακι - γκαγκα ειναι ματιστο μισο ιροκο μισο ευκαλυπτος..

Στο πλαι θα γραφτει το ονομα του παλαι ποτε καικιου (Αγιος Νικολαος) και το λεμβολογιο.... (Λ.Λ. 5137)

Ψαχνω τι να σκαλισω ομως στην αλλη μερια...

Αφησα πλαισιο... να μην χαλασω του κορακιου το σχημα ... να μην πειραξω τις αυλακιες που αφησε στο ξύλο του το παλαμαρι... και το ιδιο βερνικι θα αφησω... το τελευταιο χερι .. το αλμυροποτισμενο....

στην φωτογραφια ειναι ακομη ημιτελες...

η τελευταια φωτογραφια του καικιου στο νερο... πριν το σπασιμο...

Ακρως ανησυχιτικα τα μελλουμενα...

Ακουγα  σημερα με περισση προσοχη συζητηση ψαραδων (παλιων καικιδων, ανεμοτραταριδων , με γριγρια ...)...
Τα δεδομενα που προκαλεσαν την πρεμουρα της συζητισης τους:
-απιστευτα μεγαλος αριθμος αρρωστων πετροψαρων (σφυριδες , ροφοι). Επισημη αιτια εγκεφαλοπαθεια. (κανεις απο τους παροντες αλλα και απο πολυ παλιους που ρωτησα δεν θυμαται κατι αντιστοιχο)
-εσπεσμενη ανακυρηξη μιας μεγαλης περιοχης του Ιονιου (απο Κυρα, οξυα, Καβο παπα μεχρι πατραικο) ως Ναtura με καθολική απογορευση ψαρεματος (ακομη και πετονιας). Αδειοτοδηση μονο ελεγχομενων ιχθυοκαλλιεργιων...
Οι ψαραδες κατεληγαν στο συμπερασμα πως ολα εγιναν στον βωμο διαπλεκομενων συμφεροντων που εμπλεκονται στις ιχθυοκαλλιεργιες... ακουστηκε και το ονομα μεγαλομετοχου / υπουργου...
Περα ομως απο αυτο, το ανησυχιτικο ειναι οι φημες και οι αιτιασεις που ακουγονται οτι η ασθενεια των ψαριων οφειλεται σε "αγνωστη" αιτιολογια ( οι πλεον αισιοδοξοι αναφερουν τις "μπομπες" της Κροατιας και τα φυτοφαρμακα, οι πιο ανησυχοι - μεταξυ αυτων και εγω- φοβουνται τα υποπτα - για πυρηνικα αποβλητα- ναυαγια του Ιονιου... Αν -αναρωτιεμαι -αν η ανακυρηξη της περιοχης σε απαγορευμενη ζωνη ψαρεματος δεν γινεται απλα και μονο για λογους προστασιας του φθηνοντος οικοσυστηματος αλλα αποτελει ενα ευσχημο τροπο να σταματησει η αλιεια καποιων ψαριων επικινδυνα μολυσμενων???
Ξερω πως τιποτα δεν μπορει να αποδειχθει και πως η συνδιαστικη ετουτη σκεψη μου αποτελει απλη εικασία ομως δεν μπορω να μην διατυπωσω τον προβληματισμο μου. Ποσο μαλλον οταν ειδα με τα ματια μου τα "τρελαμενα" ξεβρασμενα ψαρια -προσοχη οχι αφροψαρα αλλα του βυθου-... Ποσο μαλλον οταν πολυ πολυ προσφατα ψαρευτικε στα μερη μας ψαρι που ζει σε αβυσσαλεα βαθη και για "καποιο" λογο εχασε και τουτο την αισθηση του βαθους -σαν τους ροφους- και βγηκε στην επιφανεια...
Και οχι τιποτα αλλο αλλα και εκεινο το αληστου μνημης χαζοσηριαλ του Μεγα "οι γοργονες " τεινει να αποδειχθει προφητικο...