για τραγουδια θαλασσινα και οχι μονο

Σημειωσεις & διευκρινισεις και στοχασμοι σκορπιοι

προς τους φιλους που με νοιαζονται,

προς τους φιλους που σιγοτραγουσησαν τις μελωδιες ,

προς τους φιλους που αρεσκονται να κανουν Like,

προς στους λοιπους παρατηρητες του τοιχου , του προφιλ και της ζωη μου...

Τις τελευταιες μερες ενα κρυωμα με κρατησε δεσμια στο σπιτι... το χειροτερο μου... Ουτε πυρογραφια δεν μπορουσα να κανω... με επνιγαν οι μυρωδιες... αρχισα να ακουω σαν τα πιτσιρικια τραγουδια στο you tube και να τα ανεβαζω στο προφιλ μου. Τραγουδια που μου αρεσαν, τραγουδια που λατρευα... Μερες κρατησε το κρυωμα, μερες και τα τραγουδια... τους στιχους στο ρεφρεν, τους στιχους που με αγγιζαν τους εγραφα καθως πρώτα έρχεται η γραφη και έπεται η μελωδια...

Σε αυτά τα ιδια τραγουδια που ανεβασα και στους στιχους τους ,καθενας εβλεπε και κατι διαφορετικο, κατι απο την ψυχη του , κατι απο την ζωη του , κατι απο τις ανοχες , απο τις ενοχες , απο ονειρα ζωης χαμενα, απο χρονια περασμενα...

Αλλιως αγγιζε τον καθενα κάθε τραγουδι χωριστα… χορδές ευαίσθητες, καθρεφτισματα ζωης τε και ψυχων, φοβων και αγωνιων, ονειρων και ρεαλισμου…

Αλλιως τα φανταστηκαν, αλλιως τα ορμηνευσαν, αλλιως τα σιγοψυθιρισαν…

Καποιος θεωρησε οτι τα τραγουδια τον θιγουν (αφου με στεναχωρησε να θυμηθω να ανεβασω το "Εγινε παρεξηγηση και εξήγηση δεν δοθηκε" αφιερωμενο με αγαπη), f (*)

Αλλος οτι ειμαι καψουροκαμενη και μου την επεσε χυμα ανεβαζοντας σκυλοτραγουδα..f

Η γκομενα του ζηλεψε και καναν τον τοιχο μου πεδιο μαχων...(delete ofcourse)...f

Αλλος νομιζε πως ειμαι αρτι χωρισμενη και καμποσο πληγωμενη…f

Οι του αριστερου παρελθοντος ορμώμενοι, ειδαν τους αγωνες τους και τα ιδανικα τους τα απραγματοποιητα…c

Οι του Δ.Ν.Τ. και πασων των κυρβερνωντων και των αρχοντων απογοητευμενοι, ειδαν ένα κοσμο σε καταρρευση… c

Πολλοι παρα πολλοι αναρωτηθηκαν για το κολλημα μου με τον Παπακ/νου ,σε τραγουδια γνωστά ,σε τραγουδια άγνωστα, σε εκτελέσεις δευτερες, με του Ασιμου τα στιχακια τα αιρετικα, ενιοτε κατά πολλους εριστικα ...?

Οι φιλοι οι παιδικοι ειδαν τα χρονια της νοσταλγιας και της αθωοτητας…c

Οι συνομηλικοι βρηκαν ακουσματα γνωριμα μα και στην ληθη χαμενα…c

Οι του «εφοπλιστη» διεκριναν στους στιχους πηγες εμπνευσεις των παλιων μου κειμενων…c

Οι φιλοι «καραβολατρες» νοσταλγισαν καραβια ξενα και θαλασσες μακρυνες…c

Οι καπεταναιοι μας βρηκαν τα δικα μας νησια , τα δικα μας ταξιδια…c

Οι φιλοι του καλιτεχνικου αναρωτηθηκαν αν και το τραγουδι είναι μεσα στα ενδιαφεροντα τα αρτιστικα περιλαμβανεται και το ασμα (oh nooo !!! )….f

Υπηρξαν και καποιοι - δυστυχως - φιλοι που λαθροκουστες της ζωης μου θελησαν να γινουν, από την χαραμαδα ψαγνοντας να βρουν τροφη για ρουφιανια . Αυτοι τελιως false –σαν τις ζωες τους- τους στιχους εννοησαν.

* Οπου f – false Οπου c- Correct

Όμως

Εγω μεσα σε αυτους τους στιχους ειδα την ζωη μου να περνα και την ψυχη μου να ξεδιπλωνεται …

Γυρισα στα μικρατα μου, στα ακουσματα τα απαγορευμενα του Μαρκοπουλου, που με γαλουχησαν με ιδανικα, που αναγαγαν στην ψυχη μου την ελευθερια σαν υψιστη και υπερτατη αξια…Που με πολιτικοποιησαν βαθια.

Βρηκα τραγουδια ξεχασμενα που μου τραγουδαγε ο πατερας μου όταν ημουν παιδουλα, τοτε χιουμοριστικα τα λογιζα και ξεκαρδιζομουν στα γελια με τον «ταρζαν το παιδικο μου φιλο» … το νοημα τους μεγαλωσα για να το καταλαβω…

Καταλαβα γιατι οι μεγαλοστομιες δεν με αγγιζουν, γιατι δυσκολα τα συναισθηματα εμοιστευομαι.

Ακουσα τα τραγουδια που με εμαθαν να μην φοβαμαι, να μην συμβιβαζομαι και να μην υποκειπτω σε οσους για την δικη μου ζωη , ερημην αποφασιζουν…

Ακουσα τα τραγουδια εκεινα που από μικρη μου υποδεικνυαν τους κυβερνοντες και τους πολιτικαντιδες να μην εμπιστευομαι, να μην χειροκροτω και ποτε να μην γινω φερεφωνο κανενος ( σημειωση προς αρση τυχον παρεξήγησης… δεν αποτελεί μομφή ), να εχω σκεψη και πνευμα και νου αυτονομο .

Ακουσα , ακουγα και θα ακουω Βασιλη και Ιωαννου και την ψυχη μου θα αγγιζει ξανα και ξανα κάθε λεξη

και Ασιμο και Μεσημερη και Τριπολιτη και Καρυωτακη…Και ποιητες που τους λοιδορισαν που τους ειπαν τρελους και αλλιωτικους . Όμως τους παραξενους και τους παρατερους και τους του περειθωριου παντα με συμπαθεια τους τους αγκαλιαζα …. Τους συμβιβασμενους ποτε μου δεν εννοησσα..

και Καββαδια μυστης και λατρης της ποιησης και των ορολογιων των ακαταλυπτων – σαν μυστικο- στους πολλους…

Ειδα στα τραγουδια αυτά την ψυχη μου πληγωμενη από συμπεριφορες , από λογια , από λαθη ανθρωπων που ποτε δεν κατανοησα…. Από ανθρωπους μισους, από ανθρώπους αλλότριους…

Ειδα στα τραγουδια αυτά την σταση ζωης μου την παντοτινη , την αποστασιωπιημενη από τετριμενα, από κλισε ,από στερεοτυπα… Από ονειρα μισα και μικροαστικα για ζωη ηρεμη, με ένα σπιτακι, ένα συζυγο και δουλεια στρωμενη…

Ειδα στα τραγουδια αυτά την ψυχη μου την δοσμενη στην θαλασσα, στα καραβια, στα ονειρα, στα λιμανια τα δικα μου, εκει που οι αλλοι δεν θα αραξουν ποτε…εκει που για τους αλλους χωρο δεν εχει.

Ειδα στα τραγουδια αυτά τις φουρτουνες τις μεγαλες και τις ποικιλοτροπες εκει που παντοτε θα βασιλευει των ανθρωπων η αγνωμοσυνη .

Ειδα την απογεοητευση για τον κοσμο μου , για το μελλον που γκεμιζετε , για την μιζερια που γεμισε τις ζωες μας , για τις ελπιδες που χαθηκαν….

Αυτά είναι τα τραγουδια που γουσταρω, αυτά είναι τα τραγουδια που ψιθυριζω , αυτή είναι η ζωη μου … Βιβλιο ανοιχτο για τους γνωριζοντες….Για τους αλλους της κλειδαροτρυπας τους εραστες –και όχι μονο- απλα αναφερω πως η κριση τους παγερα αδιαφορη με αφηνει.

ονειρα που με κατατρεχουν... ακομη και στον υπνο μου η θαλασσα και τα καραβια με συντροφευουν... κι οι φουρτουνες τους

το ιδιο ονειρο ξανα...Δευτερη φορα σε μια βδομαδα...

"To sunny cruise σε φουρτουνα ασχημη. Μποφορια και κυματα θεορατα να μας θαλασσοδερνουν, να προσπαθουν να μας μπαταρουν,ο φοβος να μας κυριευει... Ο καπτα Σταυρος στο τιμονι αυτη τη φορα - την αλλη ηταν ο Χρηστος- εγω με τον πανο παροντες να τρεχουμε να προλαβουμε τις αβαριες... Να περνει κλιση επικινδινη το σκαρι και σαν να καναμε πειραμα ευσταθειας, ολοι μαζι πληρωμα, επιβατες και επιβαινοντες με τα χερια στα πλαινο μπουλμε να προσπαθουμε να αποτρεψουμε την ανατροπη... και ως εκ θαυματος, εκει που τα κυματα μας πλαγιοκοπουσαν αλυπητα, εκει που μεχρι και την κοντρα γεφυρα σκεπαζαν, ξαφνικα νηνεμια και το ταλαιπωρο σκαρι να αραξει σε λιμενα κοντινο, ασφαλη και απηνεμο... και εμεις απλα να μετραμε τις ζημιες μας...αλλα ειμαστε σωοι...η κουπαστη που την πηραν τα κυματα... τα μαδερια τα πλαινα που χασκαν ξεκαρφωτα...

Και διπλα μας αραγμενο αλλο καραβακι ξυλινο, καραβοσκαρο ετουτο και ξενο... Φουνταρισμενο δεν ηταν αλλα την πλωρη του την λαβωμενη ακουμπουσε στο ντοκο ...με το μπαστουνι σπασμενο, το πλωριο ποδοσταμο τσακισμενο και στης πλωρης τα εξαλλα να χασκει ρηγμα μεγαλο... και εγω να κοιτω το αλλοτε κραταιο και μεγαλοπρεπες τρικαταρτο να βουλιαζει , τα κομοδεσια μονο αβρεχτα ...και τα καταρτια διχω ς ξαρτια και αρματωσια...και μολις ερχονταν αντιμαμαλο για λιγο η πλωρη να ξεπροβαλει εξω απο το νερο σαν να μας αποχαιρετουσε εμας τους αγνωστους και εφυγα μακρια να μην βλεπω το πλεουμενο να βουλιαζει... να μην σπαραξει η καρδια μου..."


και μια βδομαδα προτερα ονειρατο παρομοιο...


" ξανα το ατυχο sunny cruise αυτη την φορα ξερα καβαλησαμε , εκει που ηταν τα νερα πεντακαθαρα , βραχος θεορατος ορθωθηκε κατω απο τα υφαλα μας , τον βλεπω οπως ξαφινκα οπως ημουν γερμενη στην πλαινη την κουπαστη και βαζω φωνη , κραυγη απελπισίας " κρατει, αναποδα" αλλα ήταν αργα και πηγε και σφηνωσε αναμεσα στα δυο τιμονια του σκαφους... Οι προπελες ανεπαφες ...Και εκανε αναποδα ο χρηστος να το ξεκολησει και ο καπτα σταυρος στην πλωρη κοιταξε για αλλες ξερες... Και ταξιδευντας πλαι σε στερια, μιλια δυο μακρια ξανα πηγαμε σε λιμανι , και εμεις δεν κινδινευαμε, ομως το σκαρι ειχε λαβωθει... και τα μαδερια του - σταυροκοκκαλο πλεγμενα- ειχανε μποσκαρει και παιζανε και τα στραβοξυλα φαινονταν φτενα και πολυκαιρισμενα.. και τα σεντονονερα αναδυανε οσμη ξυλου υγρου, και πετρελαιο και λαδια...Και ελεγα αλλη φουρτουνα δεν θα αντεξει....καλυτερα στο λιμανι να το αφησουμε... να παροπλιστει, να ξαποστασει και οσο αντεξει αφου το τελος προδιαγεγραμμενο ειναι"


και αναρωτιεμαι εγω, προσπαθοντας τα ονειρα μου να ορμηνευσω αν επικεινται δυσκολιες και φουρτουνες στην ζωη? θα βγουμε ομως γεροι? γιατι το sunny cruise ξανα και ξανα.. απο το παρελθον ερχομενο , απο το πουθενα... απο τα τελη της δεκαετιας του '80 βυθισμενο... σε χερια ξενα...

εφοπλιστης τευχος 70...

Αφορμή στάθηκε ένα λιτό μήνυμα στο facebook... ευγενεστα ρωτούσε αν ήμουν η γνωστή Στεφη Αρελη που έγραφε στην Περίπολο του Εφοπλιστή. Συγκινητικό και μη αναμενόμενο μετά από τόσα χρόνια  να θυμάται κάποιος και το όνομα αλλά και τα κείμενα μου... ένιωσα πως κατάφερα να δώσω  και να μεταδώσω σε ανθρώπους  σχετικούς αλλά και άσχετους κάτι από την άδολη αγάπη που ένιωθα κ νιώθω για  τα καραβιά , για την αλμυρά για την ανταριασμένη φουρτούνα...Ακολούθησε σειρά μηνυμάτων και σχολίων για την εποχή της αθωότητας που πέρασε ανεπιστρεπτί... και στο περιοδικό... και στην θάλασσα... και στην ναυτοσύνη αλλά και στις ζωές μας... Χρόνια δώδεκα απο τότε...
Ανέτρεξα στο πρώτο το τεύχος που είχε δείγμα της γραφής μου…
Τευχος 70, φλεβαρης του 99, το Αιγαιωτισσα ΙΙ ακομη αταξίδευτο, εγώ ακόμη παντρεμένη, η Μιράντα μωρό κι ο Σταύρος αγέννητος... Παροπλισμένη αναγκαστικά στην στεριά – εγκλωβισμένη λόγω γάμου- για πρωτη φορα μακριά απο θάλασσα και ταξίδια πελαγίσια και γεύση αρμύρας , ασφυκτιώ, γεύομαι την "μιζέρια" της στεριανής ζωής και αυτό με απελπίζει... Προφανώς αυτή ήταν η αφορμη και το εφαλτήριο για το κείμενο... Μέχρι τότε είχα για τους ναυτικούς ,  εικόνες  και βιώματα  δυνατα και εκ των εσω... Σε πείσμα αυτοαποκαλούμενων ναυτικών - μη θαλασσινών- που γνώρισα αργότερα την εικόνα αυτη δεν την απομυθοποίησα και ακόμη και σήμερα το κειμενακι αυτο , το δειλο και πρωτολειο, τις αληθειες μου και τα πιστευω μου συνεχίζει , με τροπο ρομαντικο και αθωο, να πρεσβεύει...Το παραθέτω αυτούσιο... αθώο και μη παρωχημένο... Αν έπρεπε να γραψω σημερα κατι αντιστοιχο θα ηταν ισως πιο χειμαρωδες...Γιατι αυτο που τοτε εκρουε κωδωνα κινδυνου για το επαγγελμα του ναυτικου και την απαξιωση του , σημερα απλα  σηματοδοτει το τελος ...

"Φαλτσο η πορεια " λοιπον...

«Την νυχτα σου ειπα στο καμπουνι μια ιστορια,
την ιδια που ολοι οι ναυτικοι λενε στη ραδα, 
τα ματια σου τα κυβερνουσε η σοροκαδα 
κι ολο μουρμουριζες βραχνα:
" Φαλτσο η πορεια" »

"Κάποιες κουβέντες του διευθυντη του Εφοπλιστη οταν εγκαινιάσαμε την συνεργασια μας εντυπώθηκαν και χαράχτηκαν εντονα στη μυαλο μου (*): " Για να γραφτεί στο Τυπο κατι για ναυτικο, επρεπε αυτος ή να εχει σκοτωσει ή να εχει σκοτωθει..." Τα λογια αυτα σταθηκαν η αφορμη για προβληματισμο κ σκεψεις, η αιτια για να ανατρεξω και να ανακαλεσω απο την μνημη μου ιστοριες, εικονες, λογια ακι περιστατικα που επιβεβαιώνουν το ιδιότυπο αυτο είδος ρατσισμού που εξακολουθει να βιωνει ο ναυτικος κ δη ο Ελληνας...
Οι μνημες μου ξεκινουν απο ηλικια πολυ μικρή, τρυφερή.... τη μερα που πήγα  στο νεο μου - υποτιθεται πιο ελιτιστικο- δημοτικο σχολειο της Κερκυρας... Ο δασκλος συμπληρωνοντας καποια χαρτια , με ρωτησε:
" Και ο μπαμπας σου τι δουλεια κάνει?"
"Ναυτικος, Καπετανιος", απάντησα περήφανα και με καμαρι περισσιο...
"Α! δηλαδή δεν εχει καποια μορφωση ανωτερη, καποιο πανεπιστημιο τελος πάντων..." σημειωσε με τόνο και ύφος καθαρα υποτιμητικό....
Και ήθελα    να του βροντοφωναξω:
" Μα αυτος εχει βγάλει το μεγαλυτερο σχολειο της ζωής , τη Θαλασσα. Εχει παει σε μέρη αλλόκοτα, ειδε φυλες παραξενες, ακουσε γλώσσες περίεργες , μοιραστηκε τη ζωή του καραβιου με ρατσες ανθρωπων ξωτικες , παλευει με κύματα και με στοιχεια της φύσης... Τα βραδυα, οι ιστοριες του - σαν παραμύθι  που δεν χωραει σε ολου του κόσμου τα βιβλία... Τα εχει ζήσει ολα αυτα ο μπαμπας μου, εσεις ουτε στα ονειρα σας..." μα η φωνή μου ειχε κοπεί, δεν εβγαινε...
Και οταν τα παιδια τα αλλα αρχισαν να  απαριθμουν μύριες αλλες δουλειες που καναν οι πατεραδες του ( "εμενα ειναι τραπεζικος", "εμενα φαρμακοποιος"...) γκρεμιστηκε το προτυπο μου, εσβσησε το καμάρι και εμεινα να αναρωτιεμαι με ολη τη δυναμη τηνς παιδικης ψυχης:
"Γιατι και εμενα ο μπαμπας μου να μην ειναι ενας υπαλληλος του Δημοσιου?"

 Την θαλασα θελησαν πολλοι να τη γνωρισουν και να γευτουν τη μαγεια, τη μοναδικη που αποπνεει… Στο δρομο οι περισσοτεροι εγκατελειψαν, λειψαν τα κότσια και οι αντοχες, την απαρνήθηκαν για ένα κεραμιδι, για μια στερια, και μια μονιμη γυναικεια αγκαλια… Οσοι συνεχισαν, μπολιαστηκαν με την αρμυρα του μαδεροιυ, με της μουραβιας το δηλητηριο και με της λαμαρινας την σκουρια… Αυτος ο δορμος είναι σκληρος και δύσκολος. Η ζωη του ναυτικου πιο πολλες πικρες εχει από χαρες , περισσοτεροι οι αποχωρισμοι από τα ανταμωματα και η μοναξια απ’ τις φιλιες.
Σιχτιρισματα και βλαστημιες για τον καιρο που τον εμπασε , τη μηχανη που χαλασε, τα’ απαγκιο της στεριας που ακομα είναι μακρινο… Για τους απέξω όμως , της στεριας, στην καλυτερη περιπτωση η ναυτοσύνη είναι ταυτοσημη με στιχακια το Καββαδια που μιλουν με λεξεις και ορολογια συσνοητη και κωδικοποιημενη, για μπαρκα και ταξιδια… Η αναζητηση της περιπετειας, ο γύρος του κοσμου μεσα σε ένα καραβι, αλλα όπως γραφει ο ποιητης «ολο τον κοσμο γύρισες μα τιποτα δεν ειδες» .Θυμαμαι τα λογια που μου ειπανε όταν πρωτοεπιασα δουλεια σε μια ναυτιλιακή… Εβρισκα κατι ναυλα ομορφα για μερη μαγευτικα… και παρακαλουσα να ήμουνα μεσα και εγω… και όταν μια φορα , μετα από ένα ταξίδι στην Κινα , ήρθε ο πλοιαρχος στα γραφεια, του λεω « Καπετανιε, θα περασατε φοβερα, υποθετω… Το σινικο τειχος δεν ειναι μοναδικο?» Με κοιταξε ολο απορια : « Μα εμεις μονο τους ντοκους βλεπουμε…»
Και καλα να υπαρχει μια τετοια καλοπροαιρετη πλάνη για τη ρατσα τη θαλασσινη, όμως υπάρχουν ανθρωποι- που αφ αψηλου ατενιζοντες τους ναυτικους- τους θεωρουν συνωνυμο του υποκοσμου και της μπαγαποντιας (**) , κατεργαρακους και δευτερας κατηγοριας πολιτες.
Ειδα πολλους, παμπολους καρεκλοκευνταυρους, καθισμενους σε ζεστα, αναπανυτικά γραφεια, να τους αντιμετωπίζουν σαν παρακατιανους – που δήθεν και επειδή «σκυλοπνιγονται» πληρωνονται πλουσιοπαροχα, ενώ δεν θα  τους επρεπε… δε θα τους αρμοζε ουτε για το μυαλο, ουτε για τις γνωσεις.
Και  αντιπαρέρχομαι το γεγονος ότι καθημερινα δουλευουν κατω από συνθηκες αντίξοες , που τη μοιρα τους την εχουν συνυφασμενη με του καιρου και της θαλασσας τα καπριτσια και θα σταθω μονο στον κόσμο το συναισθηματικό, στην σφαίρα της καρδιας, εκει οπου καμια λογική δεν χωρα, εκει οπου μιλα μονο ή ψυχη.
Γιατι υπαρχουν ακαποια συναισθηματα που τα δολλαρια ολου του κόσμου δε θα μπορεσουν ποτε να ξεπληρωσουν, ουτε να ανταμειψουν…
….Γιατι ποτε κανενας στεριανος δεν θα μπορεσει να νιωσει την αγωνια του Μπ. Όταν από τον Καναδα εγραφε  « … Ο Ν. όμως βρηκε ένα πλοιο και πες από δω, πες από κει καταφερε και φύγαμε, την επομενη το πρωι. Είναι μια σκούνα της κακιας ώρας και θα κροσαρουμε τον Ατλαντικο μαζι της …»
Και μπορει η μοιρα να σταθηκε καλη μαζι του για εκεινο το μπαρκο, ο Μπ. ομως χαθηκε λιγο καιρο αργοτερα , τον βρήκε τελος τραγικό, όταν το καραβι βυθιστηκε αυτανδρο, χωρις να προλαβει να εκπεμψει ουτε σήμα κινδυνου, στα παγωμενα νερα του Ωκεανου,. Το μονο που εμεινε είναι οι αναμνησεις, καποια κιτρινισμενα γραμματα που γραφουν τα χαιρετισματα του φιλου του καλου και μια ασπρομαυρη φωτογραφια (***).

…Γιατι ποτε κανενας στεριανος δεν νίωσει την απιστευτη μοναξια του πατερα , που το απροσωπο τελεξ της εταιρειας τον βρισκει τρεις μερες ταξιδι μακρυα απ οτην Βραζιλια, τον πληροφορει για τον «βαρύτατο τραυματισμο» του γιου του και τον καλει να ξεμπαρκαρει. Για τις ωρες, τις μερες της αγωνιας, με την σκια του θανατου να πλανιεται στην καμπινα.…Γιατι κανενας στερινος δεν ξερει που όταν τα τηλεγραφηματα μιλουν για « σοβαρους τραυματισμους» απλα προσπαθουν να κρύψουν , να μην αναφερουν, μα να προιδεασουν για το μοιραιο…
…. Γιατι ποτε κανενας στεριανος δεν θα νιωσει την απογοητευσει του ναυτικου για το γραμμα που περιμενε και όμως δεν ήρθε, όταν σκυφτος στην κουπαστη κοιτα  τη λαντζα να απομακρυνεται…
…. Γιατι ποτέ κανένας στεριανος δεν θα νιωσει τον πόνο του αποχωρισμού, το φοβό του μικρού παιδιου, μηπως το φιλι το πατρικο, μήπως ετουτη  η αγκαλια είναι και η τελευταια. Και για να το ηρεμησουν , για απρηγορια, του εταξαν δωρο ξωτικό μια μαιμουδίτσα… (****)
Την τρελλη την αλλοκοτη, την ανεξήγητη του Εγγλεζου μηχανικου που κλειδωμενος στην καμπινα του, προσπαθούσε να αυτοκτονήσει με το γκαζι του αναπτήρα.
… Την τρελλα την άλλη τη θεική, του ναυτή που εχοντας επιζήσει από ναυαγια δυο- μονος αυτος από ολους τους συντροφους- περιφερερεαι στο σοκακια του νησιου κουβαλωντας τη ρετσινια του «αλαφρωισκιωτου» (*****)
Γιατι αυτοι είναι οι ναυτικοι όπως τους γνωρισα, τους εζησα, και  τους αγαπησα, ανθρωποι μοναδικοι και αληθινοι…
Γιατι αν υπαρχουν καποιοι Ελληνες που εχουν ακόμη καρδια περισσή, αυτοι σίγουρα ειναι οι παρεξηγημενοι και παραμελημενοι ανωνυμοι και αγνωστοι ναυτικοι….
Αφιερωμενο σε αυτους….
 « Αγιε Νικολα φύλαγε και Αγια θαλασσινη»… από των ασχετων την αγνοια ,από την λημσονια και από το κακο το ριζικο μας….
(του 2010 συμπλήρωμα… Στους ναυτικούς που αγάπησα και αγαπώ και εκτιμώ απεριόριστα, τον Θεόφιλο, την Βάσω, τον Χρήστο τον καπτα Μάκη μας – με σειρα τυχαια  η αναφορα- που σε πείσμα όσων προσπαθήσανε να απομυθοποιούν το στερεότυπο του καπετάνιου που με σημάδεψε, αντιστάθηκαν και αντιστέκονται και με τις ιστορίες τους , την εμπειρία τους , την αγάπη τους και την μαγκιά τους συνεχίσουν να μεταδίδουν το ίδιο συναίσθημα για τους θαλασσινούς όπως οι ιστορίες και οι αφηγήσεις του πατέρα μου. Και ταυτόχρονα με κάνουν να ζηλεύω τη ζωή κ τα βιώματα τους….)

υ.γ. την ιδια συγκινιση που μου εδωσε το μηνυμα του φιλου απο την Καρδιτσα, ενιωσα και το 2005 οταν ο αγνωστος σε μενα καπετανιος της θαλαμηγου o'pari  στο φισκαρδο της κεφαλλονιας με ρωτησε το ονομα μου , με αγκαλιασε και με φιλησε και με συγκινιση ανεφερε τα δακρυα που τον επνιγαν οταν διαβασε το κειμενο για την διασωση του Σαμινα ...
Ετσι ενιωσα και ακομη πιο παλια με μια τουρτα που εφτασε στην σκαλα του Αιγαιωτισσα στην Τηνο απο αναγνωστη ...
Και το ιδιο ομορφα οταν μιλησα με τον Καπτα Νικο τον Χαλ. στο vhf  εξω απο την Τζια

Σημειωσεις

(*)- μολις ειχα στειλει γραμμα στο περιοδικο που αφορουσε στην ναυπηγιση του Αιγαιωτισσα ΙΙ

(**) Δυστυχως καποιοι – ευτυχως ελαχιστοι- από τους ναυτικους που στην πορεια της ζωης μου γνωρισα θελησαν αν επιβεβαιωσουν τον τιτλο του μπαγασα , του μπαγαποντη και του ανηθικου… τους προσπερασα  και μητε γραμμη δεν αξιζει να γραφτει για αυτους. Μονο σε ένα θα  σταθω , στον πιο ανεντιμο και από ολες τις πραξεις του τις ατιμες την πιο αισχρη θα αναφέρω… Καπηλευται την μνημη των νεκρων του Σαμινα και αναφερει ότι ηταν αυτος ο καπετανιος του αιγαιωτισσα στη διασωση και αφηγείται ηρωισμούς ψεύτικους και φτηνούς. Δυστυχως…

(***) Το γραμμα και η φωτογραφια του Μπαμπη ακομη υπαρχει στα πολυτιμα ενθυμιματα … Ηθελε λεει να ηταν ο νονος μου…

(****) εγω ημουν το παιδακι του κειμενου… Σε αναζητηση ακυβερνητου τσιγαραδικου στην δεκαετεια του 70  βγαλαν ανοικτα της Κερκυρας στα κρυφα   το sunny cruise και ο πατερας μου για να με παρηγορισει  μου εταξε μαιμου ότι θα μου φερει… Και εχω φοβομουν τους σικελιανους της μαφιας, φοβομουν τα περιστροφα , φοβομουν το νυχτερινο το ταξιδι…

(*****) Στο sunny cruise  χρονια ναυτη τον ειχαμε… Ο Νικολακης, ετσι τον ηξερε ολο το νησι…

...

μαθημα πορειας νυχτερινο....

Το τηλεφωνο που χτυπησε μεταμεσονυχτιες ωρες την περασμενη πεμπτη, προμυνυε νεα παραξενα... πραγματικος κομιστης κακων μαντατων...Στην αλλη ακρη φιλος συναδελφος με σκαφος τουριστικο που κανει ταξιδια παρομοια. Λακωνικος και απελπισμενος.
-"Στεφη, ειμαι στην Αιγινα και καιγομαι".
Εμεινα αποσβολωμενη.Δεν καταλαβαινα. Καποιος κανει πλακα νυχτιατικα σκεφτηκα.Ζητησα να επαναλαβει...
-"Ειμαι Αιγινα και βλεπω το καικι να καιγεται. Ετοιμασε το Αιγαιωτισσα να ερθει αυριο να παρει τον κοσμο.Ειναι η πυροσβεστικη, δεν ξερω αν θα καταφερουν να σωσουν το παναγιωτα."
Δεν νομιζω οτι εχω ξαναακουσει πιο δραματικη επικληση. Το μυαλο μου θολωμενο ακομη εβλεπε φλογες να ζωνουν το 30 μετρο ξυλινο ιστιοφορο. Ματωνε η καρδια μου. Σαν να ηταν ανθρωπος. Δεν ήθελα , δεν μπορουσα να φανταστω οτι η μοιρα του επιφυλασε τετοιο τελος. Χτυπησε απευθειας την ευαισθητη μου χορδη... (apropo  ποτε δεν θα καταφερω να γινω στιγνη επιχειρηματιας, μια ζωη ρομαντικη και ονειροπολα θαλασσινη θα παραμεινω) Μια σειρα απο τηλεφωνα... Ο πατερας μου, ο βεσσαριος...Σεναρια και υποθεσεις και νεωτερα. Βραχυκυκλωμα, στο μηχανοστασιο, τετοια ωρα και τοσο υπουλη φωτια μονο το ρευμα το 24 την κανει.  Χαραματα με πηρε ο υπνος αφου εμαθα οτι δεν βουλιαξε οτι εσβησε η φωτια.
Και χαραματα ξαναξυπνησα, να ειδοποιησω τον Πανο , τον Χρηστο τον καπετανιο μας , να ειναι σε ετοιμοτητα. Ειχαμε ωρες ελαχιστες μπροστα μας να ετοιμασουμε το αιγαιωτισσα, να παμε απο Λευκαδα - Αιγινα... Και πρωτη φορα ειχαμε αρχισει τις επισκευες και την συντήρηση με το τελος της σεζον.... που σημαινε οτι ειχε ξηλωθει το καταστρωμα της γεφυρας , ειχαν αφαιρεθει μπουλμεδες απο το σαλονι, ειχαν βγει κουπαστες και σκαλες ... Πως να προφτασεις εργασιες που απαιτουσαν ενα δεκαημερο γεματο δουλειας σε λιγες ωρες?
Ταχιστα αποφαστιστηκε ο Πανος και εγω να συμπλευσουμε για να μπορεσουμε να συνδραμουμε... Απο την μια ηξερα οτι η κουραση που μας περιμενε ηταν απεριγραπτη, απο την αλλη θαλασσα και ταξιδι να ειναι και ας ειναι ζόρι... ξεκινησαμε απογευμα απο Λευκαδα . Βεσσαριος και Πανος ηδη κατακοποι να εχουν κλεισει τους μπουλμεδες, Ο Χρηστος ξενυχτης ( γενεθλια γαρ την προηγουμενη) και εγω κλασσικη πελαγωμενη... μεσανυχτα και καλαφατιζαν το καταστρωμα.... ανασα δεν περνανε... Πριν απο την Οξυα ο καπετανιος μας μου εδωσε το τιμονι... σαν γυφτικο σκεπαρνι καμαρωνα... ειχα χρονια να κανω βαρδια σε λογκαδο.. .παντα αλλοι τιμονευαν... μου εβγαλε πορεια , συνηθισε και το ματι στο σκοταδι και μετα την παραλλαξη ειπε να τον ξυπνησω να καλεσει το πατρα τραφικ... σε λιγο τα πρωτα φωτα πορειας μπροστα μου και στο ρανταρ σημαδι...Στο διαβα μας " δεξανενοπολοιο Κυθνος¨", και ποιο περα το μεγαθηριο " σοφοκλης Βενιζελος" και μπροστα σταθερα στην ιδια ροτα και με ιδια πορεια το ιστιοφορο τραμουντανα , συνοοδοιπορος μας....Και να βγαινω στην βαρδιολα να κοιτω με τα κιαλια τα καλαδουρια, την σπιθα που αναβοσβηνε, να μετρω και να ξεχωριζω τα αστερια και μολις το σκαφος εστρωνε στο τιμονι να κατεβαινω στο μηχανοστασιο να κοιτω αν ολα ειναι καλα καθως φοβο μεγαλο πηρα απο την αβαρια του "παναγιωτα". Και να τσατιζομαι με το gps, μολις αλλαζαμε πορεια εβαζα με το ματι τα σημαδια και αυτα ακολουθαγα με την πυξιδα και ασε τα ηλεκτρονικα να λενε οτι θελουν...Γουσταριζα τρελλα την πορεια την νυχτερινη... συντροφια ειχε βαλει ο χρηστος τραγουδια του καββαδια και οχι μονο..." μαθημα πορειας νυχτερινο", "φαλτσο η πορεια"... καθε στιχος να με αγγιζει και πιοτερο... αφου ακουσα τι ζητα το τραφικ της Πατρας, ειπα στο Ριο να μην το ξυπνησω , να καλεσω εγω. Χαρα μικρου παιδιου....να καλω εγω στο vhf....Δεν συναδει και καλα σε πλοιοκτητρια ομως ενιωθα πανεμορφα....
-"rio traffic  το αιγαιωτισσα.sierra whisky 2864.κλπ κλπ" .
"στα  δυο τεταρτα καλεστε για περαιτερω οδηγιες, απο ποιον πυλωνα να περασετε..."

Το πρωι το ιδιο σκηνικο.... ξανα στο τιμονι μεχρι τον ισθμο.... οι οδηγιες του χρηστου σαφεις... θα καλεσω την Ποσειδωνια στο 11. ελα μου ομως που το ξενυχτι με θολωσε.... Ποσειδωνεια μου ειπε να καλεσω ή ισθμια....Το πλανο του πλοηγου να μην διευκρινιζει... τηλεφωνο στο καπτα σταυρο και λυθηκε...
και μετα μεχρι αιγινα να τρεχω να μαζεψω τα αμαζευτα ... το καταστρωμα περασμενο με το τριβειο να φυγει το λαστιχο και στο σκαφος μεσα στη σκονη και να μας εχει τελειωσει το νερο...με μπουκαλια ποσιμο να πορευομαστε και με την μανικα την πυροσβεστικη με το νερο το θαλασσινο να καθαριζουμε....κοψαμε γιατι θα φταναμε νωρις και ανετοιμοι... εξω απο την Αιγινα οσο και αν φαινεται παραξενο μας ηρθε η μυρωδια του καμμενου... Το Παναγιωτα μπροστα μας με την φλογα να εχει σημαδεψει το αριστερο το κομοδεσιο.... πλαγιοδετηση στο πληγωμενο σκαρι. αγκαλια και δακρυα απο τον Γερασιμο... και περιγραφη της περιπετειας του... ο ταξιτζης που ειδε πρωτος τον καπνο, οι πυροσβεστηρες που δεν εσβησαν την φωτια, το νερο ,. ο αφρος  το σαλονι ανοιγμενο απο την πυροσβεστικη.  ξυλωμενα πατωματα, ξυλα καρβουνιασμενα, καλωδια λιωμενα και σωληνες... απο το πρεσοστατικο του γλυκου νερο ξεκινησε.... σταματησε οταν κοπηκαν τα καλωδια των μπαταριων...αγιο ειχε που ηταν σε λιμανι.... ενα μετρο νερα εβγαζε μετα η αντλια να το ξεκαθισει... ευτυχως δεν εισακουστηκε η προτροπη των αρχων να ρυμουλκισουν το σκαρι στα ανοιχτα. εγινε πρωτη επιθεωρηση.... οι μηχανες δουλευαν, χειριστηρια δεν ειχε, ελιωσε η ντιζα, μπομπα δεν ειχε, νερο και ρευμα κομμενα ελιωσε η γραμμη, πινακες καηκαν αλλα οι παρατηρηση προς αποκατασταση ,για τον αποπλου σαφης.... δυναται ιδιοις δυναμεις να προσεγγιση το Πειραια κοστα κοστα, με το φως της μερας αλλα να εχει χαρτες και φανοδεικτες....
Η σκαντζα εγινε , πληρωμα και επιβατες στο Αιγαιωτισσα , εγω με τον Πανο ξεμπαρκοι πια στην Αιγινα και το βραδυ κερασμα στην ψαροταβερνα σε μενα και τα συνεργεια και το πληρωμα... μονη γυναικα με δεκα νοματαιους και ομως να νιωθω μεσα στα νερα μου , να αφουγκραζομαι ξανα και ξανα τις λεπτομεριες του συμβαντος, τον Γερασιμο να με συγκινει λεγοντας πως μετα την κορη του εμενα σκεφτηκε να παρει οταν οι λιμενικοι τον εβγαλαν απο το σκαφος, να με συγκλονιζει οταν μοιραστηκε τις εφιαλτικες σκεψεις που κατεκλυζαν το νου του την ωρα που το αποτελεσμα της κατασβεσης ηταν αβεβαιο..." δυο φορες ειπα οτι θα φουνατρω στην θαλασσα αμα καει"

... και το βραδυ διανυκτέρευση στο καπνισμενο  σκαφος... Και ας μην ειχαμε νερο ξανα, και ας φεγγαμε με φακο στο δωματιο και ας μην νιωθουμε ποδια και χερια απο την κουραση...ενιωθα ομως γεματη, γεματη απο θαλασσα, γεματη απο αλμυρα... και απομεινα στο μισοσκοταδο , μισοκοιμισμενη να σκεφτομαι  πως ειμαι απο ρατσα θαλασσινή και τις στιγμες των καραβιων , τα ζορια, τις πορειες ,τις φουρτουνας με τιποτα στεριανο δεν τα συγκρινω... Και πως αν  μπορουσα την ζωη μου απο την αρχη να οριζα πάλι την θάλασσα θα διάλεγα για πατρίδα...καράβι θα όριζα για σπιτικό και με ναυτικους θαλασσινους να συναναστρεφομαι θα επελεγα....

ενα τραγουδι για το Σαμινα...

Ειναι φορες που τα λογια ειναι λιγα για να περιγραψουν συναισθηματα...
Με το ναυαγιο του Σαμινα  η σχεση μας περιπλοκη,
Συμμετοχη στην διασωση εκεινη την τρομερη νυχτα με το αιγαιωτισσα ΙΙ , με σκηνες που δεν σβηνουν και συναισθηματα που ποναν. Ταυτοχρονα την ξαδερφη μου και το γιο της επιβαινοντες στο τραγικο σκαρι...  Η σχεση ομως δεν σταματα εκει... Ο μικρος ο ναυτης μας ο Αντωνης που πρωτοηρθε στο Αιγαιωτισσα πριν 4 χρονια , ειχε στο ναυαγιο τον αδερφο του μεσα. καθε φορα που πιανουμε Παρο το προσωπο του συννεφιαζει και κρυβεται να μην αντικρισει τις Πορτες.
Το εχω ξαναπει δεν μπορω ευκολα να γραψω για εκεινο το βραδυ. Κρατω μονο σαν κομματια παζλ ασυνδετες στιγμες, εικονες και μνημες, δακρυα και θανατο... Σημερα πρωτοακουσα το τραγουδι που εγραψε ( και ερμηνευει) ο αδερφος του Αντωνη για εκεινο το εφιαλτικο βραδυ του ναυαγιου. Νομιζω οτι οι στιχοι του αποδιδουν με τον πιο συγκλονιστικο τροπο οσα διαδραματιστηκαν την νυχτα εκεινη.

Ακουστε το . Αξιξει τον κοπο. πατηστε εδω

σκαρι ατυχο και αταξίδευτο

Ειναι καποια σκαρια ,  με την μοιρα τους  σημαδεμενη και τα ιδια κατοτυχα.
Ειναι καποια καραβια με το τελος τους αδοξο και την ιστορια τους μαυρη...
Ενα τετοιο καραβι ατυχο ήταν και το Αποστολος Μ. που το τελος το οριστικό έμμελε να γραφτει ξημερωματα Δευτερας με την γερή νοτια.
Καραβακι -cult- αν μπορει ετσι να χαρακτηριστει που αν και η κατασκευη του ειχε αρχισει πριν απο 26-27 χρονια δεν ολοκληρωθηκε ποτε και το ίδιο περιμενε αταξίδευτο το τελος του στην μπουκα του διαυλου της Λευκαδας.


In memorial  και επειδη  τα καραβια που φευγουν μου αφήνουν μια φτεναδα στην καρδία  και εναν κομπο στο στομαχι και  η απωλεια, τους καραβολατρες μας πονα, θα μου επιτρεψετε να γραψω δύο λογια παραπανω...
Δεν θα μιλησω για τους ανθρωπους που το κατασκευασαν ουτε για τους λογους που  το εγκατελειψαν, ουτε για τα ονειρα , τις φιλοδοξιες , τον κοπο και τα συναισθηματα που το συνοδευαν.
Θα μιλήσω  για το ίδιο το σκαρι γιατι θεωρω οτι καθε πλεουμενο εχει ψυχη και  νιωθει και πονα και γιατί στο τελος τελος του αξιζε να γραφτουν και για αυτο δυο αραδες.

Aποστολος Μ.


30 μετρο , ξύλινο πλαστικοποιημενο, προορίζονταν καποτε για τουριστικό επαγγελματικό. Ειχε μηχανες , ειχε καμπίνες , μεχρι και prospects διαφημιστικά είχε... Η τύχη μονο του απέλειπε.
Νησι αλλο δεν γνωρισε, για χρονια "χτιζονταν" στους μυλους στον αηγιαννη της Λευκάδας, η καθελκυση τους υπήρξε περιπετιωδης και οι παλιοι θυμουνται το δρομο να εχει κλεισει  με ξύλα...Ενα φεγγαρι βρεθηκε στο Περιγίαλι , μετα εγκαταλήφθηκε στον διαυλο , διπλα ακρίβως απο τα δικά μας τα Αιγαιωτισσα...
Κουφαρι , σκοτεινο, ρημαζε μερα με την μερα, μεχρι που ενα πρωινο αερικό πριν απο χρονια 3 αποφασισε να παρει την "τυχη"στα χερια του... εκοψε μονο καβους , εκοψε σκοινια και ξεκινησε για το πρωτο και το στερνο του ταξιδι... Το αντικρίσαμε εκπληκτοι  να εχει βάλη πλώρη για τον διαυλο με ενα καβακι πρυμιο να το συγκρατεί... Ειδοποιησαμε το Λεμεναρχειο και με τους λιμενικους και τον Πανο προσπαθουσαμε για ωρες να το κουμανταρουμε και να το ρεμτζαρουμε. Σκοινα και καβοι και μπαλονια του Αιγιαωτισσα δανειστηκαν για να δεσει ασφαλως.
Εκεινο το θεαμα με ειχε συγκλονίσει. Ειχαμε νιωσει ολοι εκεινη την μερα το "σιχτιρισμα" του σκαριου...  ηθελε να φυγει, να μην τελειωσει την ζωη του  αταξιδευτο... δεν τα καταφερε....

Το μετεφεραν στον Καστρο, στην εισοδο του διαυλου... τα ρελια επεφταν, το καταστρωμα σαπιζε, ρωγμες στα πλαινα, τα παραθύρια σπασμενα... μα αυτο εκει ... επαιρνε ζωη τα καλοκαιρια απο τα πιτσιρικια που ειχαν βρει πλατφορμα ιδανική για τα μακροβούτια τους....

Μεχρι που το μοιραιο ξημερωμα του γεναρη , χτυπα το τηλεφωνο απο εγγλεζο, γειτονος σκαφους. Με φωνή πανικοβλητη φωναζε οτι ενα σκαφος βουλιαζει. Μη γνωριζοντας  τι συμβαινει , ο καπτα Σταυρος  πηγε και αντικρισε εικονα θλιβερη ,  το Αποστολος Μ.  βουλιαγμενο... Καποιο ξωμολο , την ωρα που λυσσομανουσε ο αερας σταθηκε μοιραιο... το σκαρι καθισε στο βυθο... ειδοποιηθηκε ξανα το λιμεναρχειο... ματαια. επιστροφή δεν υπαρχει...

Λεπτομερεια πικρή, η αντλια των σεντινων η αυτοματη που ματαια ακομη και τωρα προσπαθει τα νερα να αντλησει...
Μονη λεξη σαν επιλογος"Kριμα"

Εκθεση ξυλογλυπτων, ζωγραφικής σε ξύλο και πυρογραφιας.

3η εκθεση εργων μου με τίτλο ''ξύλων τέχνη''

H τρίτη εκθεση εργων μου βρισκεται στην τελική ευθεια της προετοιμασίας. Θα ειναι η πρωτη που θα πραγματοποιήσω στην Λευκάδα και θα διαρκεσει ενα μήνα με προοπτική το grafistico να αποτελεσει το μονιμο εκθετήριο.. Τα εργα εχουν με ποικίλη θεματογραφια και κυριο υλικο το αγαπήμενο πάντα ξύλο σε ολες του της μορφες (κατεργαμένο,ακατέργαστο, ξυλαρμενο, ρεταλια, κορμοι).Παρουσίαζονται καλιστα ξυλογλυπτα καραβια των παλιων καιρών, πυρογραφιες λουλουδιων και πεταλουδων, σύνθετες κατασκευες με θαλασσόξυλα, ζωγραφική με σινική μελάνη πάνω σε ξύλο.
Παραλληλα θα υπάρχει και εκθσεη ζωγραφικής σε καμβα της Σοφίας Αρελη.

υ.γ. πολλα απο τα ξύλα που χρησιμοποιησα προερχονται απο την ναυπηγηση του Κουρσαρου, οπως κυπαρρισι, ευκαλυπτος, φτελια, ναγγατι, δρυς...

ελληνικά χρώματα καλοκαιριου - Greek summer colors

ελληνικά χρώματα καλοκαιριου - Greek summer colors
Originally uploaded by AEGEOTISSA

ήλιος, πλώρη, και του Αιγαιου τα νερα... μια εικονα , οαση , να γαληνεψει τις ψυχες μας...

αφιερωμενη σε ολους οσους αγαπουν τη θαλασσα , τα ταξίδια , τα καράβια

ψάρεμα στο γυαλό - fishing

ψάρεμα στο γυαλό - fishing
Originally uploaded by AEGEOTISSA

Ενα μικρο βίντεο με το καικι καπου σου αιγαιου τα νερα...

εικονες πανέμορφες που για αλλους αποτελουν κομματι αναποσπαστο της καθημερινότητας τους ενω για μας τους υπολοιπους μας φανταζουν μακρινες και ξενες αλλα παραλλήλα μας φωτιζουν και μας γεμιζουν χρώμα ήχους.

express samina- ναυάγιο

express samina
Originally uploaded by AEGEOTISSA

Παρος - 2000 .ενθυμιο θλιβερο αποφραδας νύχτας. Απομειναρι της διασωσης τα σωσίβια του expess Samina πανω στο καταστρωμα του Αιγαιωτισσα ΙΙ. οταν οι μνημες ακομα μας πονανε.

Απλα για αυτους που ρωταν πως βρεθηκαν τα σωσίβια στο καταστρωμα μας, αναφερω οτι το σκαφος μας πήρε μέρος στην διασωση εκεινο το καταραμένο βραδυ.
Οι μνήμες ειναι ακόμα εντονες και πικρες και ας εχουν περασει 9 χρόνια ακόμη νώπες.
Πολλοι εχουν ρωτησει γιατι δεν ξαναγραψα κατί για το Σαμινα - μονο δυο αρθρα στον Εφοπλιστη τότε (τευχη Οκτώβρη & νοέμβρη 2000)- που ειχαν σκοπο να αγγιζουν , να μην αφήσουμε να περασει αδιαφορα το ναυαγιο και το δραμα του.

Εκτοτε το κομματια της μνημης , τα κομματια του παζλ που συνθέτουν εκεινη τη νυχτα τα φυλαω σαν κόρη οφθαλμου , μυστικά πολυτιμα και τα καταγραφω σε κομματια χαρτιου αδημοσευτα. Δεν εχω βρει ακόμη το θαρρος να τα καταδέσω δημοσια, ειτε γιατι δεν θελω εστω και ως υποψια να νοίωσω οτι καπηλευομαι τον αβασταχτο πόνο του ναυαγίου, οτι γιατί ακόμη τα δάκρυα κατακλύζουν τα μάτια την ώρα που γραφω, ειτε γιατι η οργή με πλημμυριζει οταν ψυχανεμιζομαι πως παρόλες τις υποσχεσεις και τους βαρύγδουπους λογους των αρμοδιων τίποτα δεν εχει αλλαξει...
Οταν θα βρω το θαρρος και το κουραγιο υποσχομαι οτι θα τα γραψω και δημοσια..

Στο ενδιαμεσο μένω να κοιτω τα σωσίβια που τα φυλάμε ακόμη στο στριντζο του Αιγαιώτισσα, αδεια και αψυχα.

ο πανος και το πριαρι... και οι ιστοριες του

ο πανος και το πριαρι... Λευκαδα
Originally uploaded by AEGEOTISSA

Αυτο ειναι το πρωτο πλεουμενο που σκαριασε ο Πανος πριν 12-13 χρονια... μαθητης ακομα, θελοντας να συνεχισει μια οικογενειακη παραδοση που ήθελε τους "Κοκκινεους" να εχουν καποιο μικρο βαρκακι στην κατοχή τους... για παραγαδι, δύχτια ή Πρια .
Δείγμα τοπικης ναυπηγικης -αποκαλουμενο "πριάρι" συνανταται στην Λευκαδα και με καποιες μικρες διαφορες στο Μεσολογγι.




Η γάστρα του ειναι ετσι κατασκευασμενη ωστε να πλεει σε ρηχαδες. Η ελλειψη καρινας προυποθετει ομως θαλασσα απήμενη και για αυτό το βρισκουμε συνήθως σε μέρη οπου απουσιαζουν οι μεγαλοι κυματισμοι...

Βεβαια αυτό δεν σημαινει οτι δεν τα βγαζει πέρα και σε φουρτούνα...
Χαρακτηριστικό το περιστατικό που ζήσαμε πριν απο 2-3 χρόνια...εναν δεκαπενταυγουστο .
Ξεκινήνοντας με θαλασσα λάδι απο το Καστρο της Λευκάδας για τα Διαβασίδια και στο μικρο νησάκι του Αη νικόλα ( ερημητήριο καποτε του Αγγελου Σικελιανου) μια παρέα μεγάλη... Ο Πανος ,η υπογραφουσα ( οι θαλασσινοι και πελαγογυρισμενοι), η Σοφή με την Αποστολία (ο γνωστός γκαντεμης της παρεας) , ο Γιωργος και ενα ζευγάρι φίλοι του απο την Αθηνα , αδαής περι τη θάλασσα...



Αφου λοιπον καναμε μπανιο στα διαβασίδια,

δοκιμασαμε το πανακι μας εν είδη ιστιοπλοων ,
αναψαμε το κερακι μας στο ερημο ξωκλήσι και επιδωθηκαμε σε λοιπες εκδρομικες δραστηριότητες,
κινησαμε για την επιστροφη (μετ εμποδίων η μαλλον μετά φουρτούνας)
(οταν τίποτα δεν προμυνηνε τι θα επακολουθουσε, η θαλασσα λαδί , μια υποψια ανεμου στο πανι μας, και γελια στην παρεα)

Απογευματακι ον και κλασικα έβαλε την τοπική μπουκαδούρα , μονο που αυτή την φορά τον φρεσκάρισε τον καιρο πολυ παραπάνω απο τα συνηθισμενα..
Ειχε ενα 6-7 αρι γεματο.
Για οσους δεν γνωριζουν, το νησι του Αη νικόλα , βρίσκεται σαν μεσα σε λιμνοθαλασσα. Εκει δεν μπαινει το κυμα , καθως υπαρχει φυσικος για μερικους, τεχνιτος απο τα χρονια της κλεοπατρας και της ναυμαχιας του Ακτιου για αλλους κυματοθραυστης.
Το μεγάλο μας προβλημα ήταν οτι επρεπε να βγουμε απο την μπουκα, ενα πολυ στενο περασμα πλατους μολις 2 μετρων, με τα βραχια- πλακες δεξια και αριστερα μας και το κυμα να σκαει βουνο . 2 μέτρα κύμα απο την πλωρη ειναι υπόθεση για ενα τοσο μικρο βαρκακι ακαρινο. Ο κινδυνο να μας αναποδογυρισει την ωρα που θα επιχειρουσαμε να βγούμε ήταν ορατος. Επρεπε να το ορθοπλωρήσουμε και την καταλληλη στιμγη αναμεσα σε δύο κυματισμους να ξεμπουκαρουμε με το γκαζι τερματισμενο.
Η Σοφη και η Αποστολια ειχαν στριμωχτει κατω απο το πλωρη, το ζευγαράκι στην αρχη αμεριμνο καθοταν και αυτο μπροστα για προσθετο βαρος βασταζόμενο απο τα σκοινια, ο Πανος με το Γιωργο στο τιμονι να παραφυλαμε τις θαλασσες .Στην τριτη προσπαθεια καταφεραμε να βγούμε αφου κοντεψαμε να πεεταξουμε τη μηχανη απο τη βαση .
Ο αερας λυσομανουσε και οι θαλασσες εμπαιναν ζωντανες μεσα- οποιος μπορουσε αδειαζε τα νερα με τον κουβα. Επρεπε οπωσδήποτε να ψηλωσουμε γιατι κοντα στα βραχια ειχε ανιτμαμαλο και το πριαρι σίγουρα δεν θα αντεχε σε διπλοθαλασσο . Οριστικα εγω ως βιγλατορας να κοιτω τα κυματα, ο Πανος σε ετοιμοτητα στο γκάζι και ο Γιωργο στο τιμονι. Μολις εβλεπα θαλασσα μεγαλη φωναζα "κοψε , κοψε" και εκανε ο πανος "κρατει", ο Γιωργος βαστουσε το δίακι με τα δυο χερια για να μην του φύγει και οι υπολοιποι ηταν τρομοκρατημενοι και κατακίτρινοι...ο φοβος τους δε μεγαλωσε οταν με ειδαν να σφίγω το χερι του Πανου... Καθως εκανε κρατει εκοψε το χερι του σε μια λαμαρινα και αιμοραγουσε. του το τύλιψα με την πετσετα και το εσφιγγα γερα για να σταματήσει. Η Αποστολια ομως το πηρε στραβα και σκεφτονταν (όπως μας ειπε αργοτερα) πως για να βασταω το χερι του φοβαμαι , την εχουμε πολυ μα πολυ ασχημα...

Τελικα για3 μιλια αποσταση καναμε μιαμιση ώρα.... Οι κοπελιες βγήκαν πιασμενες κατω απο το πλωριο ταμπουκιο αλλα ακεραιες, το ζευγαρακι δεν ξαναπατησε το ποδι του σε πλεουμενο, ενω οι τρεις του πληρωματος στιβόμασταν απο το νερο... αλλα το " διασκεδασαμε"...
και το φιλοσοφήσαμε πως οσο και να γνωρίζεις την θαλασσα και να κόπτεσε πως εισαι γεννημα θρεμμα της, κι ας εχεις φαει αιγαιοπελαγίτικα μελτεμια με το κουταλι, κι ας εχεις δει ναυαγια και διασωσεις ποτε δεν ξέρεις που στην φυλαει...

Και συμφωνησαμε ομοφωνως πως για μια ακομη φορα επιβεβαωνεται η ρηση οτι την θαλασσα δεν πρεπει ουτε να την φοβασαι ουτε νατην υποτιμας, μονο να την σεβεσαι γιατί αυτή οριζει πάντα το παχνιδι.


(η Αποστολια σε πρώτο πλανο)

...Φυσικα την Αποστολια - για καλο και για κακο- ο Πανος δεν θελει να την ξαναβάλει στη βάρκα....και ας οριεται η ιδια πως δεν ειναι αυτή η γρουσούζα...

της Στέφης Αρέλη (αδημοσίευτο και για καιρό χαμένο)

Κατά την διάρκεια πρόσφατης μετακόμισης ανακάλυψα κείμενα και ποιήματα της – πρώτης νιότης μου που ήταν περίοδος έντονης εσωστρεφειας- που είχα γράψει και θεωρούσα χαμένα.

Κάποια αξίζουν να διαβαστούν κάποια είναι ξεπερασμένα…Σίγουρα σήμερα έχω μια πιο ρεαλιστική ματιά, λιγότερο ρομαντική.

Το παρακάτω το είχα γράψει- χρόνια 10 πριν- όταν εγκλωβισμένη στη στεριά , αναπολούσα και αναζητούσα απεγνωσμένα ξανά την ελευθερία της θάλασσας…

Ίσως λογοτεχνικά αν μην λέει και πολλά όμως συναισθηματικά σίγουρα αγγίζει όσους ένιωσαν έστω και μια φορά την ζωοφόρο πνοή της αλμύρας…

αφιερωμένο λοιπόν σε όλους όσους παραμένουν για πάντα στην καρδία αληθινά θαλασσινοί.

Κοχυλιών και κοχλιών ….

Αν χειμώνα καιρό σε άμμο πάνω βαδίσεις….

Εκεί που η πνοή η θαλασσινή,

με του χώματος το άγγιγμα να συγκαιραστεί μάταια προσπαθεί,

Κοχύλια των πελάγων και της στεριάς κοχλιους ανάκατα θα αντικρίσεις…

Κοχύλια άγρια ,κομμάτια σπασμένα,

με τα φύκια , κοινή τους η μοίρα γραμμένη,

Θάλασσας ιστορίες , φουρτούνες και αλμύρα,

Βιώματα ζωηρά, ένδοξα, περασμένα …

Ποσειδώνα γνώρισαν και Ναϊάδες,

καραβιών πλώρες θωρούσαν,

Γοργόνες ακρόπρωρων, σειρήνες γυναίκες

Στολίδια σε ακροδάχτυλα τα κρατούσαν…

Σε ναυάγια παλιών σκαριών απάνω φωλιάσαν,

Σε βάθη ωκεανών και θαλασσών βυθούς,

Δελφινιών λαλιές για άκουσμα είχαν,

Εκεί που αλαργεύει των ανθρώπων ο νους….

Απομεινάρια αποστεωμένα και λείψανα τώρα,

Την ζωή τους την αλλοτινή νοσταλγούν,

Εδώ που το κύμα τους ξέβρασε,

κατάντησαν

με κοχλιούς στεριανούς να «συζητούν».

Και τι να τους πούνε τώρα οι «άλλοι»,

Μακρινοί της στεριάς συγγενείς,

Ιστορίες πεζές και μονότονες,

Για βροχές , συννεφιές και καιρούς….

Τους διηγούνται – οι του χώματος κοχλιοί- ο χρόνος στο καβούκι πως περνάει…

-«Κυλάει??» η απορία

- «Φυσικά» αγέρωχα και με άγνοια απαντούν .

«Στο κέλυφος σου κλεισμένος σαν είσαι,

τοίχους σαν αντικρίζεις καθημερινά,

λεπτομέρειες θα βρεις ασήμαντες,

λεπτομέρειες άφθονες

να γεμίσεις της μικρής σου ζωής τα κενά…»

-« Μα εμείς του νερού του αλμυρού.,

με το βλέμμα έξω αντικρίζουμε,

της θάλασσας θάματα και αναστεναγμούς,

των κυμάτων και του καιρού αιώνιες εναλλαγές ,

των καραβιών βάσανα και ταξιδεματα,

πλεούμενων ρότες και ναυτικούς…

που καιρός και που χρόνος

με λεπτομέρειες να ασχοληθούμε μικρες,

που καιρός και που χρόνος

τη βαρυγκώμια να νιώσουμε, ζήσης μονότονης υπό το βάρος ενός καβουκιού…»

Και γω λαθροκουστής της κουβέντας αυτής

Συγκρίσεις κάνω κρυφές,

ελπίζοντας αιώνια να παραμείνω,

Των κοχυλιών παντοτινός θαυμαστής…

σπάσμενο κατάρτι...

sailing boat with broken mast
Originally uploaded by AEGEOTISSA

Δεν ήταν τα μάτια που έβλεπαν γραμμές τεθλασμένες το μεσημέρι της Λαμπροβδομάδας... Πηγαίνοντας προς το δρόμο του Κάστρου , αντίκρισα ιστιοφόρο ( bavaria - cyclades) μοντέλο καινούργιο να διασχίσει το δίαυλο αγέρωχο μεν, παράξενο δε...Το άλμπουρο του είχε κλίση παράξενη... μέχρι να συνειδητοποιήσω τι συμβαίνει , έλεγα πως ο ναυπηγός τρελάθηκε.. τραβώντας φωτογραφίες με το κινητό αναρωτιόμουν που θα μπορούσε να είχε συγκρουστεί... Ο καιρός ήταν ο καλύτερος δυνατός.... άπνοια και η θάλασσα λάδι... Η μόνη λογική εικασία ήταν να έμπλεξαν τα ξάρτια του κάπου , ίσως με κατάρτι γείτονος σκάφους... Οι απορια μου παράμενε άλυτη, μέχρι που σε δημοσίευμα εφημερίδας τοπικής διάβασα πως στην προσπάθεια διευλεσης του διαύλου της Λευκάδας , συγκρούστηκε με την γέφυρα την πλωτή (santa Maura) , προφανως με τον καταπέλτη... Οι συνθήκες του ατυχήματος παραμένουν αδιευκρίνιστες και σίγουρα καθόλα παράξενες, καθώς στα χρονικά δεν θυμαμαι να εχει συμβει με καλοκαιρία παρόμοιο ατύχημα.

"ηρθε η ώρα του τακάδου" (μέρος 1ο)

(τοποθετώντας το βαρύ δρυινο τρυπήτο ή τακαδό)

με τα λόγια αυτά χαιρέτησε την ομήγυρη , ερχόμενος φουριόζος ο Καπ. Σταύρος..
Κυριακή, απόγευμα συνεφιασμενο και ο αυτοσχέδιος ταρσανάς μας έχει γεμίσει κόσμο... 11 κεφάλια παρώντων μετρήσαμε ,μικρους & μεγάλους ..."Τι γίνεται έδω 10 κάθονται ένας δουλευει?"


(η Αγγελική, Ο Σταύρος Junior και η κωνσταντίνα)

" Βρε βρε σήμερα πλάκωσαν και οι επιστήμονες" ο αναμενόμενος αστεϊσμός ...

Μέρα σημαντική καθώς σήμερα θα έμπαινε το τακάδο ή τρυπητό ή κατά άλλους κουρζέτο ή κρουζετο ( όρος που όμως εδω απαντιεται για να χαρακτηρίζει άλλο ξύλο). Ελα ομως που μόνο o Πάνος ήρθε ορεξάτος και εκανε έιοσδο δυναμική, ο Μάκης βάρυπνος και ραθυμος απο τις μπύρες τις κερασμένες παρακαλούσε " Ενα καφέ ρε παιδία, ενα καφέ" ...(ο Πάνος με το βενζινοπρίονο ανοιγεί τις τρύπες...εξ ού κια η ονομασία "τρυπητο"
(υπο το άγρυπνο βλεμμα των "επιστημώνων" και το "κοιμησμενο" του Μάκη")
ανελαβέ λοιπον την ολη προεργασία ο Πάνος μόνος του... Ανοιξε τις σκαρμοφωλίες με το βενζινοπρίονο και πλανιάρισε τα πλαινα .

Το ξύλο αρκετά βαρύ, δρυς ελληνική, που αφου κοπηκε σε πλάκες εμεινε κανα μήνα "βαφτισμενη στη θαλασσα".
(η μεταφορα του τακάδου) (η πρωτη απόπειρα εφαρμογής)

Η τοποθέτηση δεν ηταν τόσο ευκολη υποθεση όπως ισως φαίνεται.Οι σκαρμοι (τρύπες) κόπηκαν και υπολογίστηκαν για την βάση των μανταλιων ( το άνω μέρος των στραβόξυλων), ομως η κλιση η φυσική που ειχε η πρυμη , οπως και η κλιση που είχαν πάρει τα στραβόξυλα ειχαν σαν αποτέλεσμα να υπάρχει μεγάλη απόκλειση στην κορύφη ( σε καποιες σκαρμοφωλίες εφτανε και τους 10 πόντους) και να μην μπορουν ευκολα να μπουν οι νομεις στις τρύπες (φωλιασμα) καθως ο αρμος εκ των πραγματων επρεπε να είναι μικρός
(ο ελαχιστος δυνατος) και το τακάδο κατέβαινε πολυ σφιχτα.
(η εφαρμογή ξεκίνησε από την πρυμη).

1985-2009 , 24 χρόνια πορείας, 3 ναυπηγήσεις

Με αφορμή μια μετακόμιση, ξαναντικρυσα , παλιες φωτογραφίες ξεχασμένες... Φωτογραφίες που με προσκάλεσαν για ενα ταξίδι στο χρονο.
3 ναυπηγησεις ξύλινων σκαριών , παραδοσίακων με κοινός παρανομαστή και πάντα παρόν το Καπτα Σταυρο τον Αρέλη ,έχωντα όχι απαραίτητα πάντα την ίδια ιδιότητα.

(ο Καπτα Σταυρος τον απρίλη του 2008 , ακουμπισμένος στο ακράπι του Κουρσάρου της Αγίας Μαυρας )

Πρώτη στάση στη Λευκάδα στα καρνάγια του Βλυχού ,τότε που ναυπηγήθηκε το Αιγιαιωτισσα Ι ( πέρασαν κιόλας 23 χρόνια)

( ο Καπτα Σταυρος τον Οκτωβρη του 1985, ακουμπισμένος στα μπουντελια που κρατουν το σκαρι του Αιγαιώτισσα)

Λευκαδα - Ειναι Οκτώβρης του 1985. Εχουν τελειωσει τα ταξίδια του Sunny Cruise και ο Καπ. Σταύρος μολις εχει ξεμπαρκαρει. Σπεύδει στη Λευκάδα οπου ναυπηγούνταν κατά παραγγελία του και με σύμβαση αποκοπης η ναυπήγηση του πρωτου Αιγαιώτισσα ( 24 μετρα τοτε, πριν την μετασκευη του 2000). Το χρονοδιαγραμμα ειχε καταστρατηγηθει απο τα καρναγια και τα περιθώρια ειχαν στενέψει επικύνδυνα. Το σκαρι ήταν μόνο με τις στραγαλίες , με το πρώτο του κλεισμενο ναύλο για το Μαη του 1986. Εμοιαζαν όλα τα εμπόδια ανυπερβλητα. Χρήματα δεν υπήρχαν για να μπουν προσθετα συνεργεία. Η απέλπισία περίσσευε. Τοτε ήταν που επιστρατεύτηκαν παντιοτρόπως οι φίλοι και με περίσση κουραση και προσωπική εργασία πραγματοποιήθηκε το ακατόρθωτο. 26 Μαιου του 1986 το σκάφος επεσε στην θαλασσα, μη εχοντας χρόνο ούτε για δοκιμαστικό, 29 Μαιου του 1989 εγινε η πρωτη επιβίβαση επιβατών στην Κερκυρα...

Χρονιά σκλήρα που έθρεψαν την μετέπειτα εμπειρία....


Πρέβεζα 1995-1998
Και επονταν συνέχεια - σαν χτες μου φαίνεται - στην Πρεβεζα , στην Μαργαρώνα ,οταν φτιαξαμε το καμάρι μας το "Αιγαιώτισσα ΙΙ".

( ο Καπτα Σταυρος τον χειμώνα του 1996 μέσα στο σκαρί του Αιγαιώτισσα ΙΙ)

Τόλμημα σοβάρο και με κινδύνους πολλούς, εμελλε να είναι το μεγαλύτερο ξύλινο της τελευταίας 4ο ετίας που ναυπηγήθηκε στην ελλαδα - μεχρι εκεινη την στιγμή-.Αυτή τη φορά θέλαμε ένα καραβόσκαρο γνήσιο και περήφανο... το πάθημα της ππροηγούμενης ναυπηγησης θέλαμε να ειναι μάθημα στην παρούσα, ετσι δεν μπλεξαμε με καρναγια και συμβάσεις έργου. Καραβομαργκος και συνεργός ο Κώστας ο Χαρίτος , εκ Σαμου ορμώμενος - με περγαμηνές στους καρλοβασίτικους ταρσανάδες... Η χρηματοδότηση και εδω απέλειπε, το ίδιο και κάθε λογής ενίσχυση... Δουλευε και όργωνε τις θαλασσες το Αιγαιώτισσα το μικρό για να"βγάλει" το μεγάλο....
Εμενε και αυτή τη φορά η εργασία η προσωπική , ακόμη πιο κοπιαστική ...

Και επειδή τα χρονοδιαγραμματα ειναι για να "καταπατούνται" και οι "μαστορες" για να τους κυνηγας και αυτή τη φορά ο χρόνος περνουσε γρηγορα ανεκμετταλευτος και εις βάρος μας - παρόλες τις ποινικεςρήτρες και τις ασφαλιστικές δικλειδες...

Η καρίνα έπεσε το 1995 - το πετσωμα ολοκληρωθηκε το 1997 και καθελκύστηκε το 1998










Σαφώς από τις πλέον συγκινητικές στιγμής ήταν όταν έπεσε στη θάλασσα ανήμερα του Αγίου Κωνσταντινου ( 21.05.1998). Με την Σχολή των Πλοιαρχων της Πρεβεζας παρούσα, με βάζα δανεικά απο τα καρνάγια του Βλυχου ( ρυμουλκιο τα έφερε στα μουλωχτα το Αιγαιώτισσα Ι απο την Λευκάδα στην Πρέβεζα) , με υπευθυνους για το ριξιμο και αυτους δανεικους απο την Λευκάδα, με την καρδια να χτυπά δυνατα και με το στομαχι ενα κόμπο... Α και κλασσικά με την απίστευτη ελληνική γραφειοκρατία που δεν επετρεπε να μεταφερθει το σκάφος στην Λευκάδα.

21 Μαιου 1998 - Η καθέλκυση
η πρωτη προπελια

το πρωτο ρεμέτζο

Στιγμες που χαραχτηκαν στην μνημη ανεξίτηλα και που προφανως αυτες είναι που μας γεμίζουν αισιοδοξια και θρεφουν την φαντασία μας ωστε να βλέπουμε ήδη τον "Κουρσάρο της Αγίας Μαύρας " να ταξιδέυει , όταν ολοι οι άλλοι βλέπουν μονο άψυχα ξύλα...

Τότε είχε γραφτει στο περιοδικό "εφοπλιστής"το ακόλουθο κειμενο- γραμμα:

"το χρονικό της ναυπήγησης ενος παραδοσιακου καραβόσκαρου- Αιγαιώτισισα ΙΙ Ν.Κ. 38"

"Του Αγίου Κωνστατίνου ανήμερα, τον Μαιου που μας πέρασε έγινε στην Μαργαρώνα Πρεβεζας ( καρνάγια Δ. Μανέτα) η καθέλκυση του "ΑΙγαιώτισσα ΙΙ" ενος ολοκαίνουργιου - από τα σκαρία - καραβόσκαρου. Ενα σκάφος που ζήλεψε τη δόξα και την περηφάνια των παλίων Γαλαξιδιωτικών και βάλθηκε να τους μοιασει. βέβαια κατά την καθέλκυση του, ετσι ασαβούρωτο και μινιαρισμένο που ήταν, λίγο θύμιζε τα παλία εκείνα σκαρία. Με λίγη φαντασια όμως , οι πιο ψαγμένοι εκείνης της μέρας μπορούσαν να δουν έτοιμο, τελειωμένο, οπως θα έιναι τον Ιούνιο του '99 οπότε και θα αρχίσει τα ταξίδια του. Το φανταστηκαν λοιπον με αρματωσία, με τα άλμπουρα και τους φλόκους του, με την γοργόνα την πλωρια να χαιρετά, με σκαλισστά στην πρυμη, καθισμένο γύρω στους 60 πόντους ακόμη, με το πανωκάραβο βερνικωμένο, ενα σκάφος ετοιμο να φιλοξενήσει 24 επιβάτες και εξαμελές πλήρωμα.
Με τα ως τώρα στοιχεία που έχουμε, πρόκειται για το τελευταίο μεγάλο ξύλινο που ναυπηγειται στην ελλάδα, Πρρορίζεται για Τουριστικό επαγγελματικό και άρχισε να κατασκευαζεται τέλος του 1994. Πρόκειται για μια κατασκευή που κόστισε πολύ και σε χρημα καια σε χρονο. Μια κατασκευή που βήκε έξω απο κάθε όριο χρηματικού και χρονικού προυπολογισμού. Που σημαδεύτικε απο την ελλειψη οποιασδήποτε κρατικής επιδότησης , χρηματοδότησης ή επιχορήγησης όσο και αν αυτό ακούγεται περίεργο για ένα τόσο μοναδικό έργο... Οχι ότι δεν υπήρχε η ανάγκη μιας κρατικής ενίσχυσης, απλά κανείς αρμόδιος δεν μπορούσε αρμοδίως να πληροφορήσει ενα υπήρχαν τα αντίστοιχα αναπτυξιακά κονδύλια...
Εχει κατασκευαστεί κατα 90% από ξυλεια Ιρόκο, με πολύ μεράκι και πολύ ψυχή, με προσόχη στην λεπτομέρεια και με αυστηρή τήρηση όλων των κανόνων της παραδοσιακής ναυπηγικής..."


Διαβάζοντας το 10 χρόνια μετα, το μόνο σχόλιο που μπορώ να κάνω ειναι πως το σκάφος αυτό ακόμη μας κάνει πέρηφανους, αγαπήθηκε από πολλους, δεν έβγαλε προβλήματα όντας καλοταξίδο και σκαρί γερό...
Μονη παραφωνία του γραμματος, η πλωρία γοργόνα που ακόμη περιμένει να την σκαλίζω και οι φλοκοι ...