ξεφυλιζοντας τευχος παλιο του εφοπλιστη...

ειπα λοιπον να ξεφυλισσω παλια τευχη του Εφοπλιστη- τοτε που εγραφα ακομη εκει-... επεσα πανω στο τευχος 95 μαρτιος του 2001... το τελευταιο αρθρο μου σε τακτικη βαση που εγραψα εκει... συνειδητη επιλογη μετα το ναυαγιου του Σαμινα... Ηταν μια "αναμεταδοση" της τελετης βραβευσης για τους διασωστες του Ναυαγιου... Ημουν εκει με διττη παρουσια... σαν κορη του βραβευμενου Καπτα σταυρου απο το αιγιαωτισσα και σαν απεσταλμενη του εφοπλιστη... Πηγα στην παρο με τον Απολλωνα... ο υποπλοιαρχος ηταν ο ιδιος που ηταν στο Σαμινα (οχι ο ψυχογιος, ο δευτερος)... ακουσα στην γεφυρα σην βαρδια του και μετα στο σαλονι απιστευτες ανθρωπινες λεπτομεριες... την αλλη μερα η βραβευση ...θα την διαβασετε παρακατω... ημουν θυμωμενη πολυ θυμωμενη με οσα ακουσα, με τον υπνο του "δικαιου" /"αδικου κατ εμε" που κοιμουνταν οι κρατικοι υπευθυνοι ...εγραψα το κειμενο στο καραβι της επιστροφης, κλεισμενη στην καμπινα μου απομαγνητωφωνοντας οργισμενη... την αλλη μερα το εστειλα με φαξ στο περιοδικο...θυμαμαι μονο την απορια και την ερωτηση του εκδοτη… «στεφη εισαι σιγουρη  πως θελεις να το δημοσιευσεις αυτουσιο? Θα θυμωσουν»… κεφαλι αγυριστο φυσικα και δεν αλλαξα ουτε λεξη και φυσικα δεν μετανοιωσα….

Τι εγραφα τοτε λοιπον….
«παρόντες απόντες οι ηρωες της Παρου»

«απονομη ναυτικων Μεταλλιων Α ταξεως σε πολιτες και στρατιωτικους , διοτι στις 26 Σεπτεμβριου 2000, παρα τις δυσμενςι και αντιξοες καιρικες συνθηκες που επικρατουσαν στην περιοχη και του σκοτους, επιβιβαστηκαν μολις ελαβνα γνωση του συμβαντος σε μικρα σκαφη… και ελικοπτερα και κατεχομενοι από αισθημα αλληλεγγυης και αλτρουισμου και αυτοθυσιας διεσωσαν 488 ναυαγους από την θαλασσα». 18 Φεβρουαριου 2001.
Σχεδον 5 μήνες από την μαυρη νυχτα που σημαδεψε με μελανα χρωματα τη ναυτικη ιστορια της Ελλαδας, αμαυρωσε τη ναυτοσυνη μας και επιβεβαιωσε ακόμη μια φορα την ανικανοτητα του κρατικου μηχανισμου να αντεπεξέλθει αποτελεσματικα στα δύσκολα.
Το κρατος αποφασισε να τιμησει, με μια σεμνη τελετη στην παροικια, τους θαλασσινους (ψαραδες, ιδιωτες, ναυτικους, γυναικες και αμουστκα παιδια) εκεινους που καταφεραν ουσιαστικα το αδύνατο. Να διασώσουν 488 ατομα από τους επιβαινοντες στο ΕΞΠΡΕΣ ΣΑΜΙΝΑ , σε συνθηκες κολασης, διχως αν λογαριασουν το κινδυνο στον οποιο εθεσαν την ζωη και την περιουσια τους. Αψηφώντας και καταπνιγοντας κάθε φόβο ανθρωπινο, με μια τεράστια δύναμη ψυχης να παλέψουν κόντρα σε λόγικη και στα στοιχεια της φυσης.
Από το πρωι στον εκκλησιασμο κατι εδειχνε να πηγαινει στραβά , να μην κολλαει, μια εντυπωση αδιορατη που σιγα σιγα γινόταν εμμονη.
Ηταν μια σκια , η σκια του ναυαγιου που βαραινε και για πολύ καιρο θα βαραινει  το νησι και τους ανθρωπους του. Ηταν το κουφαρι του ΣΑΜΙΝΑ που ήξερες ότι αναπαυονταν γαλήνια στον υγρο του τάφο (… «να, βλεπετε εκεινη τη λαδια της θαλασσας, καποου από κάτω είναι…»).
Ηταν η μπουνατσα που έκανε την ιδα εκεινη θαλασσα να φαντάζει τόσο υποταγμένη σε καίκια και ανθρωπους. Ηταν οι Πορτες οιυ εδειχναν τοσο κοντα στην στερια-σωτηρια και τόσο ακινδυνες. ΗΤαν οι σκορπιες λεξεις που επιανε το αυτί: «σώσαμε», «μαζεψαμε»…
Ηταν που ολοι αναλογιζονταν τους 82 που τσακιστηκαν στα βραχια, που πνιγηκαν από την οργη των κυματων. Ηταν τα χαμηλωμενα βλεμματα των Παριανων ψαραδων, ηταν όμως και καποια ματια που βουρκωσαν όταν ακουστηκε η φραση «αιωνια τους η μνημη». Ηταν που αυτοι οι ανθρωποι ουτε μπορουν, ουτε θελουν να ξεχασουν, ουτε να θάψουν στην λήθη του νου τα όσα αντικρισαν.
Ηταν η εντονη – αυτή τη φορα!- παρουσαι της κρατικης μηχανης. Ηταν ακόμη αυτή καθαυτή η παρουσια του πολεμικου πλοιου, του πλωτου του Λιμενικου Σωματος, του ναυαγωσωστικου παντος καιρου, που ανέμελα αρμένιζαν μέσα στο λιμ΄ναι.
Ηταν και τα καικια που δεμενα στον μολο εμοιαζαν αμηχανα, αμετοχα σε αυτή την φιεστα.
Ηταν τελος το γιατι που ακομη ζητα την απαντηση του. Και ένα παραπονο που πλανιοταν στην ατμοσφαιρα και εβλεπες ότι μια διεξοδο, μια αφορμη ζητουσε μονο για να ξεσπασει…
Οι λογοι από μικροφωνου επεινων εκφωμένοι με τη γωνστοτατη ξύλινη γλωσσα των πολιτικων , κανονος την ψυχη δεν κεντρισαν. Μαλλον περισσοτερα ερωτηματικα και συγχυση προκαλεσε μια φραση του υπουργου Χρηστου Παπουτση, ότι το τραγικο αυτό ναυαγιο μας γεμισε «Θλιψη και οργή, θλιψη για αυτους που χάθηκαν και οργη για ατυο το τραγικό ναυτικό ατύχημα», αλλα ή απορια εύλογη. Αυτή η οργή που διοχετευεται?
Σε αυτό καθαυτο το ατύχημα, στην κακια ωρα και στιγμη και στον ανθρωπινο παραγοντα?
Η και στην ανυπαρξια κρατικης επαγρυπνισης για την αντιμετωπιση τετοιων γεγονοτων?
«Κυριε Υπουργέ, ασς μην ψαχνουμε μονο για εξιλαστηριους θυτες 0 τα θυματ είναι υπαρκτα και ζητουν και θα ζητουν τη δικαιωση- προκειμενου να κατευνασουμε το «κοινο περι δικαιου αισθημα» και να αποποιουμαστε τις δικες μας ευθυνες».
Υπήρξαν όμως και ομιλιες συγκινιτικες που αγγιξαν τις καρδιες των θαλασσινων, αναφερόμενες στην «ιερη φλογα της ανθρωπιας που εκεινο το βραδυ αναψε», στις «πολλες μικρες ηρωικες πραξεςι και κατορθωματα που ακόμη δεν ηρθαν στην επιφανεια», στον «υπερτατο αγώνα της ζωης, για την αυτοθυσια».
Και ηταν και μια φραση ακροτελευταια που όμως περικλειε ολες τις διαστασεις , προσοχή όμως, μια και μοναδικη , αυτή από τον βουλευτη Κυκλαδων νικο Λεβογιαννη:
-«τιμη και δόξα στον αξιωματικό Μαλαμα, τιμή και δόξα σε αυτους που εχασαν τη ζωη τους , τιμη και δόξα σε αυτους που αγωνισθησαν για να σώσουν αλλους, για να αναδειχθει ακομη μια φορα πως εδώ περα υπαρχει ανθρωπια»

Και άρχεται η εκδήλωση για την απονομή των μεταλλιων και στο περιθώριο της τα πηγα΄δακια των Παριανων (και όχι μονο), η πιο ενδιαφερουσα στιγμη αυτης της συναθροισης. Ανθρωποι ήρωες που ότι εκαναν βγήκε από μια φοβερη αυταρπανιση, αβιαστα, από την δυναμη της καρδιας τους.
-«Ηταν χρεος μας , δεν μπορουσαμε να το αρνηθουμε».
Η ερωτηση μου αντηχησε αι σε μενα την ίδια γελοια: «Καπετανιε φοβηθηκατε καθολου?»
-«Ε όχι βεβαια. Ρισκαραμε τα παντα. Τη ζωη μας , τη ζωη των δικων μας, των παιδιων μας, των γυναικων μας , τα καικια μας, την περιουσια μας. Όμως επρεπε»
-«Εγω ημουν με το ΧΡΙΤΙΝΑ που μας εσπασε η μηχανη.»
Η χαρα για την ζωη που εδωσαν πισω.
-«Μαζεψαμε δυο παιδακια από τα βραχια, τα κραταγαν σφιχτα στην αγκαλια τους αγνωστοι τους ναυαγοι, ηταν γραφτο τους , τους εμμελε να ζησουν».
Η κοπελια που ειδε τις φωτοβολιδες και πρωτη μαζι με τον αντρα της και τον ξαδερφο της εσπευσαν στο ναυαγιο, που αντικρισε το Σαμινα να χανεται, που με ένα καικι 11,90 μέτρων περισυνελεξαν 80 ψυχες, που όμως εχασε τον πατερα της , δεν ξαναπέρσε από τις Πορτες, δεν μπορεσε να ξαναταξιδεψει με ποσταλι.
-«Εμεις ημασταν με το ΑΝΤΙΠΑΡΟΣ. Μαζεψαμε δεκαπεντε ανθρωπους και τον καπετανιοα, τον Γιαννακη, τοτε δεν τον ξεραμε.ΗΤαν το σκαφος ψηλο και δεν βοηθουσε.»
-«Εγω σου φωναξα στο vhf  ότι θα μεινω στην Μαυρη Σκαλα με το ΑΙΓΙΑΩΤΙΣΣΑ μεχρι να ερθει το εγγλεζικο ελικοπτερο»…
-«Πρεπει εκει να ειχαν και καποιον από το πληρωμα, καποιος τοςυ εκανε κουμαντο, δεν τους αφηνε να πεσουν στην θαλασσα για να μην πνιγουν»….
Πραξεια και πτυχες μικρες και μεγαλες, λεπτομεριες σημαντικες και ασημαντες, που ισως ποτε δεν θα γινουν ευρεως γνωστες.
Αλλα τι εννοια μπορει να εχει ένα μεταλλιο για αυτους τους ανθρωπους που η μετριοφροσυνη τους είναι κατι περισσοτερο από συγκινιτικη?
-«Μια ψυχολογική ανακουφιση, γιατι βεβαιως στη ζωη μου ξθελα να κανω παντα καλο και με την κινηση αυτή αισθανομαι πως συμπληρωσα τον κυκλο της ζωης μου. Να προσφερω σε ανθρωπους που καλως ή καως ηθελαν τη βοηθεια μου. Εκπροσωπω τον ΚΑΠΕΤΑΝ ΑΝΤΩΝΗς  που μαζεψαμε εβδομηντα τεσσερεις»

Διχως υπερβολες , με περιγραφες συντομες και σουσιαστικες . σαν αν κουραζονται όταν τα ξαναθυμουνται και να τα ξανζουν ακομη και τωρα που ο χρονος υποτιθεται πως σβηνει τα σημαδια.
Ποναει ακομη το ναυαγιο και ποναει πολύ.
Και συγκεντρωθηκαν ολοι αυτοι οι γνωστοι και ανγωνστοι, οι αφανεις ηρωες για να παρουν ένα μεταλλιο, έναν επαινοκαι το παραπονο που στηναρχη δειλα, ισα που αχνοφαινονταν, ξεχειλισε στο τελος της εκδηλωσης και ηταην συγκεκριμενο.
Και ηταν τα μικρα και ασημαντα που οδηγουσαν σε αυτό το συμπερασμαμ όπως μια ξερη αναφορα μονο στα ονοματα των τιμηθεντων, διχως να ακουστει από πιο σκαφος ηταν- γιαιτ και τα ψαροκαικα πονεσανξαθ αυτά, ειχαν ψυχη και αγκομαχουσαν,.Διχως ανα ακουστει ενας εστω εκπροσωπος των διασωστων, καποιος από τους ναυαγουςμ μια λεξη, εστω μιση, για το ιδιο το πληρωμα(δεν επεσαν μονοες τους οι βαρκες, τα σωσιβια καποιο τους τα εδωσαν) , διχως να τιμηθουν ολοι ανεξαιρετως –όπως στον λογο μετα βεβαιοτητας κοπτωνταν- αλλα στην εκδήλωση δεν συνεβη.
Τελος , μηπως αραγε ειανι ρατσισμος που δεν τιμηθηκε κανεις από τους Αιγυπτιους ψαραδες του ΚΑπεταν Αντωνης που εδωσαν την ψυχη τους?
Ηταν όμως και μια λέξη, μια μονο λέξη παο το στομα του κυριου υπουργου που εθιξε, που πειραξε, που μειωσε, σκοτωσε ολη την τιμη που η πολιτεια θελησε να τους αποδωσει.Η λέξη «υποβοήθηση».
-«…ιδιαιτερη εμφαση στην αξια της εθελοντικης προσφορας αλλα και στην αξια που ειχε στην υποβοηθισει του εργου των κρατικων αρχων…»
Καποιοι νιμισαν πως παρακουσαν, κοιτχτηκαν αμηχανα, σχολιασαν χαμηλοφωνα, μετα όμως και εεξω οι ψιθυροι εγιναν κραυγη στο στομ ατου ψαρα:
-«Υποβοηθησαμε, υποβοηθησαμε…» ελεγε και ξανλεγε ωρυομενος.
Και μειναν αυτοι οι ναυτικοι, που εκτος από ναυαγους , εσωσαν εκεινο το βραδυ την τιμη της Ελλαδας, το γοητρο της ναυτοσύνης, να απορουν για την κρατικη αλαζονεια. Να θυμουνται τις απεγνωσμενες  τους κραυγες για φως, γιααπο αερος βοηθεια, την οργη τους την άλλη μερα για την ανυπαρξια της ουσιαστιαστικης κρατικης υποβοηθησης στο δικο τους εργο διασωσης…
Αυτοι οι νησιωτες, ο απλος αυτος λαος, που δεν υπακουσαν σε κανενος Νομου το γραμμα, περα από τυον της καρδιας και της ανθρωπιας τους, γιαν ρισκαρουν εκεινο το βραδυ τα παντα , ειχαναναγκη η επιβραβευση τους να γίνει όχι από τυπικη υποχρεωση, αλλα από χρεος ιερο.
Τελικα ναι . Υπαρχει καυρει Υπουργε , οργη για το ναυαγιο. Όχι μονο με τις προεκτασεις πους της προσδιδετε και με την εννοια που εσεις αντιλαμβανεστε….

οτι απεμεινε....(Λ.Λ. 5137)

Οτι απεμεινε απο το τρεχαντηρι που "σπαστηκε" στο βωμο των κοινοτηκων επιδοτησεων... 

Στην μια του την πλευρα φτιαχνω την πλωρη καραβοσκαρου ξυλογλυπτο διχως λεπτομεριες πολλες...Δεν το επιτρεπει το ξύλο... σκληρο γαρ καθως το  - κορακι - γκαγκα ειναι ματιστο μισο ιροκο μισο ευκαλυπτος..

Στο πλαι θα γραφτει το ονομα του παλαι ποτε καικιου (Αγιος Νικολαος) και το λεμβολογιο.... (Λ.Λ. 5137)

Ψαχνω τι να σκαλισω ομως στην αλλη μερια...

Αφησα πλαισιο... να μην χαλασω του κορακιου το σχημα ... να μην πειραξω τις αυλακιες που αφησε στο ξύλο του το παλαμαρι... και το ιδιο βερνικι θα αφησω... το τελευταιο χερι .. το αλμυροποτισμενο....

στην φωτογραφια ειναι ακομη ημιτελες...

η τελευταια φωτογραφια του καικιου στο νερο... πριν το σπασιμο...

Ακρως ανησυχιτικα τα μελλουμενα...

Ακουγα  σημερα με περισση προσοχη συζητηση ψαραδων (παλιων καικιδων, ανεμοτραταριδων , με γριγρια ...)...
Τα δεδομενα που προκαλεσαν την πρεμουρα της συζητισης τους:
-απιστευτα μεγαλος αριθμος αρρωστων πετροψαρων (σφυριδες , ροφοι). Επισημη αιτια εγκεφαλοπαθεια. (κανεις απο τους παροντες αλλα και απο πολυ παλιους που ρωτησα δεν θυμαται κατι αντιστοιχο)
-εσπεσμενη ανακυρηξη μιας μεγαλης περιοχης του Ιονιου (απο Κυρα, οξυα, Καβο παπα μεχρι πατραικο) ως Ναtura με καθολική απογορευση ψαρεματος (ακομη και πετονιας). Αδειοτοδηση μονο ελεγχομενων ιχθυοκαλλιεργιων...
Οι ψαραδες κατεληγαν στο συμπερασμα πως ολα εγιναν στον βωμο διαπλεκομενων συμφεροντων που εμπλεκονται στις ιχθυοκαλλιεργιες... ακουστηκε και το ονομα μεγαλομετοχου / υπουργου...
Περα ομως απο αυτο, το ανησυχιτικο ειναι οι φημες και οι αιτιασεις που ακουγονται οτι η ασθενεια των ψαριων οφειλεται σε "αγνωστη" αιτιολογια ( οι πλεον αισιοδοξοι αναφερουν τις "μπομπες" της Κροατιας και τα φυτοφαρμακα, οι πιο ανησυχοι - μεταξυ αυτων και εγω- φοβουνται τα υποπτα - για πυρηνικα αποβλητα- ναυαγια του Ιονιου... Αν -αναρωτιεμαι -αν η ανακυρηξη της περιοχης σε απαγορευμενη ζωνη ψαρεματος δεν γινεται απλα και μονο για λογους προστασιας του φθηνοντος οικοσυστηματος αλλα αποτελει ενα ευσχημο τροπο να σταματησει η αλιεια καποιων ψαριων επικινδυνα μολυσμενων???
Ξερω πως τιποτα δεν μπορει να αποδειχθει και πως η συνδιαστικη ετουτη σκεψη μου αποτελει απλη εικασία ομως δεν μπορω να μην διατυπωσω τον προβληματισμο μου. Ποσο μαλλον οταν ειδα με τα ματια μου τα "τρελαμενα" ξεβρασμενα ψαρια -προσοχη οχι αφροψαρα αλλα του βυθου-... Ποσο μαλλον οταν πολυ πολυ προσφατα ψαρευτικε στα μερη μας ψαρι που ζει σε αβυσσαλεα βαθη και για "καποιο" λογο εχασε και τουτο την αισθηση του βαθους -σαν τους ροφους- και βγηκε στην επιφανεια...
Και οχι τιποτα αλλο αλλα και εκεινο το αληστου μνημης χαζοσηριαλ του Μεγα "οι γοργονες " τεινει να αποδειχθει προφητικο...

Καικιων σπασιμο...

δεν υπαρχει μεγαλυτερο εγκλημα για την παραδοση μας - οχι μονο την θαλασσινη, οχι μονο την ναυτικη- απο το σπασιμο των καικιων. Σημερα η τσαπα διελυσε ενα καικι 15 χρονων. Στο βωμο 40.000 ευρω ... που θα δωθουν για να αγοραστει καικι με γαστρα πλαστικη...

Δεν καταλαβαινω το νοημα να σπας το καικι... αν ηθελαν να προστατεψουν την αλιεια ας επερναν μονο την αδεια. γιατι να δυαλυουν τα σκαφη οταν μπορουσαν να απορροφηθουν αλλου... σαν τουριστικα... σαν ιδιωτικα... ακομη και σαν κατοικιες...
οχι μπροστα στο εγκλημα δεν ημουν παρουσα ( σε αντιθεση με τις αρχες που βιντεοσκοπουσαν τουτο το εγκλημα...)
δεν ξερω αν θα το αντεχα.
ειχα παει να το "αποχαιρετησω" την προηγουμενη βδομαδα το τρεχαντηρι το κοκκινο...οταν το τραβηξαν με τρακτερ εξω. αντιστεκονταν και εξω δεν εβγαινε. το τραβηξα φωτογραφιες , απειρες ...φωτογραφιες, οπως ηταν γερο , ολογερο και περηφανο.
σημερα δεν ηθελα να το δω ενα ματσο σπασμενα ξυλα. παρακαλεσα μονο να μου δωσουν το πλωριο το κορακι, απο ιροκο ατοφιο κατι να σκαλισω ... ο πανος" καταφερε " και εκτος απο το κορακι "απηγαγε" και δυο παπαδες ξυλινους. τα μαδερια , αλικα μπογιατισμενα , μοσχομυριζαν ακομη ρετσινι...

εκεινες τις φωτογραφιες ανεβαζω....  

R.I.P. (rest in piece or rest in peaces??) 

Λοιπον... και για την ιστορια αυτο το τρεχαντηρι ηταν ο ΑΓΙΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ  του Καννελου με λεμβολογιο Λευκαδας 1537... φτιαγμενο στην Μαργαρωνα της Πρεβεζας πριν περιπου 15 + χρονια... απο τον Χαριτο τον Κώστα τον Σαμιωτη τον καραβομαραγκο... ειχε και παρατσουκλι το καικι... "χελωνα" το ονοματισαν λογω της ιδιομορφης γαστρας του... εκλεινε αποτομα στην πλωρη γιατι ο πατερας Κανελος ο σταθης , οταν το εφτιαχναν ειχε σκοπο να το μακρυνει καποια στιγμη στο μελλον... ετσι ο Χαριτος εκλεισε την μασκα του αποτομα...

ολες οι φωτογραφιες της ιδιαιτερης αυτης "ανελκυσης" που ελαβε χωρα στο καστρο της Λευκαδας θα τις βρειτε στο facebook... εδω

Εξπρες Σαμινα - 11 χρονια μετα

Ηταν Τριτη 26 Σεπτεμβρη ...2000, - περασαν κιολας χρονια 11...
Το Αιγαιωτισσα ΙΙ στην Παροικια με ενα γκρουπακι Αυστριακων και πληρωμα τον Καπτα Σταυρο, την Μαρια ( τους γονεις μου δηλαδη) ,την Λιτσα, το Πανο μου, τον Γερασιμο... Μια νυχτα που δεν προκειται ποτε να ξεχασουν, ποτε να σβησουν απο την μνημη τους... ηταν λιγο μετα τις δεκα  οταν ηρθε ασθμενοντας ο Λιμενικος και τους ζητησε να βγουν για διασωση... " βουλιαζει το Σαμινα , εξω απο τις Πορτες"... Καθηκον δραματικο η διασωση... εχουν περασει τοσα χρονια κ  ομως ολα ειναι στη μνημη και στην καρδια τους ασβεστα... και τα δακρυα ειναι το ιδιο νωπα... Αντι κειμενου αλλου ,αναδημοσιευω το αρθρο μου στον Εφοπλιστη, που το εγραψα ξημερωντας 27ής - εν βρασμο ψυχης- ενα κειμενο χωρις δομη και ειρμο -αλλα γεματο απο τις εικονες που μου περιεγραφαν, μεσα απο τα ματια των ναυτικων των δικων μου , μεσα απο τις μαρτυριες των ανθρωπων των δικων μου  για τα οσα αντικρισαν εκεινη τη νυχτα. Οσοι εχετε το κουραγιο ξανα -διαβαστε το.

Εφοπλιστης Οκτωβρης 2000-τευχος 90

 300 ζευγαρια χερια - μαρτυρια νυχτας αποφραδας.
Δεν εχω το δικαιωμα ουτε να κρινω , ουτε να επικρινω, αφήνω τις εικόνες να μιλήσουν, να ρωτήσουν, να απορήσουν.
Αφήνω τις μαρτυριές των δικών μου ανθρώπων , του πληρωματος του ΑΙγαιωτισσα ΙΙμ αν πουν όσα με φρικη αντίκρισαν το βραδυ του ναυαγίου, την ατελειωτη νύχτα της διασωσης...
Ηταν η πρωτη σκηνη, οταν εφτασαν στο καταραμενο μέρος. Ο πρωτος πνιγμενος που φωτίστηκε απο τον προβολεα: " Καπετανιε, εκει, ενας πνιγμενος" η κραυγη της Λιτσας.
-"ασε τους πνιγμενους, πάμε για τους ζωντανούς"...
Ηταν οι ζωντανοι, τριακόσια ζευγαρια χέρι να ζητουν βοήθεια. Ο τόπος κοκκινος απο τα σωσιβια και τα λαμπακια. Να μην ξερεις απο που να περασεις, να μην χτυπησεις με την προπελα κανενενα ανθρωπο. Να κουπασταρεις απο το μποτζι και να νομίζεις πως εισαι σε μπουνατσα. Να θες να τους σωσεις ολουςν και να ειναι αδυνατο, να ειναι ψηλο το σκαρι και να παιρνει τον κοσμο μακρια το αποθαλασσο.
Ηταν η μανα με το παιδι αγκαλια που κραυγαζε για βοηθεια, να της λες κουραγια και πριν προλαβεις να ριξεις την κουλουρα βα ερχεται τοκυμα να τη βουλιαζει και γαι παντα να χανεται απο τα ματια σου...
Ηταν ο βραχος, Η κακαι σκαλα με τις δωδεκα - δεκαπεντε ψυχες να σου φωναζουν γαντζωμενοι, να μην μπορεςι να τους πλησιασεις, μονο να φεγγεις με τον προβολεα στο εγγλεζικο ελικοτπτερομ να τους φωναζεις να αντεξουν, θα τους παρουν ολους. Και οταν πεντε πεντε τους μαζευε στον αεραμε το σκοινι, οι υπολοιποι να χανονατια, μαζι και ο βραχος οταν τους σκεπαζε το μανιασμενο κυμα. Και αν λες , δεν θα τους ξαναδουμε...
Ηταν οι ψαραδες που μονοι με τα καικια γεματα ως τα μπουνια, την ισαλο, το τακαδο προσπαθουσαν και δεν εγκατελειπαν. Και εκεανες το σταυρο σου, επικληση σε ολους τους Αγιους να μην τους τουμπαρει...
Ηταν το βαρελακι με τους ναυαγους και το βιλαι που δεν αντεξε να τους φερει κοντα.. Και η λαχταρα να τους σωσεςι που εκανε τον Πανο να κρεμαστει απο την κουπαστη , ετοιμος να πεσεις στα νερα να τους πιασει...
ηταν τα φωτισμενα ποσταλια  που ολοι ανραωτηθηκαν γιατι μια βαρκα δεν εριξαν...
Ηταν ο Γερασιμος που στην σκαλα κρεμασμενος χτυπησε προσπαθωντας να τους τραβηξει επανω...
Ηταν το τηλεφωνο που χτηπυσε -σ.σ. στην γεφυρα μας χτυπησε για καλη τυχη το σηκωσε η μητερα μου- για να αναγγειλει πως μεσα στους ναυαγους ηταν η πρωτοανηψια σου και ο γιος της . Και να μην ξερεις αν ειναι πνιγμενοι ή ζωντανοι. Να βλεπεις ολο τον κοσμο σαν ανιψια σου και να μην το λες στον καπετανια, να μην τρελαθει και δεν κανει την δουλεια του καταπως επρεπε...
Ηταν η βαρκα που εκ των υστερων η εκ των τυχωρων ανιψια σου σου ειπε πως με τις βαριες κοπανουσαν τα ραουλα να τις ριξουν ( και το πληρωμα τους βοηθουσε, οτια και οι αλλοι λενε)...
Ηταν ο γιος της που κολυμπωντας με τους αλλλου στην στερια  κοιταζαν το μεγαλο σκαρι που ο καιρος δεν αφηνε να το μανουβραρεςι και λεγαν " Θεεεμου θα τσακιστει στα βραχια, κι αλλοι θα πνιγουν..." διχως να ξερεις ποιοι ειναι μεσα....
Ηταν οι αγκαλιες αυτων των των  λιγων που μπορεσες να σωσεις ( σ.σ.18 ή 19 ατομα)  οταν στις κουβερτες τυλιγμενοι ικετευαν να πιασουν στερια.
ειναι τα φορτοταξι την αλλη μερα στην προβλητα με τωους σακους των πτωματων.
ειναι το σωσιβιο το βαρυ το σκισμενο του 75 , που εμεινε την αλλη μερα (σ.σ. ακομα υπαρχει στο στριτζο μας)  θλιβερο απομειανρι στην βομβαρδισμενη κουβερτα του σκαφους να ζηταει ενα γιατι...
ειναι αυτο που ολοι οι νησιωτες, ολι εσεις, ολοι εμεις , αχνα ειχαμε απο καιρο ψυχανεμιστει πως απλα ηταν θεμα χρονου να συμβει.
Γιατι???

υ.γ. Πολυ μελανι θα χυθει, μεγαλοστομιας και μικροψυχιας λογια θα ακουστουν και τωρα που ο πονος συγκλονιζει και αργοτερα οταν τα πρωτα δακρυα στεγνωσουν.
Ισως να μην ειναι αρεστα ολα τουτα, μπορειτε να πειτε τι δουλιεα εχει το κοριτσακι και μιλαει, ασε τιυς μεγαλοσχημους συνδικαλιστες να ομιλουν, να ξαναπουν για αλλη μια φορα τα ηδη γνωστα, τους επιχειρηματιες των μεγαλοπνοων σχεδιων, τους ειδικους των μεγαλων γαλονιων... μπορει καν το βημα να ακουστει η φωνη μου να μη μου δωθει... ομως περνω δικαιωμα , εχω υποχρωση απεναντι στις δεκατεσσερις (σ.σ. τοσους νομιζαμε τοτε οτι ειχαμε διασωσει) ψυχες που σωθηκαν, στις αλλες που αψυχα κορμια περνουσαν διπλα απο το ΑΙγιαωτισσα να κανω εκκληση να μην σωπασετεμ να μην συγκαλυψετε, να μην εξυπηρετησετε  σκοπιμότητες. Ειναι κραυγη απογωνσης αυτο οπως ηταν η κραυγη της μανας που αγκαλιασμενη με το παιδι ζητουσε βοηθεια απο μια αλλη μανα, την μητερα μου.

ΣΤΕΦΗ ΑΡΕΛΗ

Ο αη Νικολας στα Διαβασιδια...

Είναι κατι ερημικες μεριες θαλασσινες, απροσιτες και μοναχικες που εχουν τοσα να μαρτυρισουν…

 Εικονες βουβες, εικονες μοναδικες που εχουν γραψει την δικη τους ιστορια μεσα στο χρονο… η ακομη καλυτερα μεριες οπου οι εικονες παρεμειναν σταθερες και αμεταβλητες στο περασμα του χρονου…

Μια τετοια μερια δικη μου είναι το νησακι του αη Νικολα με το ομονυμο ξωκλησι… στο εμπα της Λευκαδας… Ειχα την τυχη να το πρωτοεπισκεφτω πριν 10 χρονια, να μαθω για τα κρυφα περασματα του… το μικρο και το μεγαλο Διαβασιδι, το Ντουσμαν ( δουσμανι) να μαθω και να αφουγκραστώ με σεβασμο  την μικρη – μεγαλη ιστορια που κουβαλα και εκτοτε κάθε καλοκαιρι να το επισκεπτομαι – ετσι σαν φορο τιμης στις εποχες της δοξας του τις αλλοτινες…

Τοτε – πριν χρονια εκατο – που αποτελουσε το ησυχαστηριο του ποιητη Σικελιανου και της Ευας του…

Ψαχνω πληροφοριες να βρω για του ξωκλησσιου το θεμελιωμα… ποιος, ποτε…

Ισως να μη εχει και τοσο σημασια… αφου και  τωρα  ακομη , όπως και τοτε ιδια εικονα αντικριζουν τα ματια

… ιδια νερα ρεματισια και ζεστα το πλαισιοουν …

… ιδια κυμματα παφλαζουν  και σκανε στο μωλαρακι…

…εκει εξακολουθουν να φυτρωνουν τα κρινακια της αμμου τα λευκα

 … και οι καβουρομανες να τρυπωνουν στων βραχων τις τρυπες…

… και τα χταποδια τα θαλαμια τους να σκαρωνουν στο κοντινο βυθο….

… και τα αρμυρικια το θροισμα τους στο απογευματινο το καθιερωμενο μπασιμο του ανεμου…

Εικονα απαλλαλαχτη στο περασμα του χρονου… ανέγγιχτη από  των ανθρωπων το διαβα και ιερη…

Και ειπα αυτή την φορα την αυγουστιατικη βαρκαδα μας, την αυγουστιατικη περατζαδα μας στο νησι να την μοιραστω μαζι σας… να βγαλω φωτογραφιες

 το ξωκλεισι κρυμμενο πισω απο τα αρμυρικια

 Η αμμογλωσσα του νησιου

 φωτογραφια του βυθου κοχυλια ανακατα με τα βοτσαλα

 οι εικονες οι περισσοτερες ημερομηνια 1939 εχουν

 στο δρομο για το εκκλησακι

 διχτυα και φελουρια...ξεβραμενα

 Πανοραμικη θεα του μικρου μας του νησιου

 Του ερημητηριου το εσωτερικο

 δια χειρος Σιδερη οι εικονες

 ο χρονος , η θαλασσα και το κυμα εκοψαν στα δυο το νησι

 Ο αη νικολας με φοντο τοιχο πολυκαιρισμενο

 Τα κρεβατια του ερημητηριου... το τζακι... μπουκαλια νερο σφραγισμενα περιμενουν τους επισκεπτες που θα θελησουν να διανυχτερυεσουν

 μια καλυβα - χρονια τωρα εκει- σκεπασμενη απο την αμμο, ομοια με ινδιανικη

Το καμπαναριο

 τα kite  στο εμπα τους διαβασιδιου

 ενα περασμα στενο, γεματο ρηχαδες το μικρο διαβασιδι...φυλας ρεματα και κυματα

 αλμυρικια και σκια

 Πολυχρονα μπρατσολια

 σα σε λιμνη

( κλασσικα απελλειπε η η μηχανη η φωτογραφικη… ένα τηλεφωνο μικρων αξιωσεων ανελαβε το εργο του φωτορεπερταζ…)

χρονος διεκπεραιωσης 3-5 ήμερες....

Καθε φορα που επρεπε να ασχοληθω με γραφειοκρατικα σκαφων, μα καθε φορα, μετα ορκιζομουν πως ειναι η τελευταια.... Καθε φορα απιστευτη χαρτουρα, νομοι ανεγκεφαλων ιθυνοντων , κενα νομων, απειρες διεκιρνιστικες διαταξεις , κοινες υποιυργικες αποφασης και ενας κυκεωνας  δικαιολογιτικων - δικαιων και αδικων...
 Αυτη τη φορα ομως και με αφορμη την διαδικασια νηολογισης του Κουρσαρου το ελληνικο δημοσιο ξεπερασε τον εαυτο του....
Λιγα λογια για το σκαφος... εν ελλαδι - Λευκαδα- φτιαγμενο  με κοπο και μερακι ...Ξυλινο, ιστιοφορο, ιδιοκατασκευη, τουριστικο επαγγελματικο, κατω των 15 μετρων, κατω των 12 ατομων... υποτιθεται πως ειναι εντος ευεργετικων διαταξεων που απλοποιουν τις διαδικασιες,δινουν ωθηση στην αναπτυξη , στον θαλασσιο τουρισμο κλπ κλπ κλπ....
Και ξεκινα ο γογλοθας της νηολογισης... απαντα τα δικαιολογιτικα - συμφωνα με την διαταγη- παροντα... Ενορκες βεβαιωσεις ιδιοκατασκευης, καταμετρηση, τιμολογια αγορας υλικων, εξοφλιτικες αποδειξεις, προσπεκτους μηχανων, βεβαιωσεις, σχεδια, ρεπορτα , αδειες, ταυτοτητες, αντιγραφα επικυρωμενα, διπλοτυπα, χαρτοσημα, μετοχικα, επιμελητηριο ναυτικο  και λοιπα και λοιπα... μεχρι και φωτογραφια ζητηθηκε.... χρονος διεκπεραιωσης 3-5 ημερες εγραφε η διαταγη... Κλεινουμε πλεον την τριτη εβδομαδα αναμονης... Και ως εκ θαυματος την μερα που επρεπε να ειναι οτ εγγραφο εθνικοτητας ετοιμο, ζητηται  απο το οικειο τελωνειο μια βεβαιωση οτι το σκαφος απαλλασεται του φορου πολυτελειας... Νεα αιτηση, νεα ταυτοποιηση, νεα πρωτοκολα... ελατε να το παρετε αυριο, ειπαν εχτες... Και σημερα "α ξερετε υπαρχει θεμα..." τι θεμα λεμε οι αδαης και ανυποψιαστοι??? "ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΚΤΕΛΩΝΙΣΕΤΕ ΤΟ ΣΚΑΦΟΣ"... "ΜΑ ΘΑ ΕΚΤΕΛΩΝΙΣΟΥΜΕ ΚΑΤΙ ΠΟΥ ΦΤΙΑΧΤΗΚΕ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ?" " Βεβαια ετσι οριζει  ο νομος" ... Πρωτο σοκ...παραλογο , εντελως παραλογο, στερειτε νοηματος και λογικης... Και τι χρειαζετε?  " Διασαφιση" " Πρεπει να βαλετε εκτελωνιστη"... Α και θελει και CE απο νηογνωμωνα...
τηλεφωνα επι τηλεφωνων σε εκτελωνιστες, σωματεια, ναυπηγους, νηογνωμωνες, λογιστες, εφοριακους,  εμπειρογωνμωνες  με γνωμη αλλιωτικη ο καθεις... Η ταδε κυρια του υπουργειου πρεσβευε αυτο, ο δεινα το αλλο, χαρτια , υπευθυνες δηλωσεις και λοιπα. 5 ωρες συνεχως τηλεφωνηματων και να μην γωνριζει κανεις τι ενεργιες πρεπει να κανουμε , τι λεφτα να πληρωσουμε (απο 50 ευρω μεχρι 3500 χιλιαδες η διακυμανση της διεκπεραιωσης μας...) και εκει που φωλιασε η απελπισια...  και εκει που ολοι ελεγαν να ΚΑΝΟΥΜΕ OFFSHORE  ΚΑΙ ΝΑ ΒΑΛΟΥΜΕ ΣΗΜΑΙΑ ΤΟΥΡΚΙΚΗ, ΜΑΛΤΕΖΙΚΗ  ΚΑΙ ΚΥΠΡΙΑΚΗ τηλεφωνο στο κεντρικο τελωνειο πειραια. και επιτελους ενας χριστιανος να γνωρισει... δεν ζητουσα τιποτα παραπανω...και μου λεει σημειωστε... θελετε αυτο αυτο και αυτο... Απαιτηται εκτελωνισμος? οχι βεβαια... και το φερνει η κουβεντα και λεω οτι τηλεφωνω απο επαρχια ,απο λευκαδα και ο ανθρωπος αυτος τυχαινει  φιλος και γνωστος του παππου του Πανου και  τηλεφωνει στο τελωνειο το τοπικο και λεει τι πρεπει να κανουμε...
χαρτια νεα απο δευτερα απο την εφορια... Ο πανος ο μηχανικος , να φερει την μεταβολη σε Πανο κατσκευαστη σκαφων και να κανει ΔΗΛΩΣΗ αυτοπαραδοσης στον Πανο τον πλοιοκτητη... Να βεβαιωσει ο εφορος οτι θα γινει τρουριστικο επαγγελματικο, οτι ειναι οκ με το φπα, οτι δεν χρωστα, οτι απαλλασετε , οτι εχει εναρξη και κυριος ειδε τι αλλο...
φυσικα πρεπει να φτιαξουμε "δηλωση συμμορφωσης", δηλωση διασαφισης, - δηλωση μετανοιας ακομη δεν ζητησαν αλλα σιγουρα σε φερνουν στο σημειο να μετανιωνεις που αποφασισες να φτιαξεις κατι στην ελλαδα του 2011...σφραγιδες και χαρτια να δινεις να μπουκωνει το δυσκινητο , αδαες και απολυτα ανημερωτο Ελληνικο δημοσιο..

 Και αν ποτε γινουμε κρατος να με χ@@@εις....
Και αν ποτε ερθει ξενος επενδυτης στην Ελλαδα, εγω θα δεθω απο το μεσιανο καταρτι...
Και αν αποτολνησει κανεις να ναυπηγιση απο σκαρι σκαφος θα ειμαι η πρωτη που θα τον αποτρεψω...

υγ. μπορειτε να καταλαβετε τωρα προς τι τα εκνευρισμενα στατους του τελευταιου καιρου...

υγ. και φυσικα αυτα ειναι μονο η αρχη... η διαδικασια η απλη υποτιθεται της νηολογισης.... Πειρατικο και παλι πειρατικο επρεπε να μεινει , με παντιερα μαυρη για σινιαλο και κανονια να επιτιθεται στους καρεκλοκενταυρους....
Και αν μας θυμωσουν και αλλο Τουρκικη σημαια θα βαλουμε ετσι για να τους μπαινει στο ματι...(γιατι εμεις και την ελλαδα αγαπαμε και την παραδοση μας και την θαλασσα μας και την τεχνη μας, ΑΥΤΟΙ ΟΜΩΣ ΟΧΙ...ΑΥΤΟΙ ΜΑΣ ΔΙΩΧΝΟΥΝ...)

διακοπες χωρις γλουτένη...

Καποιοι αναρωτιεστε τι ειναι οι "διακοπες χωρις γλουτενη"...
Καποιοι αλλοι ανατρωτιεστε τι ειναι η ιδια η γλουτενη...
Αν αναφερω και την λεξη "κοιλιοκακη" τοτε σιγουρα οι αγνωστες λεξεις θα πολλαπλασιαστουν...

Λοιπον απο την αρχη... και πολυ πολυ συντομα , πολυ πολυ εκλαικεμευνα...
Η γλουτενη ειναι μια φαινομενικα αθωα πρωτεινη των δημητριακων και δει του σιταριου, του κριθαριου, της σικαλης...
Σε καποια ατομα ομως - στα ατομα που πασχουν απο κοιλιοκακη δηλαδη- η γλουτενη δεν ειναι ανεκτη με συνεπεια να προκαλουνται μια σειρα απο παθολογικες καταστασεις και βλαβες στον οργανισμο με κυριοτερη την "καταστροφη" του εντερου...
Η μονη θεραπεια ειναι η δια βιου αποφυγη της γλουτενης, η "εκδιωξη" της απο την διατροφη... Καποιος μπορει να πει πως ειναι σχετικα απλο, διαγραφουμε ψωμι και ζυμαρικα και το ζητημα διευθετειται...
Στο εμποριο και στα φαρμακεια... ( ναι στα φαρμακεια) υπαρχουν τροφιμα χωρις γλουτενη οπως ψωμι, μακαρονια, αλευρι , μπισκοτα, σοκολατες κλπ...
Ομως η γλουτενη ειναι πανταχου παρουσα, και δεν απολειπει απο την πλειοψηφια των κοινων αγαθων διατροφης των σουπερ μαρκετς...
 Η κοιλιοκακη απαιτει αποφυγη ακομη και των ιχνων της γλουτενης καθως ενα - μονο ενα ψιχουλο- μπορει να προκαλεσει σοβαρη βλαβη.
Η κοιλιοκακη απαιτει χωριστα σκευη για το μαγειρευμα, καθαρους παγκους κλπ κλπ που αυτα δυσκολευουν σε ενα βαθμο την καθημερνοτητα μας...
Η  εστιαση σε ταβερνεια, σουβλατσιδικα , εστιατορια, δεν ειναι ευκολη - στην Ελλαδα τουλαχιστον- και τις περισσοτερες φορες ειναι απαγορευτικη...(περισσοτερα για την γλουτενη στο μπολγκ ΑΥΤΟ)

Οπως φανταζεται κανεις   ενα ατομο που πασχει απο κοιλιοκακη δεν μπορει ευκολα να "τραφει" εκτος σπιτιου...Στις διακοπες εχει να αντιμετωπισει το "προβλημα" της καθημερινης διατροφης χωρις γλουτενη...
Για τους λογους αυτους αλλα και γιατι δυο πολυ δικα μας και αγαπημενα ατομα εχουν κοιλιοκακη καθε χρονο προσφερουμε στα ταξιδια με τα σκαφη μας και "διακοπες χωρις γλουτενη"...
Φετος με το Αιγαιωτισσα ΙΙ και με τον "κουρσαρο" το πειρατικο μας....

Το La grace στην Λευκαδα

Εν ετη 2011 ενα σουρουπο βροχερο του Μαη, ξεπροβαλε θαλερο στο διαυλο της Λευκαδας ενα σκαρι πειρατικο αλλοτινων εποχων κ ταξιδιων παλιακων...
Βοηθουντους της μουνταδας του καιρου και της ατμοσφαιρας , οι εικονες που αντικριζαμε ηταν σαν βγαλμενες απο βιβλιο πειρατικο, απο ταινια ασπρομαυρη... Σαν πλοιο φαντασμα προβαλε στα ματια μας....
Ηταν το La grace το νεοτευκτο πειρατικο σκαρι , το Τσεχικο ( Oh yes ) που ναυπηγιθηκε στην Αιγυπτο με την εργασια εθελοντων και βαφτιστικε στην ελλαδα πριν λιγες μερες...
Δεν υπαρχουν λογια να περιγραψουν το θεαμα... απολαυστε το...

υγ. οι φωτογραφιες δεν εχουν υποστει καμια απολυτως επεξεργασια .Τραβηχτηκαν στο ομιχλωδες φως του συννεφιασμενου απογευματος με ενα κινητο....

για τραγουδια θαλασσινα και οχι μονο

Σημειωσεις & διευκρινισεις και στοχασμοι σκορπιοι

προς τους φιλους που με νοιαζονται,

προς τους φιλους που σιγοτραγουσησαν τις μελωδιες ,

προς τους φιλους που αρεσκονται να κανουν Like,

προς στους λοιπους παρατηρητες του τοιχου , του προφιλ και της ζωη μου...

Τις τελευταιες μερες ενα κρυωμα με κρατησε δεσμια στο σπιτι... το χειροτερο μου... Ουτε πυρογραφια δεν μπορουσα να κανω... με επνιγαν οι μυρωδιες... αρχισα να ακουω σαν τα πιτσιρικια τραγουδια στο you tube και να τα ανεβαζω στο προφιλ μου. Τραγουδια που μου αρεσαν, τραγουδια που λατρευα... Μερες κρατησε το κρυωμα, μερες και τα τραγουδια... τους στιχους στο ρεφρεν, τους στιχους που με αγγιζαν τους εγραφα καθως πρώτα έρχεται η γραφη και έπεται η μελωδια...

Σε αυτά τα ιδια τραγουδια που ανεβασα και στους στιχους τους ,καθενας εβλεπε και κατι διαφορετικο, κατι απο την ψυχη του , κατι απο την ζωη του , κατι απο τις ανοχες , απο τις ενοχες , απο ονειρα ζωης χαμενα, απο χρονια περασμενα...

Αλλιως αγγιζε τον καθενα κάθε τραγουδι χωριστα… χορδές ευαίσθητες, καθρεφτισματα ζωης τε και ψυχων, φοβων και αγωνιων, ονειρων και ρεαλισμου…

Αλλιως τα φανταστηκαν, αλλιως τα ορμηνευσαν, αλλιως τα σιγοψυθιρισαν…

Καποιος θεωρησε οτι τα τραγουδια τον θιγουν (αφου με στεναχωρησε να θυμηθω να ανεβασω το "Εγινε παρεξηγηση και εξήγηση δεν δοθηκε" αφιερωμενο με αγαπη), f (*)

Αλλος οτι ειμαι καψουροκαμενη και μου την επεσε χυμα ανεβαζοντας σκυλοτραγουδα..f

Η γκομενα του ζηλεψε και καναν τον τοιχο μου πεδιο μαχων...(delete ofcourse)...f

Αλλος νομιζε πως ειμαι αρτι χωρισμενη και καμποσο πληγωμενη…f

Οι του αριστερου παρελθοντος ορμώμενοι, ειδαν τους αγωνες τους και τα ιδανικα τους τα απραγματοποιητα…c

Οι του Δ.Ν.Τ. και πασων των κυρβερνωντων και των αρχοντων απογοητευμενοι, ειδαν ένα κοσμο σε καταρρευση… c

Πολλοι παρα πολλοι αναρωτηθηκαν για το κολλημα μου με τον Παπακ/νου ,σε τραγουδια γνωστά ,σε τραγουδια άγνωστα, σε εκτελέσεις δευτερες, με του Ασιμου τα στιχακια τα αιρετικα, ενιοτε κατά πολλους εριστικα ...?

Οι φιλοι οι παιδικοι ειδαν τα χρονια της νοσταλγιας και της αθωοτητας…c

Οι συνομηλικοι βρηκαν ακουσματα γνωριμα μα και στην ληθη χαμενα…c

Οι του «εφοπλιστη» διεκριναν στους στιχους πηγες εμπνευσεις των παλιων μου κειμενων…c

Οι φιλοι «καραβολατρες» νοσταλγισαν καραβια ξενα και θαλασσες μακρυνες…c

Οι καπεταναιοι μας βρηκαν τα δικα μας νησια , τα δικα μας ταξιδια…c

Οι φιλοι του καλιτεχνικου αναρωτηθηκαν αν και το τραγουδι είναι μεσα στα ενδιαφεροντα τα αρτιστικα περιλαμβανεται και το ασμα (oh nooo !!! )….f

Υπηρξαν και καποιοι - δυστυχως - φιλοι που λαθροκουστες της ζωης μου θελησαν να γινουν, από την χαραμαδα ψαγνοντας να βρουν τροφη για ρουφιανια . Αυτοι τελιως false –σαν τις ζωες τους- τους στιχους εννοησαν.

* Οπου f – false Οπου c- Correct

Όμως

Εγω μεσα σε αυτους τους στιχους ειδα την ζωη μου να περνα και την ψυχη μου να ξεδιπλωνεται …

Γυρισα στα μικρατα μου, στα ακουσματα τα απαγορευμενα του Μαρκοπουλου, που με γαλουχησαν με ιδανικα, που αναγαγαν στην ψυχη μου την ελευθερια σαν υψιστη και υπερτατη αξια…Που με πολιτικοποιησαν βαθια.

Βρηκα τραγουδια ξεχασμενα που μου τραγουδαγε ο πατερας μου όταν ημουν παιδουλα, τοτε χιουμοριστικα τα λογιζα και ξεκαρδιζομουν στα γελια με τον «ταρζαν το παιδικο μου φιλο» … το νοημα τους μεγαλωσα για να το καταλαβω…

Καταλαβα γιατι οι μεγαλοστομιες δεν με αγγιζουν, γιατι δυσκολα τα συναισθηματα εμοιστευομαι.

Ακουσα τα τραγουδια που με εμαθαν να μην φοβαμαι, να μην συμβιβαζομαι και να μην υποκειπτω σε οσους για την δικη μου ζωη , ερημην αποφασιζουν…

Ακουσα τα τραγουδια εκεινα που από μικρη μου υποδεικνυαν τους κυβερνοντες και τους πολιτικαντιδες να μην εμπιστευομαι, να μην χειροκροτω και ποτε να μην γινω φερεφωνο κανενος ( σημειωση προς αρση τυχον παρεξήγησης… δεν αποτελεί μομφή ), να εχω σκεψη και πνευμα και νου αυτονομο .

Ακουσα , ακουγα και θα ακουω Βασιλη και Ιωαννου και την ψυχη μου θα αγγιζει ξανα και ξανα κάθε λεξη

και Ασιμο και Μεσημερη και Τριπολιτη και Καρυωτακη…Και ποιητες που τους λοιδορισαν που τους ειπαν τρελους και αλλιωτικους . Όμως τους παραξενους και τους παρατερους και τους του περειθωριου παντα με συμπαθεια τους τους αγκαλιαζα …. Τους συμβιβασμενους ποτε μου δεν εννοησσα..

και Καββαδια μυστης και λατρης της ποιησης και των ορολογιων των ακαταλυπτων – σαν μυστικο- στους πολλους…

Ειδα στα τραγουδια αυτά την ψυχη μου πληγωμενη από συμπεριφορες , από λογια , από λαθη ανθρωπων που ποτε δεν κατανοησα…. Από ανθρωπους μισους, από ανθρώπους αλλότριους…

Ειδα στα τραγουδια αυτά την σταση ζωης μου την παντοτινη , την αποστασιωπιημενη από τετριμενα, από κλισε ,από στερεοτυπα… Από ονειρα μισα και μικροαστικα για ζωη ηρεμη, με ένα σπιτακι, ένα συζυγο και δουλεια στρωμενη…

Ειδα στα τραγουδια αυτά την ψυχη μου την δοσμενη στην θαλασσα, στα καραβια, στα ονειρα, στα λιμανια τα δικα μου, εκει που οι αλλοι δεν θα αραξουν ποτε…εκει που για τους αλλους χωρο δεν εχει.

Ειδα στα τραγουδια αυτά τις φουρτουνες τις μεγαλες και τις ποικιλοτροπες εκει που παντοτε θα βασιλευει των ανθρωπων η αγνωμοσυνη .

Ειδα την απογεοητευση για τον κοσμο μου , για το μελλον που γκεμιζετε , για την μιζερια που γεμισε τις ζωες μας , για τις ελπιδες που χαθηκαν….

Αυτά είναι τα τραγουδια που γουσταρω, αυτά είναι τα τραγουδια που ψιθυριζω , αυτή είναι η ζωη μου … Βιβλιο ανοιχτο για τους γνωριζοντες….Για τους αλλους της κλειδαροτρυπας τους εραστες –και όχι μονο- απλα αναφερω πως η κριση τους παγερα αδιαφορη με αφηνει.

ονειρα που με κατατρεχουν... ακομη και στον υπνο μου η θαλασσα και τα καραβια με συντροφευουν... κι οι φουρτουνες τους

το ιδιο ονειρο ξανα...Δευτερη φορα σε μια βδομαδα...

"To sunny cruise σε φουρτουνα ασχημη. Μποφορια και κυματα θεορατα να μας θαλασσοδερνουν, να προσπαθουν να μας μπαταρουν,ο φοβος να μας κυριευει... Ο καπτα Σταυρος στο τιμονι αυτη τη φορα - την αλλη ηταν ο Χρηστος- εγω με τον πανο παροντες να τρεχουμε να προλαβουμε τις αβαριες... Να περνει κλιση επικινδινη το σκαρι και σαν να καναμε πειραμα ευσταθειας, ολοι μαζι πληρωμα, επιβατες και επιβαινοντες με τα χερια στα πλαινο μπουλμε να προσπαθουμε να αποτρεψουμε την ανατροπη... και ως εκ θαυματος, εκει που τα κυματα μας πλαγιοκοπουσαν αλυπητα, εκει που μεχρι και την κοντρα γεφυρα σκεπαζαν, ξαφνικα νηνεμια και το ταλαιπωρο σκαρι να αραξει σε λιμενα κοντινο, ασφαλη και απηνεμο... και εμεις απλα να μετραμε τις ζημιες μας...αλλα ειμαστε σωοι...η κουπαστη που την πηραν τα κυματα... τα μαδερια τα πλαινα που χασκαν ξεκαρφωτα...

Και διπλα μας αραγμενο αλλο καραβακι ξυλινο, καραβοσκαρο ετουτο και ξενο... Φουνταρισμενο δεν ηταν αλλα την πλωρη του την λαβωμενη ακουμπουσε στο ντοκο ...με το μπαστουνι σπασμενο, το πλωριο ποδοσταμο τσακισμενο και στης πλωρης τα εξαλλα να χασκει ρηγμα μεγαλο... και εγω να κοιτω το αλλοτε κραταιο και μεγαλοπρεπες τρικαταρτο να βουλιαζει , τα κομοδεσια μονο αβρεχτα ...και τα καταρτια διχω ς ξαρτια και αρματωσια...και μολις ερχονταν αντιμαμαλο για λιγο η πλωρη να ξεπροβαλει εξω απο το νερο σαν να μας αποχαιρετουσε εμας τους αγνωστους και εφυγα μακρια να μην βλεπω το πλεουμενο να βουλιαζει... να μην σπαραξει η καρδια μου..."


και μια βδομαδα προτερα ονειρατο παρομοιο...


" ξανα το ατυχο sunny cruise αυτη την φορα ξερα καβαλησαμε , εκει που ηταν τα νερα πεντακαθαρα , βραχος θεορατος ορθωθηκε κατω απο τα υφαλα μας , τον βλεπω οπως ξαφινκα οπως ημουν γερμενη στην πλαινη την κουπαστη και βαζω φωνη , κραυγη απελπισίας " κρατει, αναποδα" αλλα ήταν αργα και πηγε και σφηνωσε αναμεσα στα δυο τιμονια του σκαφους... Οι προπελες ανεπαφες ...Και εκανε αναποδα ο χρηστος να το ξεκολησει και ο καπτα σταυρος στην πλωρη κοιταξε για αλλες ξερες... Και ταξιδευντας πλαι σε στερια, μιλια δυο μακρια ξανα πηγαμε σε λιμανι , και εμεις δεν κινδινευαμε, ομως το σκαρι ειχε λαβωθει... και τα μαδερια του - σταυροκοκκαλο πλεγμενα- ειχανε μποσκαρει και παιζανε και τα στραβοξυλα φαινονταν φτενα και πολυκαιρισμενα.. και τα σεντονονερα αναδυανε οσμη ξυλου υγρου, και πετρελαιο και λαδια...Και ελεγα αλλη φουρτουνα δεν θα αντεξει....καλυτερα στο λιμανι να το αφησουμε... να παροπλιστει, να ξαποστασει και οσο αντεξει αφου το τελος προδιαγεγραμμενο ειναι"


και αναρωτιεμαι εγω, προσπαθοντας τα ονειρα μου να ορμηνευσω αν επικεινται δυσκολιες και φουρτουνες στην ζωη? θα βγουμε ομως γεροι? γιατι το sunny cruise ξανα και ξανα.. απο το παρελθον ερχομενο , απο το πουθενα... απο τα τελη της δεκαετιας του '80 βυθισμενο... σε χερια ξενα...

εφοπλιστης τευχος 70...

Αφορμή στάθηκε ένα λιτό μήνυμα στο facebook... ευγενεστα ρωτούσε αν ήμουν η γνωστή Στεφη Αρελη που έγραφε στην Περίπολο του Εφοπλιστή. Συγκινητικό και μη αναμενόμενο μετά από τόσα χρόνια  να θυμάται κάποιος και το όνομα αλλά και τα κείμενα μου... ένιωσα πως κατάφερα να δώσω  και να μεταδώσω σε ανθρώπους  σχετικούς αλλά και άσχετους κάτι από την άδολη αγάπη που ένιωθα κ νιώθω για  τα καραβιά , για την αλμυρά για την ανταριασμένη φουρτούνα...Ακολούθησε σειρά μηνυμάτων και σχολίων για την εποχή της αθωότητας που πέρασε ανεπιστρεπτί... και στο περιοδικό... και στην θάλασσα... και στην ναυτοσύνη αλλά και στις ζωές μας... Χρόνια δώδεκα απο τότε...
Ανέτρεξα στο πρώτο το τεύχος που είχε δείγμα της γραφής μου…
Τευχος 70, φλεβαρης του 99, το Αιγαιωτισσα ΙΙ ακομη αταξίδευτο, εγώ ακόμη παντρεμένη, η Μιράντα μωρό κι ο Σταύρος αγέννητος... Παροπλισμένη αναγκαστικά στην στεριά – εγκλωβισμένη λόγω γάμου- για πρωτη φορα μακριά απο θάλασσα και ταξίδια πελαγίσια και γεύση αρμύρας , ασφυκτιώ, γεύομαι την "μιζέρια" της στεριανής ζωής και αυτό με απελπίζει... Προφανώς αυτή ήταν η αφορμη και το εφαλτήριο για το κείμενο... Μέχρι τότε είχα για τους ναυτικούς ,  εικόνες  και βιώματα  δυνατα και εκ των εσω... Σε πείσμα αυτοαποκαλούμενων ναυτικών - μη θαλασσινών- που γνώρισα αργότερα την εικόνα αυτη δεν την απομυθοποίησα και ακόμη και σήμερα το κειμενακι αυτο , το δειλο και πρωτολειο, τις αληθειες μου και τα πιστευω μου συνεχίζει , με τροπο ρομαντικο και αθωο, να πρεσβεύει...Το παραθέτω αυτούσιο... αθώο και μη παρωχημένο... Αν έπρεπε να γραψω σημερα κατι αντιστοιχο θα ηταν ισως πιο χειμαρωδες...Γιατι αυτο που τοτε εκρουε κωδωνα κινδυνου για το επαγγελμα του ναυτικου και την απαξιωση του , σημερα απλα  σηματοδοτει το τελος ...

"Φαλτσο η πορεια " λοιπον...

«Την νυχτα σου ειπα στο καμπουνι μια ιστορια,
την ιδια που ολοι οι ναυτικοι λενε στη ραδα, 
τα ματια σου τα κυβερνουσε η σοροκαδα 
κι ολο μουρμουριζες βραχνα:
" Φαλτσο η πορεια" »

"Κάποιες κουβέντες του διευθυντη του Εφοπλιστη οταν εγκαινιάσαμε την συνεργασια μας εντυπώθηκαν και χαράχτηκαν εντονα στη μυαλο μου (*): " Για να γραφτεί στο Τυπο κατι για ναυτικο, επρεπε αυτος ή να εχει σκοτωσει ή να εχει σκοτωθει..." Τα λογια αυτα σταθηκαν η αφορμη για προβληματισμο κ σκεψεις, η αιτια για να ανατρεξω και να ανακαλεσω απο την μνημη μου ιστοριες, εικονες, λογια ακι περιστατικα που επιβεβαιώνουν το ιδιότυπο αυτο είδος ρατσισμού που εξακολουθει να βιωνει ο ναυτικος κ δη ο Ελληνας...
Οι μνημες μου ξεκινουν απο ηλικια πολυ μικρή, τρυφερή.... τη μερα που πήγα  στο νεο μου - υποτιθεται πιο ελιτιστικο- δημοτικο σχολειο της Κερκυρας... Ο δασκλος συμπληρωνοντας καποια χαρτια , με ρωτησε:
" Και ο μπαμπας σου τι δουλεια κάνει?"
"Ναυτικος, Καπετανιος", απάντησα περήφανα και με καμαρι περισσιο...
"Α! δηλαδή δεν εχει καποια μορφωση ανωτερη, καποιο πανεπιστημιο τελος πάντων..." σημειωσε με τόνο και ύφος καθαρα υποτιμητικό....
Και ήθελα    να του βροντοφωναξω:
" Μα αυτος εχει βγάλει το μεγαλυτερο σχολειο της ζωής , τη Θαλασσα. Εχει παει σε μέρη αλλόκοτα, ειδε φυλες παραξενες, ακουσε γλώσσες περίεργες , μοιραστηκε τη ζωή του καραβιου με ρατσες ανθρωπων ξωτικες , παλευει με κύματα και με στοιχεια της φύσης... Τα βραδυα, οι ιστοριες του - σαν παραμύθι  που δεν χωραει σε ολου του κόσμου τα βιβλία... Τα εχει ζήσει ολα αυτα ο μπαμπας μου, εσεις ουτε στα ονειρα σας..." μα η φωνή μου ειχε κοπεί, δεν εβγαινε...
Και οταν τα παιδια τα αλλα αρχισαν να  απαριθμουν μύριες αλλες δουλειες που καναν οι πατεραδες του ( "εμενα ειναι τραπεζικος", "εμενα φαρμακοποιος"...) γκρεμιστηκε το προτυπο μου, εσβσησε το καμάρι και εμεινα να αναρωτιεμαι με ολη τη δυναμη τηνς παιδικης ψυχης:
"Γιατι και εμενα ο μπαμπας μου να μην ειναι ενας υπαλληλος του Δημοσιου?"

 Την θαλασα θελησαν πολλοι να τη γνωρισουν και να γευτουν τη μαγεια, τη μοναδικη που αποπνεει… Στο δρομο οι περισσοτεροι εγκατελειψαν, λειψαν τα κότσια και οι αντοχες, την απαρνήθηκαν για ένα κεραμιδι, για μια στερια, και μια μονιμη γυναικεια αγκαλια… Οσοι συνεχισαν, μπολιαστηκαν με την αρμυρα του μαδεροιυ, με της μουραβιας το δηλητηριο και με της λαμαρινας την σκουρια… Αυτος ο δορμος είναι σκληρος και δύσκολος. Η ζωη του ναυτικου πιο πολλες πικρες εχει από χαρες , περισσοτεροι οι αποχωρισμοι από τα ανταμωματα και η μοναξια απ’ τις φιλιες.
Σιχτιρισματα και βλαστημιες για τον καιρο που τον εμπασε , τη μηχανη που χαλασε, τα’ απαγκιο της στεριας που ακομα είναι μακρινο… Για τους απέξω όμως , της στεριας, στην καλυτερη περιπτωση η ναυτοσύνη είναι ταυτοσημη με στιχακια το Καββαδια που μιλουν με λεξεις και ορολογια συσνοητη και κωδικοποιημενη, για μπαρκα και ταξιδια… Η αναζητηση της περιπετειας, ο γύρος του κοσμου μεσα σε ένα καραβι, αλλα όπως γραφει ο ποιητης «ολο τον κοσμο γύρισες μα τιποτα δεν ειδες» .Θυμαμαι τα λογια που μου ειπανε όταν πρωτοεπιασα δουλεια σε μια ναυτιλιακή… Εβρισκα κατι ναυλα ομορφα για μερη μαγευτικα… και παρακαλουσα να ήμουνα μεσα και εγω… και όταν μια φορα , μετα από ένα ταξίδι στην Κινα , ήρθε ο πλοιαρχος στα γραφεια, του λεω « Καπετανιε, θα περασατε φοβερα, υποθετω… Το σινικο τειχος δεν ειναι μοναδικο?» Με κοιταξε ολο απορια : « Μα εμεις μονο τους ντοκους βλεπουμε…»
Και καλα να υπαρχει μια τετοια καλοπροαιρετη πλάνη για τη ρατσα τη θαλασσινη, όμως υπάρχουν ανθρωποι- που αφ αψηλου ατενιζοντες τους ναυτικους- τους θεωρουν συνωνυμο του υποκοσμου και της μπαγαποντιας (**) , κατεργαρακους και δευτερας κατηγοριας πολιτες.
Ειδα πολλους, παμπολους καρεκλοκευνταυρους, καθισμενους σε ζεστα, αναπανυτικά γραφεια, να τους αντιμετωπίζουν σαν παρακατιανους – που δήθεν και επειδή «σκυλοπνιγονται» πληρωνονται πλουσιοπαροχα, ενώ δεν θα  τους επρεπε… δε θα τους αρμοζε ουτε για το μυαλο, ουτε για τις γνωσεις.
Και  αντιπαρέρχομαι το γεγονος ότι καθημερινα δουλευουν κατω από συνθηκες αντίξοες , που τη μοιρα τους την εχουν συνυφασμενη με του καιρου και της θαλασσας τα καπριτσια και θα σταθω μονο στον κόσμο το συναισθηματικό, στην σφαίρα της καρδιας, εκει οπου καμια λογική δεν χωρα, εκει οπου μιλα μονο ή ψυχη.
Γιατι υπαρχουν ακαποια συναισθηματα που τα δολλαρια ολου του κόσμου δε θα μπορεσουν ποτε να ξεπληρωσουν, ουτε να ανταμειψουν…
….Γιατι ποτε κανενας στεριανος δεν θα μπορεσει να νιωσει την αγωνια του Μπ. Όταν από τον Καναδα εγραφε  « … Ο Ν. όμως βρηκε ένα πλοιο και πες από δω, πες από κει καταφερε και φύγαμε, την επομενη το πρωι. Είναι μια σκούνα της κακιας ώρας και θα κροσαρουμε τον Ατλαντικο μαζι της …»
Και μπορει η μοιρα να σταθηκε καλη μαζι του για εκεινο το μπαρκο, ο Μπ. ομως χαθηκε λιγο καιρο αργοτερα , τον βρήκε τελος τραγικό, όταν το καραβι βυθιστηκε αυτανδρο, χωρις να προλαβει να εκπεμψει ουτε σήμα κινδυνου, στα παγωμενα νερα του Ωκεανου,. Το μονο που εμεινε είναι οι αναμνησεις, καποια κιτρινισμενα γραμματα που γραφουν τα χαιρετισματα του φιλου του καλου και μια ασπρομαυρη φωτογραφια (***).

…Γιατι ποτε κανενας στεριανος δεν νίωσει την απιστευτη μοναξια του πατερα , που το απροσωπο τελεξ της εταιρειας τον βρισκει τρεις μερες ταξιδι μακρυα απ οτην Βραζιλια, τον πληροφορει για τον «βαρύτατο τραυματισμο» του γιου του και τον καλει να ξεμπαρκαρει. Για τις ωρες, τις μερες της αγωνιας, με την σκια του θανατου να πλανιεται στην καμπινα.…Γιατι κανενας στερινος δεν ξερει που όταν τα τηλεγραφηματα μιλουν για « σοβαρους τραυματισμους» απλα προσπαθουν να κρύψουν , να μην αναφερουν, μα να προιδεασουν για το μοιραιο…
…. Γιατι ποτε κανενας στεριανος δεν θα νιωσει την απογοητευσει του ναυτικου για το γραμμα που περιμενε και όμως δεν ήρθε, όταν σκυφτος στην κουπαστη κοιτα  τη λαντζα να απομακρυνεται…
…. Γιατι ποτέ κανένας στεριανος δεν θα νιωσει τον πόνο του αποχωρισμού, το φοβό του μικρού παιδιου, μηπως το φιλι το πατρικο, μήπως ετουτη  η αγκαλια είναι και η τελευταια. Και για να το ηρεμησουν , για απρηγορια, του εταξαν δωρο ξωτικό μια μαιμουδίτσα… (****)
Την τρελλη την αλλοκοτη, την ανεξήγητη του Εγγλεζου μηχανικου που κλειδωμενος στην καμπινα του, προσπαθούσε να αυτοκτονήσει με το γκαζι του αναπτήρα.
… Την τρελλα την άλλη τη θεική, του ναυτή που εχοντας επιζήσει από ναυαγια δυο- μονος αυτος από ολους τους συντροφους- περιφερερεαι στο σοκακια του νησιου κουβαλωντας τη ρετσινια του «αλαφρωισκιωτου» (*****)
Γιατι αυτοι είναι οι ναυτικοι όπως τους γνωρισα, τους εζησα, και  τους αγαπησα, ανθρωποι μοναδικοι και αληθινοι…
Γιατι αν υπαρχουν καποιοι Ελληνες που εχουν ακόμη καρδια περισσή, αυτοι σίγουρα ειναι οι παρεξηγημενοι και παραμελημενοι ανωνυμοι και αγνωστοι ναυτικοι….
Αφιερωμενο σε αυτους….
 « Αγιε Νικολα φύλαγε και Αγια θαλασσινη»… από των ασχετων την αγνοια ,από την λημσονια και από το κακο το ριζικο μας….
(του 2010 συμπλήρωμα… Στους ναυτικούς που αγάπησα και αγαπώ και εκτιμώ απεριόριστα, τον Θεόφιλο, την Βάσω, τον Χρήστο τον καπτα Μάκη μας – με σειρα τυχαια  η αναφορα- που σε πείσμα όσων προσπαθήσανε να απομυθοποιούν το στερεότυπο του καπετάνιου που με σημάδεψε, αντιστάθηκαν και αντιστέκονται και με τις ιστορίες τους , την εμπειρία τους , την αγάπη τους και την μαγκιά τους συνεχίσουν να μεταδίδουν το ίδιο συναίσθημα για τους θαλασσινούς όπως οι ιστορίες και οι αφηγήσεις του πατέρα μου. Και ταυτόχρονα με κάνουν να ζηλεύω τη ζωή κ τα βιώματα τους….)

υ.γ. την ιδια συγκινιση που μου εδωσε το μηνυμα του φιλου απο την Καρδιτσα, ενιωσα και το 2005 οταν ο αγνωστος σε μενα καπετανιος της θαλαμηγου o'pari  στο φισκαρδο της κεφαλλονιας με ρωτησε το ονομα μου , με αγκαλιασε και με φιλησε και με συγκινιση ανεφερε τα δακρυα που τον επνιγαν οταν διαβασε το κειμενο για την διασωση του Σαμινα ...
Ετσι ενιωσα και ακομη πιο παλια με μια τουρτα που εφτασε στην σκαλα του Αιγαιωτισσα στην Τηνο απο αναγνωστη ...
Και το ιδιο ομορφα οταν μιλησα με τον Καπτα Νικο τον Χαλ. στο vhf  εξω απο την Τζια

Σημειωσεις

(*)- μολις ειχα στειλει γραμμα στο περιοδικο που αφορουσε στην ναυπηγιση του Αιγαιωτισσα ΙΙ

(**) Δυστυχως καποιοι – ευτυχως ελαχιστοι- από τους ναυτικους που στην πορεια της ζωης μου γνωρισα θελησαν αν επιβεβαιωσουν τον τιτλο του μπαγασα , του μπαγαποντη και του ανηθικου… τους προσπερασα  και μητε γραμμη δεν αξιζει να γραφτει για αυτους. Μονο σε ένα θα  σταθω , στον πιο ανεντιμο και από ολες τις πραξεις του τις ατιμες την πιο αισχρη θα αναφέρω… Καπηλευται την μνημη των νεκρων του Σαμινα και αναφερει ότι ηταν αυτος ο καπετανιος του αιγαιωτισσα στη διασωση και αφηγείται ηρωισμούς ψεύτικους και φτηνούς. Δυστυχως…

(***) Το γραμμα και η φωτογραφια του Μπαμπη ακομη υπαρχει στα πολυτιμα ενθυμιματα … Ηθελε λεει να ηταν ο νονος μου…

(****) εγω ημουν το παιδακι του κειμενου… Σε αναζητηση ακυβερνητου τσιγαραδικου στην δεκαετεια του 70  βγαλαν ανοικτα της Κερκυρας στα κρυφα   το sunny cruise και ο πατερας μου για να με παρηγορισει  μου εταξε μαιμου ότι θα μου φερει… Και εχω φοβομουν τους σικελιανους της μαφιας, φοβομουν τα περιστροφα , φοβομουν το νυχτερινο το ταξιδι…

(*****) Στο sunny cruise  χρονια ναυτη τον ειχαμε… Ο Νικολακης, ετσι τον ηξερε ολο το νησι…

...

μαθημα πορειας νυχτερινο....

Το τηλεφωνο που χτυπησε μεταμεσονυχτιες ωρες την περασμενη πεμπτη, προμυνυε νεα παραξενα... πραγματικος κομιστης κακων μαντατων...Στην αλλη ακρη φιλος συναδελφος με σκαφος τουριστικο που κανει ταξιδια παρομοια. Λακωνικος και απελπισμενος.
-"Στεφη, ειμαι στην Αιγινα και καιγομαι".
Εμεινα αποσβολωμενη.Δεν καταλαβαινα. Καποιος κανει πλακα νυχτιατικα σκεφτηκα.Ζητησα να επαναλαβει...
-"Ειμαι Αιγινα και βλεπω το καικι να καιγεται. Ετοιμασε το Αιγαιωτισσα να ερθει αυριο να παρει τον κοσμο.Ειναι η πυροσβεστικη, δεν ξερω αν θα καταφερουν να σωσουν το παναγιωτα."
Δεν νομιζω οτι εχω ξαναακουσει πιο δραματικη επικληση. Το μυαλο μου θολωμενο ακομη εβλεπε φλογες να ζωνουν το 30 μετρο ξυλινο ιστιοφορο. Ματωνε η καρδια μου. Σαν να ηταν ανθρωπος. Δεν ήθελα , δεν μπορουσα να φανταστω οτι η μοιρα του επιφυλασε τετοιο τελος. Χτυπησε απευθειας την ευαισθητη μου χορδη... (apropo  ποτε δεν θα καταφερω να γινω στιγνη επιχειρηματιας, μια ζωη ρομαντικη και ονειροπολα θαλασσινη θα παραμεινω) Μια σειρα απο τηλεφωνα... Ο πατερας μου, ο βεσσαριος...Σεναρια και υποθεσεις και νεωτερα. Βραχυκυκλωμα, στο μηχανοστασιο, τετοια ωρα και τοσο υπουλη φωτια μονο το ρευμα το 24 την κανει.  Χαραματα με πηρε ο υπνος αφου εμαθα οτι δεν βουλιαξε οτι εσβησε η φωτια.
Και χαραματα ξαναξυπνησα, να ειδοποιησω τον Πανο , τον Χρηστο τον καπετανιο μας , να ειναι σε ετοιμοτητα. Ειχαμε ωρες ελαχιστες μπροστα μας να ετοιμασουμε το αιγαιωτισσα, να παμε απο Λευκαδα - Αιγινα... Και πρωτη φορα ειχαμε αρχισει τις επισκευες και την συντήρηση με το τελος της σεζον.... που σημαινε οτι ειχε ξηλωθει το καταστρωμα της γεφυρας , ειχαν αφαιρεθει μπουλμεδες απο το σαλονι, ειχαν βγει κουπαστες και σκαλες ... Πως να προφτασεις εργασιες που απαιτουσαν ενα δεκαημερο γεματο δουλειας σε λιγες ωρες?
Ταχιστα αποφαστιστηκε ο Πανος και εγω να συμπλευσουμε για να μπορεσουμε να συνδραμουμε... Απο την μια ηξερα οτι η κουραση που μας περιμενε ηταν απεριγραπτη, απο την αλλη θαλασσα και ταξιδι να ειναι και ας ειναι ζόρι... ξεκινησαμε απογευμα απο Λευκαδα . Βεσσαριος και Πανος ηδη κατακοποι να εχουν κλεισει τους μπουλμεδες, Ο Χρηστος ξενυχτης ( γενεθλια γαρ την προηγουμενη) και εγω κλασσικη πελαγωμενη... μεσανυχτα και καλαφατιζαν το καταστρωμα.... ανασα δεν περνανε... Πριν απο την Οξυα ο καπετανιος μας μου εδωσε το τιμονι... σαν γυφτικο σκεπαρνι καμαρωνα... ειχα χρονια να κανω βαρδια σε λογκαδο.. .παντα αλλοι τιμονευαν... μου εβγαλε πορεια , συνηθισε και το ματι στο σκοταδι και μετα την παραλλαξη ειπε να τον ξυπνησω να καλεσει το πατρα τραφικ... σε λιγο τα πρωτα φωτα πορειας μπροστα μου και στο ρανταρ σημαδι...Στο διαβα μας " δεξανενοπολοιο Κυθνος¨", και ποιο περα το μεγαθηριο " σοφοκλης Βενιζελος" και μπροστα σταθερα στην ιδια ροτα και με ιδια πορεια το ιστιοφορο τραμουντανα , συνοοδοιπορος μας....Και να βγαινω στην βαρδιολα να κοιτω με τα κιαλια τα καλαδουρια, την σπιθα που αναβοσβηνε, να μετρω και να ξεχωριζω τα αστερια και μολις το σκαφος εστρωνε στο τιμονι να κατεβαινω στο μηχανοστασιο να κοιτω αν ολα ειναι καλα καθως φοβο μεγαλο πηρα απο την αβαρια του "παναγιωτα". Και να τσατιζομαι με το gps, μολις αλλαζαμε πορεια εβαζα με το ματι τα σημαδια και αυτα ακολουθαγα με την πυξιδα και ασε τα ηλεκτρονικα να λενε οτι θελουν...Γουσταριζα τρελλα την πορεια την νυχτερινη... συντροφια ειχε βαλει ο χρηστος τραγουδια του καββαδια και οχι μονο..." μαθημα πορειας νυχτερινο", "φαλτσο η πορεια"... καθε στιχος να με αγγιζει και πιοτερο... αφου ακουσα τι ζητα το τραφικ της Πατρας, ειπα στο Ριο να μην το ξυπνησω , να καλεσω εγω. Χαρα μικρου παιδιου....να καλω εγω στο vhf....Δεν συναδει και καλα σε πλοιοκτητρια ομως ενιωθα πανεμορφα....
-"rio traffic  το αιγαιωτισσα.sierra whisky 2864.κλπ κλπ" .
"στα  δυο τεταρτα καλεστε για περαιτερω οδηγιες, απο ποιον πυλωνα να περασετε..."

Το πρωι το ιδιο σκηνικο.... ξανα στο τιμονι μεχρι τον ισθμο.... οι οδηγιες του χρηστου σαφεις... θα καλεσω την Ποσειδωνια στο 11. ελα μου ομως που το ξενυχτι με θολωσε.... Ποσειδωνεια μου ειπε να καλεσω ή ισθμια....Το πλανο του πλοηγου να μην διευκρινιζει... τηλεφωνο στο καπτα σταυρο και λυθηκε...
και μετα μεχρι αιγινα να τρεχω να μαζεψω τα αμαζευτα ... το καταστρωμα περασμενο με το τριβειο να φυγει το λαστιχο και στο σκαφος μεσα στη σκονη και να μας εχει τελειωσει το νερο...με μπουκαλια ποσιμο να πορευομαστε και με την μανικα την πυροσβεστικη με το νερο το θαλασσινο να καθαριζουμε....κοψαμε γιατι θα φταναμε νωρις και ανετοιμοι... εξω απο την Αιγινα οσο και αν φαινεται παραξενο μας ηρθε η μυρωδια του καμμενου... Το Παναγιωτα μπροστα μας με την φλογα να εχει σημαδεψει το αριστερο το κομοδεσιο.... πλαγιοδετηση στο πληγωμενο σκαρι. αγκαλια και δακρυα απο τον Γερασιμο... και περιγραφη της περιπετειας του... ο ταξιτζης που ειδε πρωτος τον καπνο, οι πυροσβεστηρες που δεν εσβησαν την φωτια, το νερο ,. ο αφρος  το σαλονι ανοιγμενο απο την πυροσβεστικη.  ξυλωμενα πατωματα, ξυλα καρβουνιασμενα, καλωδια λιωμενα και σωληνες... απο το πρεσοστατικο του γλυκου νερο ξεκινησε.... σταματησε οταν κοπηκαν τα καλωδια των μπαταριων...αγιο ειχε που ηταν σε λιμανι.... ενα μετρο νερα εβγαζε μετα η αντλια να το ξεκαθισει... ευτυχως δεν εισακουστηκε η προτροπη των αρχων να ρυμουλκισουν το σκαρι στα ανοιχτα. εγινε πρωτη επιθεωρηση.... οι μηχανες δουλευαν, χειριστηρια δεν ειχε, ελιωσε η ντιζα, μπομπα δεν ειχε, νερο και ρευμα κομμενα ελιωσε η γραμμη, πινακες καηκαν αλλα οι παρατηρηση προς αποκατασταση ,για τον αποπλου σαφης.... δυναται ιδιοις δυναμεις να προσεγγιση το Πειραια κοστα κοστα, με το φως της μερας αλλα να εχει χαρτες και φανοδεικτες....
Η σκαντζα εγινε , πληρωμα και επιβατες στο Αιγαιωτισσα , εγω με τον Πανο ξεμπαρκοι πια στην Αιγινα και το βραδυ κερασμα στην ψαροταβερνα σε μενα και τα συνεργεια και το πληρωμα... μονη γυναικα με δεκα νοματαιους και ομως να νιωθω μεσα στα νερα μου , να αφουγκραζομαι ξανα και ξανα τις λεπτομεριες του συμβαντος, τον Γερασιμο να με συγκινει λεγοντας πως μετα την κορη του εμενα σκεφτηκε να παρει οταν οι λιμενικοι τον εβγαλαν απο το σκαφος, να με συγκλονιζει οταν μοιραστηκε τις εφιαλτικες σκεψεις που κατεκλυζαν το νου του την ωρα που το αποτελεσμα της κατασβεσης ηταν αβεβαιο..." δυο φορες ειπα οτι θα φουνατρω στην θαλασσα αμα καει"

... και το βραδυ διανυκτέρευση στο καπνισμενο  σκαφος... Και ας μην ειχαμε νερο ξανα, και ας φεγγαμε με φακο στο δωματιο και ας μην νιωθουμε ποδια και χερια απο την κουραση...ενιωθα ομως γεματη, γεματη απο θαλασσα, γεματη απο αλμυρα... και απομεινα στο μισοσκοταδο , μισοκοιμισμενη να σκεφτομαι  πως ειμαι απο ρατσα θαλασσινή και τις στιγμες των καραβιων , τα ζορια, τις πορειες ,τις φουρτουνας με τιποτα στεριανο δεν τα συγκρινω... Και πως αν  μπορουσα την ζωη μου απο την αρχη να οριζα πάλι την θάλασσα θα διάλεγα για πατρίδα...καράβι θα όριζα για σπιτικό και με ναυτικους θαλασσινους να συναναστρεφομαι θα επελεγα....

ενα τραγουδι για το Σαμινα...

Ειναι φορες που τα λογια ειναι λιγα για να περιγραψουν συναισθηματα...
Με το ναυαγιο του Σαμινα  η σχεση μας περιπλοκη,
Συμμετοχη στην διασωση εκεινη την τρομερη νυχτα με το αιγαιωτισσα ΙΙ , με σκηνες που δεν σβηνουν και συναισθηματα που ποναν. Ταυτοχρονα την ξαδερφη μου και το γιο της επιβαινοντες στο τραγικο σκαρι...  Η σχεση ομως δεν σταματα εκει... Ο μικρος ο ναυτης μας ο Αντωνης που πρωτοηρθε στο Αιγαιωτισσα πριν 4 χρονια , ειχε στο ναυαγιο τον αδερφο του μεσα. καθε φορα που πιανουμε Παρο το προσωπο του συννεφιαζει και κρυβεται να μην αντικρισει τις Πορτες.
Το εχω ξαναπει δεν μπορω ευκολα να γραψω για εκεινο το βραδυ. Κρατω μονο σαν κομματια παζλ ασυνδετες στιγμες, εικονες και μνημες, δακρυα και θανατο... Σημερα πρωτοακουσα το τραγουδι που εγραψε ( και ερμηνευει) ο αδερφος του Αντωνη για εκεινο το εφιαλτικο βραδυ του ναυαγιου. Νομιζω οτι οι στιχοι του αποδιδουν με τον πιο συγκλονιστικο τροπο οσα διαδραματιστηκαν την νυχτα εκεινη.

Ακουστε το . Αξιξει τον κοπο. πατηστε εδω

σκαρι ατυχο και αταξίδευτο

Ειναι καποια σκαρια ,  με την μοιρα τους  σημαδεμενη και τα ιδια κατοτυχα.
Ειναι καποια καραβια με το τελος τους αδοξο και την ιστορια τους μαυρη...
Ενα τετοιο καραβι ατυχο ήταν και το Αποστολος Μ. που το τελος το οριστικό έμμελε να γραφτει ξημερωματα Δευτερας με την γερή νοτια.
Καραβακι -cult- αν μπορει ετσι να χαρακτηριστει που αν και η κατασκευη του ειχε αρχισει πριν απο 26-27 χρονια δεν ολοκληρωθηκε ποτε και το ίδιο περιμενε αταξίδευτο το τελος του στην μπουκα του διαυλου της Λευκαδας.


In memorial  και επειδη  τα καραβια που φευγουν μου αφήνουν μια φτεναδα στην καρδία  και εναν κομπο στο στομαχι και  η απωλεια, τους καραβολατρες μας πονα, θα μου επιτρεψετε να γραψω δύο λογια παραπανω...
Δεν θα μιλησω για τους ανθρωπους που το κατασκευασαν ουτε για τους λογους που  το εγκατελειψαν, ουτε για τα ονειρα , τις φιλοδοξιες , τον κοπο και τα συναισθηματα που το συνοδευαν.
Θα μιλήσω  για το ίδιο το σκαρι γιατι θεωρω οτι καθε πλεουμενο εχει ψυχη και  νιωθει και πονα και γιατί στο τελος τελος του αξιζε να γραφτουν και για αυτο δυο αραδες.

Aποστολος Μ.


30 μετρο , ξύλινο πλαστικοποιημενο, προορίζονταν καποτε για τουριστικό επαγγελματικό. Ειχε μηχανες , ειχε καμπίνες , μεχρι και prospects διαφημιστικά είχε... Η τύχη μονο του απέλειπε.
Νησι αλλο δεν γνωρισε, για χρονια "χτιζονταν" στους μυλους στον αηγιαννη της Λευκάδας, η καθελκυση τους υπήρξε περιπετιωδης και οι παλιοι θυμουνται το δρομο να εχει κλεισει  με ξύλα...Ενα φεγγαρι βρεθηκε στο Περιγίαλι , μετα εγκαταλήφθηκε στον διαυλο , διπλα ακρίβως απο τα δικά μας τα Αιγαιωτισσα...
Κουφαρι , σκοτεινο, ρημαζε μερα με την μερα, μεχρι που ενα πρωινο αερικό πριν απο χρονια 3 αποφασισε να παρει την "τυχη"στα χερια του... εκοψε μονο καβους , εκοψε σκοινια και ξεκινησε για το πρωτο και το στερνο του ταξιδι... Το αντικρίσαμε εκπληκτοι  να εχει βάλη πλώρη για τον διαυλο με ενα καβακι πρυμιο να το συγκρατεί... Ειδοποιησαμε το Λεμεναρχειο και με τους λιμενικους και τον Πανο προσπαθουσαμε για ωρες να το κουμανταρουμε και να το ρεμτζαρουμε. Σκοινα και καβοι και μπαλονια του Αιγιαωτισσα δανειστηκαν για να δεσει ασφαλως.
Εκεινο το θεαμα με ειχε συγκλονίσει. Ειχαμε νιωσει ολοι εκεινη την μερα το "σιχτιρισμα" του σκαριου...  ηθελε να φυγει, να μην τελειωσει την ζωη του  αταξιδευτο... δεν τα καταφερε....

Το μετεφεραν στον Καστρο, στην εισοδο του διαυλου... τα ρελια επεφταν, το καταστρωμα σαπιζε, ρωγμες στα πλαινα, τα παραθύρια σπασμενα... μα αυτο εκει ... επαιρνε ζωη τα καλοκαιρια απο τα πιτσιρικια που ειχαν βρει πλατφορμα ιδανική για τα μακροβούτια τους....

Μεχρι που το μοιραιο ξημερωμα του γεναρη , χτυπα το τηλεφωνο απο εγγλεζο, γειτονος σκαφους. Με φωνή πανικοβλητη φωναζε οτι ενα σκαφος βουλιαζει. Μη γνωριζοντας  τι συμβαινει , ο καπτα Σταυρος  πηγε και αντικρισε εικονα θλιβερη ,  το Αποστολος Μ.  βουλιαγμενο... Καποιο ξωμολο , την ωρα που λυσσομανουσε ο αερας σταθηκε μοιραιο... το σκαρι καθισε στο βυθο... ειδοποιηθηκε ξανα το λιμεναρχειο... ματαια. επιστροφή δεν υπαρχει...

Λεπτομερεια πικρή, η αντλια των σεντινων η αυτοματη που ματαια ακομη και τωρα προσπαθει τα νερα να αντλησει...
Μονη λεξη σαν επιλογος"Kριμα"